Dobry wywiad na blogu firmowym powstaje w czterech etapach: wybór rozmówcy i jednego wyraźnego tematu, rozmowa nagrana za zgodą, staranne spisanie i skrócenie oraz autoryzacja przed publikacją. Poniżej opisujemy każdy z nich, a także sposób ułożenia rozmowy pod nagłówkami, dzięki któremu czytelnik i wyszukiwarka szybko znajdą w niej konkretną odpowiedź.
Kiedy wywiad na blogu firmowym ma sens
Wywiad ma sens wtedy, gdy wartością tekstu jest konkretna osoba: jej doświadczenie, sposób myślenia i opinie, których nie da się zastąpić ogólnym opisem tematu. Jeśli czytelnik ma po prostu dowiedzieć się, jak coś działa, lepszy będzie zwykły wpis. Jeśli ma się dowiedzieć, jak na daną sprawę patrzy człowiek, który zajmuje się nią na co dzień, forma pytań i odpowiedzi jest naturalnym wyborem.
Warto odróżnić wywiad od tekstu eksperckiego spisanego na podstawie rozmowy ze specjalistą. W tym drugim przypadku rozmowa jest tylko sposobem zebrania wiedzy, a czytelnik dostaje jednolity wywód. Ten sposób pracy opisujemy osobno we wpisie o tym, jak wydobyć wiedzę od specjalistów w firmie. W wywiadzie rozmowa jest formą końcową: czytelnik widzi pytania, widzi nazwisko rozmówcy i wie, że czyta jego słowa. Z tego wynikają dodatkowe obowiązki, przede wszystkim wierność wypowiedzi i autoryzacja.
Google w swoich wskazówkach dotyczących treści pyta między innymi o to, czy tekst został napisany lub sprawdzony przez eksperta bądź entuzjastę, który dobrze zna temat, oraz czy czytelnik może ustalić, kto za treścią stoi. Tak wynika z dokumentu o tworzeniu treści przydatnych, rzetelnych i ukierunkowanych na użytkowników. Ten sam dokument zastrzega, że E-E-A-T, czyli doświadczenie, wiedza, wiarygodność i zaufanie, nie jest konkretnym czynnikiem rankingowym. Wywiad nie jest więc sposobem na pozycje. Jest wygodną formą pokazania, że za firmą stoją ludzie, którzy znają się na swojej pracy. Szerzej piszemy o tym we wpisie o E-E-A-T i wiarygodności strony firmy.
Trzy rodzaje rozmów, które pasują do bloga firmy
Najczęściej spotykane są trzy rodzaje rozmów. Pierwszy to rozmowa z osobą z firmy: technologiem, doradcą, serwisantem, właścicielem. Drugi to rozmowa z kimś z zewnątrz, kto ma wiedzę przydatną klientom firmy, na przykład z rzeczoznawcą, lekarzem weterynarii albo doradcą podatkowym. Trzeci to rozmowa z klientem o tym, jak rozwiązał swój problem. Każdy z nich wymaga innej ostrożności: pracownik mówi w imieniu firmy, gość z zewnątrz ma własną reputację, o którą dba, a klient opowiada o swoich sprawach i może nie chcieć ujawniać wszystkich szczegółów.

Niezależnie od rodzaju rozmowy kolejność pracy jest podobna. Wywiad trwa dłużej niż zwykły wpis, bo zależy od kalendarza dwóch osób i od autoryzacji, dlatego w harmonogramie publikacji warto zostawić na niego zapas czasu.
Jak dobrać rozmówcę i temat rozmowy
Rozmówcę dobiera się do tematu, a temat do pytań, które naprawdę zadają klienci. Najpierw warto ustalić, na jakie jedno pytanie przewodnie rozmowa ma odpowiedzieć, a dopiero potem szukać osoby, która zna odpowiedź z własnej praktyki. Odwrotna kolejność, czyli rozmowa z kimś ważnym bez wyraźnego tematu, kończy się zwykle tekstem o wszystkim i o niczym.
