Kod 304 Not Modified to odpowiedź serwera, która mówi: od ostatniej wizyty nic się tu nie zmieniło, można korzystać z posiadanej kopii. Dzięki niej robot wyszukiwarki nie pobiera ponownie całej strony, a serwer nie wysyła tych samych danych po raz kolejny. Poniżej wyjaśniamy, jak ten mechanizm działa, co mówi o nim dokumentacja Google, jak sprawdzić własny serwer i gdzie najczęściej kryją się błędy.
Czym jest kod 304 Not Modified i kiedy serwer go wysyła
Kod 304 Not Modified to informacja, że zasób pod danym adresem nie zmienił się od chwili, gdy pytający pobrał go ostatnim razem. Serwer nie dołącza wtedy treści strony, obrazu ani pliku stylów. Wysyła same nagłówki, a przeglądarka lub robot sięga po kopię, którą już przechowuje.
Ważne jest słowo "pytający". Odpowiedź 304 nie pojawia się sama z siebie. Zgodnie z opisem kodu 304 w dokumentacji MDN serwer wysyła ją tylko wtedy, gdy otrzymał żądanie warunkowe metodą GET lub HEAD z nagłówkiem If-None-Match albo If-Modified-Since i warunek zawarty w tym nagłówku nie został spełniony. Brzmi to jak zagadka, więc prościej: klient pyta "proszę o stronę, ale tylko jeśli jest inna niż moja", a serwer odpowiada "nie jest inna".
Ten sam opis podaje dwie zasady, o których łatwo zapomnieć. Odpowiedź 304 nie może zawierać treści. Powinna natomiast zawierać te nagłówki, które serwer wysłałby w zwykłej odpowiedzi 200 na to samo żądanie, między innymi Cache-Control, Content-Location, Date, ETag, Expires i Vary. Dzięki temu klient może odświeżyć informacje o przechowywanej kopii, choć samej kopii nie pobiera.
Żądanie HTTP z dodatkowym nagłówkiem, który uzależnia odpowiedź od tego, czy zasób na serwerze różni się od wersji znanej klientowi. Jeśli się nie różni, serwer odpowiada kodem 304 bez treści.
W naszym blogu opisaliśmy już ogólnie, jak Googlebot traktuje poszczególne grupy kodów odpowiedzi HTTP. Tutaj zajmujemy się jednym kodem z grupy 3xx, który wbrew numerowi nie jest przekierowaniem. Niczego nie przenosi i nigdzie nie odsyła. Potwierdza tylko, że posiadana kopia jest nadal aktualna.
Warto od razu rozdzielić dwie sytuacje. Kiedy przeglądarka ma świeżą kopię pliku i wolno jej z niej korzystać, nie wysyła do serwera żadnego pytania. O tym, jak długo kopia uchodzi za świeżą, decydują nagłówki opisane we wpisie o ustawieniach Cache-Control. Kod 304 dotyczy następnego etapu: kopia przestała być świeża, klient musi zapytać serwer, ale może to zrobić oszczędnie.
Jak działają żądania warunkowe z nagłówkami ETag i If-Modified-Since
Żądanie warunkowe działa jak porównanie dwóch etykiet: tej, którą serwer nadał stronie przy poprzedniej wizycie, i tej, którą strona ma teraz. Jeśli etykiety są takie same, serwer odpowiada kodem 304. Jeśli się różnią, wysyła pełną stronę z kodem 200 i nową etykietą.
Takie etykiety nazywa się walidatorami. Według omówienia żądań warunkowych w MDN są dwa ich rodzaje. Pierwszy to data ostatniej zmiany dokumentu, przekazywana w nagłówku Last-Modified. Drugi to ETag, czyli znacznik wersji: ciąg znaków bez znaczenia dla człowieka, który jednoznacznie wskazuje konkretną wersję zasobu.
Przebieg wymiany między klientem a serwerem
Przy pierwszej wizycie klient nie ma żadnej kopii, więc dostaje pełną odpowiedź 200 razem z walidatorami. Zapisuje je wraz z treścią. Dopóki kopia jest świeża, żadne zapytanie nie wychodzi. Kiedy świeżość minie, klient wysyła żądanie warunkowe i wkłada w nie zapamiętane wartości: znacznik ETag trafia do nagłówka If-None-Match, a data z Last-Modified do nagłówka If-Modified-Since. Jeżeli zasób się nie zmienił, serwer odsyła 304, kopia znów uchodzi za świeżą i klient z niej korzysta. Jeżeli się zmienił, serwer odpowiada tak, jakby żądanie nie było warunkowe.

Ta wymiana jest dla właściciela strony niewidoczna. Przeglądarki prowadzą pamięć podręczną i same wysyłają żądania warunkowe, a po stronie serwisu trzeba jedynie zadbać, żeby serwer umiał na nie poprawnie odpowiedzieć.
GET /oferta/ HTTP/1.1
Host: www.example.com
HTTP/1.1 200 OK
ETag: "a7f3c9e1b"
Last-Modified: [data ostatniej zmiany w formacie HTTP]
Cache-Control: max-age=3600
(pełna treść strony)
--- kolejna wizyta, po upływie świeżości kopii ---
GET /oferta/ HTTP/1.1
Host: www.example.com
If-None-Match: "a7f3c9e1b"
If-Modified-Since: [ta sama data]
HTTP/1.1 304 Not Modified
ETag: "a7f3c9e1b"
Cache-Control: max-age=3600
(brak treści)Co się dzieje, gdy klient wyśle oba nagłówki
Gdy w żądaniu są oba nagłówki, pierwszeństwo ma If-None-Match. Dokumentacja MDN dla nagłówka If-None-Match podaje, że ma on pierwszeństwo, jeśli serwer go obsługuje, a opis nagłówka If-Modified-Since dodaje, że data jest wtedy pomijana. Porównanie dat pozostaje więc rozwiązaniem zapasowym, używanym głównie dla zasobów bez znacznika ETag.