Dobry rozmówca spełnia trzy warunki. Ma doświadczenie z pierwszej ręki, to znaczy sam wykonuje pracę, o której mówi. Potrafi podać przykład, a nie tylko zasadę. I zgadza się wystąpić pod imieniem i nazwiskiem, z podaniem funkcji. Wytyczne Google ostrzegają przed fabrykowaniem profili twórców, na przykład przez zmyślone nazwiska, dlatego rozmowy z postacią wymyśloną nie należy publikować jako wywiadu.
Temat powinien być wąski. Rozmowa z kierownikiem serwisu o wszystkim, co dotyczy pomp ciepła, da tekst ogólny. Rozmowa z tym samym człowiekiem o tym, z jakimi usterkami klienci dzwonią po pierwszej zimie, da tekst, którego nie ma nigdzie indziej. Dla przykładu: biuro rachunkowe z Bydgoszczy mogłoby porozmawiać ze swoją księgową o błędach, które najczęściej widzi w dokumentach przynoszonych przez nowych klientów, a sklep ze sprzętem biegowym z Poznania z fizjoterapeutą o doborze butów po kontuzji.
Rozmowa wstępna przed właściwym wywiadem
Przed umówieniem nagrania dobrze jest odbyć krótką rozmowę wstępną albo wymienić kilka wiadomości. Służy ona ustaleniu pięciu rzeczy: o czym będzie rozmowa, gdzie i w jakiej formie zostanie opublikowana, czy będzie nagrywana, jak będzie wyglądała autoryzacja i ile czasu rozmówca na nią dostanie, a także których tematów rozmówca nie chce poruszać. Rozmówcy spoza firmy warto też powiedzieć, jak zostanie przedstawiony i czy w tekście znajdzie się odnośnik do jego strony. Te ustalenia dobrze jest potwierdzić na piśmie, choćby w wiadomości e-mail, co oszczędza nieporozumień na etapie redakcji.
Jak ułożyć listę pytań do wywiadu
Lista pytań powinna powstać z prawdziwych pytań klientów i układać się w opowieść: od sytuacji, przez problem i rozwiązanie, do wniosków. Dobrze jest przygotować więcej pytań, niż zmieści się w tekście, i oznaczyć te, bez których rozmowa nie ma sensu. W trakcie nagrania lista jest planem, a nie formularzem do odhaczania.
Źródeł pytań jest kilka. Najbliżej są skrzynka mailowa i dział obsługi klienta, gdzie te same pytania wracają co tydzień. Drugim źródłem jest raport skuteczności w Google Search Console: na karcie Zapytania nad tabelą widać frazy wpisywane przez osoby, którym wyświetliła się Państwa strona, wraz z liczbą kliknięć i wyświetleń. Trzecim są rozmowy handlowców i formularze kontaktowe. Pytania zebrane w ten sposób mają tę zaletę, że później, zapisane w tekście, odpowiadają na to, czego ludzie rzeczywiście szukają. O doborze tematów pod potrzeby klientów piszemy też we wpisie o tym, jak zaplanować tematy bloga firmowego.
Pytania otwarte, zamknięte i dopytania
W wywiadzie najwięcej dają pytania otwarte, zaczynające się od słów jak, dlaczego, po czym, co się dzieje, gdy. Pytanie zamknięte, na które można odpowiedzieć tak lub nie, przydaje się rzadko, głównie po to, by uzyskać jednoznaczne stanowisko. Najcenniejsze fragmenty rozmowy powstają zwykle z dopytań, których nie ma na liście: prośby o przykład, o liczbę, o wyjaśnienie fachowego słowa.
| Rodzaj pytania | Przykład | Do czego służy |
|---|---|---|
| Otwierające | Czym zajmuje się Pani na co dzień i od jak dawna? | Przedstawia rozmówcę i pokazuje, skąd ma wiedzę |
| O sytuację | Z jakim problemem klienci zgłaszają się najczęściej? | Osadza temat w realiach czytelnika |
| O przykład | Jak to wyglądało w ostatnim takim przypadku? | Zamienia zasadę w konkret |
| O przyczynę | Dlaczego to rozwiązanie zawodzi w starszych budynkach? | Wydobywa wiedzę, której nie ma w ulotce |
| Zamykające | Od czego zacząłby Pan na miejscu osoby, która stoi przed tą decyzją? | Daje czytelnikowi wniosek do zastosowania |
Rozmówcy warto wcześniej przesłać główne wątki, żeby mógł przypomnieć sobie przykłady. Pełna lista z prośbą o odpowiedzi na piśmie daje natomiast zwykle tekst sztywny, pisany językiem urzędowym i pozbawiony dopytań.
Jak nagrać rozmowę, żeby dało się z niej zrobić tekst
Rozmowę warto nagrać zawsze, po uprzednim uzyskaniu zgody rozmówcy, i zadbać przede wszystkim o czysty dźwięk. Notatki robione ręcznie gubią dokładne sformułowania, a właśnie one stanowią o wartości wywiadu. Nagranie pozwala też ustalić, co faktycznie zostało powiedziane, gdyby na etapie autoryzacji pojawiły się wątpliwości.
Zgoda na nagranie to nie tylko uprzejmość. Zgodnie z art. 14 Prawa prasowego publikowanie lub rozpowszechnianie w inny sposób informacji utrwalonych za pomocą zapisów dźwiękowych i obrazowych wymaga zgody osób udzielających informacji. Ten sam przepis pozwala osobie udzielającej informacji zastrzec z ważnych powodów społecznych lub osobistych termin i zakres jej opublikowania. Jeśli więc firma planuje pokazać na stronie także nagranie dźwiękowe albo film, a nie tylko tekst, rozmówca powinien o tym wiedzieć przed rozmową i wyrazić na to zgodę. Kwestie wizerunku i danych osobowych rozmówcy to osobny temat, który w razie wątpliwości należy omówić z prawnikiem.
Warunki techniczne i przebieg spotkania
Do nagrania wystarczy telefon z dyktafonem położony blisko rozmówcy albo funkcja nagrywania w programie do wideorozmów. Ważniejsze od sprzętu jest ciche pomieszczenie i krótka próba dźwięku odsłuchana przed rozpoczęciem.
Na początku nagrania warto głośno powtórzyć ustalenia: temat, miejsce publikacji i to, że rozmówca dostanie tekst do autoryzacji. W trakcie rozmowy prowadzący powinien mówić mało, nie wchodzić w słowo i zapisywać minuty, w których padły najciekawsze zdania. Gdy rozmówca używa nazw własnych, skrótów lub liczb, dobrze jest od razu poprosić o ich powtórzenie albo przeliterowanie.
Jak spisać i skrócić rozmowę, nie zmieniając jej sensu
Praca nad tekstem przebiega w trzech przejściach: zapis dosłowny, wybór wątków i redakcja językowa. Zapis dosłowny jest tylko surowcem i nie nadaje się do publikacji, bo mowa różni się od pisma: są w niej powtórzenia, urwane zdania i dygresje. Redaktor ma prawo to uporządkować, ale nie ma prawa przypisać rozmówcy czegoś, czego ten nie powiedział.
Zapis można przygotować ręcznie albo z pomocą automatycznego rozpoznawania mowy. W drugim przypadku konieczne jest odsłuchanie całości z tekstem przed oczami. Dobrze ilustruje to pomoc YouTube: na stronie o napisach automatycznych Google zaznacza, że mogą one zawierać błędnie rozpoznane treści z powodu niepoprawnej wymowy, akcentu, dialektu lub hałasu w tle, i zaleca, by zawsze je sprawdzać oraz poprawiać. Z naszej praktyki wynika, że w każdym automatycznym zapisie rozmowy szczególnej uwagi wymagają nazwiska, nazwy produktów, liczby i słowa fachowe.

Wybór wątków i skracanie
Wybór dobrze jest prowadzić według pytania przewodniego ustalonego na początku: zostają fragmenty, które na nie odpowiadają, a dygresje, nawet ciekawe, odpadają albo trafiają do osobnego wpisu. Odpowiedzi na to samo pytanie udzielone w różnych momentach rozmowy można połączyć w jedną, a pytania przeformułować tak, by były krótkie i zrozumiałe bez kontekstu. Kolejność wątków w tekście nie musi odpowiadać kolejności na nagraniu, jeśli układ staje się dzięki temu czytelniejszy. Rozmówca zobaczy ten układ podczas autoryzacji.
Redakcja językowa polega na usunięciu powtórzeń i słów wtrącanych odruchowo, dokończeniu urwanych zdań i poprawieniu oczywistych przejęzyczeń. Styl rozmówcy powinien jednak pozostać rozpoznawalny.
| Zmiana w tekście | Ocena |
|---|---|
| Usunięcie powtórzeń, wtrąceń i urwanych początków zdań | Zwykła praca redakcyjna |
| Połączenie dwóch odpowiedzi na ten sam temat | Dopuszczalne, jeśli sens pozostaje ten sam |
| Dopisanie wyjaśnienia fachowego słowa | Tylko za wiedzą rozmówcy albo jako dopisek redakcji w nawiasie |
| Wzmocnienie opinii, dopisanie liczby lub przykładu | Niedopuszczalne bez zgody rozmówcy |
| Wycięcie zastrzeżenia, które zmienia wymowę zdania | Niedopuszczalne |
Informacje, które rozmówca podał z pamięci, takie jak dane liczbowe, nazwy przepisów czy parametry urządzeń, warto sprawdzić w źródłach przed wysłaniem tekstu do autoryzacji. Wytyczne Google pytają wprost o to, czy treść zawiera łatwe do zweryfikowania błędy merytoryczne. O sposobie podawania danych piszemy we wpisie o cytowaniu źródeł w tekstach firmowych.
Jeśli chcą Państwo zamówić treści SEO, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl
Autoryzacja wypowiedzi: co wynika z prawa prasowego i dobrych obyczajów
Autoryzacja to potwierdzenie przez rozmówcę, że jego dosłownie cytowane wypowiedzi zostały oddane wiernie. Prawo prasowe przyznaje to uprawnienie osobie udzielającej informacji dziennikarzowi, a na blogu firmowym warto stosować je przy każdym wywiadzie, bez względu na to, czy dany blog jest prasą w rozumieniu ustawy.
To ostatnie zastrzeżenie jest istotne. Ustawa definiuje prasę jako publikacje periodyczne, które nie tworzą zamkniętej, jednorodnej całości, a dziennikarza jako osobę zajmującą się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, co wynika z art. 7 Prawa prasowego. Czy konkretny blog firmowy spełnia te kryteria, zależy od okoliczności i jest pytaniem do prawnika. Dla praktyki redakcyjnej wniosek jest prosty: zasady opisane w ustawie są rozsądnym wzorcem postępowania także wtedy, gdy formalnie nie obowiązują.
Co dokładnie przewiduje przepis o autoryzacji
Zgodnie z art. 14a Prawa prasowego dziennikarz nie może odmówić osobie udzielającej informacji autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi, o ile nie była ona wcześniej publikowana lub wygłoszona publicznie. Przed udzieleniem informacji dziennikarz informuje rozmówcę o tym prawie, a rozmówca zgłasza żądanie autoryzacji bez zbędnej zwłoki. Sama autoryzacja ma nastąpić niezwłocznie, w terminach liczonych od przekazania rozmówcy tekstu w sposób uzgodniony przez strony.
| Zagadnienie | Co wynika z przepisu |
|---|---|
| Czego dotyczy autoryzacja | Dosłownie cytowanej wypowiedzi, wcześniej niepublikowanej i niewygłoszonej publicznie |
| Termin dla dzienników | Nie później niż w ciągu 6 godzin, chyba że strony umówią się inaczej |
| Termin dla czasopism | Nie później niż w ciągu 24 godzin, chyba że strony umówią się inaczej |
| Co nie jest autoryzacją | Zaproponowanie nowych pytań, przekazanie nowych informacji lub odpowiedzi, zmiana kolejności wypowiedzi w tekście |
| Brak odpowiedzi w terminie albo odmowa | Wypowiedź uważa się za autoryzowaną bez zastrzeżeń |
Z art. 14 tej samej ustawy wynika ponadto, że udzielenia informacji nie można uzależniać od sposobu jej skomentowania ani od uzgodnienia tekstu wypowiedzi dziennikarskiej, z zastrzeżeniem prawa do autoryzacji. Mówiąc prościej: rozmówca zatwierdza swoje słowa, a nie cały tekst, tytuł czy komentarz redakcji.
Jak zorganizować autoryzację w firmie
Ustawowe terminy pisano z myślą o redakcjach gazet, a przepis pozwala stronom umówić się inaczej. Na blogu firmowym pośpiech rzadko jest potrzebny, dlatego rozsądnie jest ustalić z rozmówcą dłuższy, konkretny termin i zapisać go w wiadomości. Tekst najlepiej wysłać w pliku, w którym widać wprowadzane zmiany, z krótką informacją, czego dotyczy prośba: sprawdzenia, czy wypowiedzi oddają to, co rozmówca chciał powiedzieć, oraz poprawienia błędów rzeczowych. Odpowiedź z akceptacją warto zachować.
W praktyce firmowej dobrym obyczajem jest pokazanie rozmówcy całego tekstu wraz ze wstępem, śródtytułami i podpisem pod zdjęciem, choć przepis mówi tylko o cytowanych wypowiedziach. Rozmówca jest zwykle pracownikiem, partnerem albo klientem firmy i relacja z nim jest ważniejsza niż pojedyncza publikacja. Gdy rozmówca chce dopisać nowe treści albo przepisać odpowiedzi na język ulotki reklamowej, najlepiej spokojnie wyjaśnić, że tekst straci na wiarygodności, i zaproponować rozwiązanie pośrednie. Jeśli porozumienia nie da się osiągnąć, firma może zrezygnować z publikacji. Na własnym blogu jest to prawie zawsze lepsze wyjście niż publikowanie rozmowy wbrew rozmówcy.
Jak nadać wywiadowi strukturę z nagłówkami
Wywiad łatwo przeszukać wtedy, gdy ma wstęp wyjaśniający, kto mówi i o czym, a rozmowa jest podzielona na kilka wątków opisanych nagłówkami. Ciąg kilkunastu pytań i odpowiedzi bez żadnego podziału zmusza czytelnika do czytania wszystkiego po kolei, a większość osób szuka jednej konkretnej odpowiedzi.
Google w podstawowym opracowaniu o SEO zaleca, by dłuższe treści dzielić na akapity i sekcje oraz dodawać nagłówki, które ułatwiają poruszanie się po stronie. Zaznacza przy tym, że nie istnieje idealna liczba nagłówków, a sama długość treści nie wpływa na pozycję w rankingu. Podział służy więc przede wszystkim czytelnikowi. Zasady układania poziomów opisujemy szerzej we wpisie o nagłówkach H1, H2 i H3.
Z czego składa się dobrze ułożony wywiad
Tytuł powinien mówić, czego dotyczy rozmowa, a nie tylko z kim jest prowadzona. Nazwisko mało znanej osoby nikomu nic nie powie, natomiast temat tak. Wstęp w dwóch lub trzech zdaniach przedstawia rozmówcę, jego funkcję i doświadczenie oraz zapowiada, czego czytelnik się dowie. Więcej o tej części tekstu znajdą Państwo we wpisie o tym, jak napisać pierwszy akapit. Po wstępie przydaje się krótka ramka z najważniejszymi wnioskami z rozmowy.
Samą rozmowę dobrze jest podzielić na trzy do pięciu części. Nagłówek każdej z nich nazywa wątek, najlepiej słowami, jakich użyłby klient szukający odpowiedzi. Pytania zapisuje się pogrubieniem albo jako śródtytuły niższego poziomu, a odpowiedzi zwykłym tekstem. Pytanie powinno być zrozumiałe bez czytania poprzedniego. Odpowiedź powinna zaczynać się od sedna, a dopiero potem przechodzić do przykładu. Przy pierwszej wypowiedzi podaje się pełne imię i nazwisko rozmówcy, przy kolejnych wystarczą inicjały albo samo wyróżnienie pytań.
<h2>Usterki pomp ciepła po pierwszej zimie</h2>
<h3>Z jakimi usterkami klienci zgłaszają się najczęściej?</h3>
<p><strong>Jan Kowalski:</strong> Najczęściej z ...</p>
<h3>Po czym poznać, że urządzenie jest źle dobrane?</h3>
<p><strong>J.K.:</strong> Pierwszym sygnałem jest ...</p>Dłuższą rozmowę warto poprzedzić spisem treści z odnośnikami do poszczególnych wątków, a w odpowiedziach dodać odnośniki do podstron, na których dany temat jest opisany szerzej. Tytuł strony widoczny w wynikach wyszukiwania oraz meta opis powinny zapowiadać temat rozmowy. Google opisuje dobry tytuł jako unikalny, zrozumiały, zwięzły i dokładnie oddający treść strony.

Wywiad z nagraniem wideo lub dźwiękowym
Jeśli rozmowa została nagrana kamerą, tekst i film mogą się uzupełniać. W zaleceniach dotyczących SEO filmów Google rozróżnia stronę odtwarzania, której głównym celem jest pokazanie jednego filmu, od strony, na której film tylko uzupełnia inną treść, na przykład wpis na blogu. Wpis z osadzonym nagraniem może więc wyświetlać się jako zwykły wynik tekstowy, a sam film lepiej umieścić dodatkowo na osobnej stronie lub w serwisie YouTube, gdzie w opisie można podać znaczniki czasu prowadzące do poszczególnych pytań. Nagranie nie zastępuje tekstu: spisana i zredagowana rozmowa pozostaje tym, co da się przeszukać i przeczytać w kilka minut.
Jak podpisać wywiad: autor, rozmówca i dane strukturalne
Wywiad powinien mieć widocznego autora, czyli osobę, która rozmowę przeprowadziła i zredagowała, oraz wyraźnie przedstawionego rozmówcę. Google zachęca, by informacja o autorze odsyłała do dodatkowych wiadomości o nim, na przykład do strony autora. Rozmówcy warto poświęcić krótką notkę pod tekstem: imię i nazwisko, funkcja, zakres doświadczenia, a jeśli pracuje w firmie, także odnośnik do jego profilu na stronie zespołu. Co umieścić w takiej notce, opisujemy we wpisie o autorze wpisu i biogramie.
Wpis można dodatkowo opisać danymi strukturalnymi, czyli fragmentem kodu, który w uporządkowany sposób przekazuje wyszukiwarce informacje o stronie. Dla wpisów na blogu Google przewiduje typ BlogPosting. W dokumentacji danych strukturalnych artykułu podaje, że żadna właściwość nie jest wymagana, a zalecane są między innymi autor z imieniem i nazwiskiem oraz adresem strony, która go identyfikuje, tytuł, obraz i daty publikacji oraz modyfikacji. W polu z nazwą autora ma się znaleźć wyłącznie imię i nazwisko, bez stanowiska i słów wprowadzających, a w znacznikach należy ująć wszystkich autorów widocznych na stronie. Dla strony autora lub pracownika Google opisuje osobny typ ProfilePage. W WordPressie takie znaczniki dodaje zwykle wtyczka do SEO, więc wystarczy sprawdzić, czy autor wpisu jest ustawiony poprawnie.
Typowe pomyłki i moment, w którym przydaje się pomoc
Najczęstsze pomyłki to brak wyraźnego tematu, publikacja zapisu niemal dosłownego oraz pominięcie autoryzacji. Pierwsza daje tekst, którego nikt nie szuka, druga tekst, którego nie da się czytać, a trzecia może zepsuć relację z rozmówcą i skończyć się prośbą o usunięcie wpisu.
Do tej listy warto dodać kilka mniej oczywistych błędów. Pytania pisane pod reklamę firmy sprawiają, że rozmowa brzmi jak ulotka i nie buduje zaufania. Tytuł składający się z samego nazwiska nie mówi, o czym jest tekst. Rozmowa bez śródtytułów zniechęca do lektury na telefonie. Wywiad korespondencyjny bez dopytań jest zbiorem oświadczeń. Wreszcie tekst pozostawiony bez opieki starzeje się: gdy rozmówca zmieni stanowisko albo odejdzie z firmy, notkę o nim należy zaktualizować, a nie usuwać rozmowę.
- Rozmowa ma jedno pytanie przewodnie, które widać w tytule i wstępie.
- Rozmówca wyraził zgodę na nagranie i zna miejsce publikacji.
- Zapis automatyczny został odsłuchany i poprawiony.
- Liczby, nazwy i przepisy podane przez rozmówcę są sprawdzone w źródłach.
- Rozmówca zaakceptował tekst na piśmie, a akceptacja jest zachowana.
- Tekst ma wstęp, nagłówki wątków i wyróżnione pytania.
- Wpis ma autora, notkę o rozmówcy oraz odnośniki do powiązanych podstron.
Pomoc z zewnątrz przydaje się w trzech sytuacjach: gdy w firmie nikt nie ma czasu na spisanie i redakcję nagrań, gdy wywiady mają ukazywać się regularnie w ramach prowadzenia bloga firmowego oraz gdy rozmowy mają być powiązane z szerszym planem, w którym treści SEO odpowiadają na konkretne pytania klientów. Rozmowy z osobami spoza firmy bywają też częścią działań z zakresu public relations.
Jeśli chcą Państwo zamówić treści SEO, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl
Najczęstsze pytania
Czy wywiad na blogu firmowym trzeba autoryzować?
Prawo prasowe przyznaje rozmówcy prawo do autoryzacji dosłownie cytowanej wypowiedzi udzielonej dziennikarzowi. To, czy dany blog firmowy podlega tym przepisom, zależy od okoliczności i wymaga oceny prawnika. Niezależnie od tego zalecamy autoryzować każdą rozmowę, bo chroni to relację z rozmówcą i ogranicza ryzyko sporu.
Ile czasu rozmówca ma na autoryzację?
Ustawa przewiduje 6 godzin w przypadku dzienników i 24 godziny w przypadku czasopism, licząc od przekazania tekstu, chyba że strony umówią się inaczej. Na blogu firmowym rozsądnie jest ustalić z rozmówcą dłuższy termin i potwierdzić go w wiadomości.
Czy rozmówca może podczas autoryzacji dopisać nowe odpowiedzi?
Według przepisu autoryzacją nie jest zaproponowanie nowych pytań, przekazanie nowych informacji lub odpowiedzi ani zmiana kolejności wypowiedzi. W praktyce firmowej drobne uzupełnienia zwykle warto przyjąć, jeśli poprawiają tekst. Przy dużych zmianach lepiej umówić się na krótką dodatkową rozmowę.
Czy można opublikować zapis rozmowy słowo w słowo?
Można, ale rzadko ma to sens. Język mówiony zawiera powtórzenia i urwane zdania, które w tekście utrudniają lekturę. Lepiej opublikować wersję zredagowaną, a pełne nagranie udostępnić obok, jeśli rozmówca wyraził na to zgodę.
Jak długi powinien być wywiad na blogu?
Tak długi, jak wymaga temat. Google podaje, że sama długość treści nie wpływa na pozycję w rankingu. Ważniejsze jest, by każda odpowiedź wnosiła coś konkretnego, a dłuższa rozmowa była podzielona nagłówkami.
Kto powinien być podpisany jako autor wywiadu?
Osoba, która przeprowadziła i zredagowała rozmowę. Rozmówca jest przedstawiony we wstępie i w notce pod tekstem. Dane strukturalne powinny wskazywać tych samych autorów, którzy są widoczni na stronie.
Czy pytania w wywiadzie powinny być nagłówkami?
Mogą nimi być, jeśli pytań jest kilka lub kilkanaście i każde jest zrozumiałe samodzielnie. Przy wielu krótkich pytaniach czytelniej jest dać nagłówki tylko głównym wątkom, a pytania wyróżnić pogrubieniem. Google zaznacza, że nie ma idealnej liczby nagłówków na stronie.
Źródła
- Tworzenie treści przydatnych, rzetelnych i ukierunkowanych na użytkowników, Centrum wyszukiwarki Google
- SEO - przewodnik dla początkujących: podstawy, Centrum wyszukiwarki Google
- Informacje o znacznikach schema.org artykułów, Centrum wyszukiwarki Google
- Znaczniki schema.org na stronie profilu (ProfilePage), Centrum wyszukiwarki Google
- Sprawdzone metody dotyczące SEO filmów, Centrum wyszukiwarki Google
- Korzystanie z napisów automatycznych, YouTube - Pomoc
- Raport skuteczności (wyniki wyszukiwania): omówienie i podstawowa konfiguracja, Search Console - pomoc
- Art. 14a Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, tekst przepisu
- Art. 14 Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, tekst przepisu
- Art. 7. - Prawo prasowe, tekst przepisu
Funkcje wyszukiwarek i asystentów AI zmieniają się szybko, dlatego wpis aktualizujemy po większych zmianach.