Nagłówek If-Modified-Since działa tylko z metodami GET i HEAD. Serwer odsyła pełny zasób z kodem 200 wyłącznie wtedy, gdy zmienił się on po podanej dacie. Data jest zawsze zapisana w czasie GMT, nigdy w czasie lokalnym, i ma ściśle określony układ: skrót dnia tygodnia, dzień, skrót miesiąca, rok, godzina, minuta i sekunda. Dokładność kończy się na sekundach, co ma znaczenie przy stronach zmienianych bardzo często.
Co Google mówi o kodzie 304 w dokumentacji skanowania
Google wprost zaleca obsługę kodu 304 i opisuje go w trzech miejscach dokumentacji: przy kodach stanu HTTP, przy właściwościach technicznych swoich robotów oraz przy zarządzaniu budżetem indeksowania. Wszystkie trzy opisy są zgodne: odpowiedź 304 jest dla robota sygnałem, że może użyć wersji, którą już ma.
Na stronie o wpływie kodów stanu HTTP na roboty Google czytamy, że po otrzymaniu kodu 304 roboty przekazują do kolejnego systemu przetwarzania sygnał, iż treść jest taka sama jak przy poprzednim pobraniu. Ta sama strona zaznacza dwie rzeczy. Sam kod nie ma wpływu na indeksowanie w wyszukiwarce Google. Proces indeksowania może jednak ponownie przeliczyć sygnały dla danego adresu. Odpowiedź 304 nie oznacza więc, że Google przestaje interesować się stroną.
Buforowanie HTTP w robotach Google
Szczegóły techniczne znajdują się w omówieniu robotów Google, w części poświęconej buforowaniu HTTP. Wynika z niej, że infrastruktura skanowania Google obsługuje pary ETag z If-None-Match oraz Last-Modified z If-Modified-Since zgodnie ze standardem buforowania HTTP.

Z tego opisu płynie kilka praktycznych wniosków. Gdy odpowiedź serwera zawiera oba walidatory, roboty Google korzystają z wartości ETag, bo tak wymaga standard HTTP. Google zaleca też wybór ETag zamiast Last-Modified, ponieważ znacznik wersji nie stwarza problemów z formatowaniem daty. Jeśli serwis mimo to używa dat, powinny mieć one układ zgodny ze standardem HTTP, z dniem tygodnia, datą, godziną i oznaczeniem GMT. Jednocześnie dokumentacja zachęca, by ustawiać oba nagłówki niezależnie od tego, czego oczekują roboty, bo korzystają z nich także inne programy, na przykład systemy zarządzania treścią.
Dokumentacja wspomina również o polu max-age w nagłówku Cache-Control. Nie jest ono wymagane, ale pomaga robotom ustalić, kiedy ponownie odwiedzić dany adres. Jego wartość to liczba sekund, przez którą treść ma pozostać niezmieniona. Innych dyrektyw buforowania roboty Google według tego opisu nie obsługują.
Kod 304 a budżet indeksowania
Trzecie miejsce to opis zarządzania budżetem indeksowania. Wśród zaleceń dotyczących sprawnego wczytywania stron Google wymienia korzystanie z buforowania HTTP i obsługę kodu 304. Uzasadnia to krótko: jeśli strona nie zmieniła się od ostatniej wizyty robota, zwrócenie kodu 304 informuje Google, że może ponownie użyć wersji z pamięci podręcznej, a serwis oszczędza przepustowość i zasoby serwera.
Warto przy tym znać adresata tych zaleceń. Google zaznacza, że opis budżetu indeksowania jest przeznaczony dla dużych serwisów. Jako wartości szacunkowe podaje ponad milion unikalnych stron z treścią zmienianą mniej więcej raz w tygodniu albo ponad 10 tysięcy unikalnych stron zmienianych codziennie. Szerzej piszemy o tym we wpisie o tym, których serwisów dotyczy budżet indeksowania.
Co zyskuje serwis, gdy niezmienione strony nie są pobierane ponownie
Serwis zyskuje przede wszystkim lżejszą pracę serwera: zamiast całej strony wysyła kilka nagłówków. Mniej danych wychodzi z serwera, połączenie kończy się szybciej, a robot może w tym samym czasie zająć się adresami, które rzeczywiście się zmieniły.
Dokumentacja Google łączy te sprawy wprost. Limit skanowania zależy między innymi od tego, jak serwer odpowiada. Jeśli czasy odpowiedzi pozostają stabilne lub się poprawiają, limit rośnie. Jeśli serwer zwalnia albo zwraca błędy z grupy 5xx, robot ogranicza liczbę żądań. Google pisze też, że im szybciej strony się wczytują, tym więcej treści jest w stanie odczytać z witryny. Odpowiedź 304 wpisuje się w tę logikę, bo jest najkrótszą poprawną odpowiedzią na pytanie o niezmienioną stronę.
Skala korzyści zależy od wielkości i charakteru serwisu. Dla przykładu: sklep z Poznania z kilkudziesięcioma tysiącami kart produktów, z których większość nie zmienia się tygodniami, to sytuacja, w której robot wielokrotnie pyta o te same, niezmienione strony. Każda taka wizyta zakończona kodem 304 oznacza mniej przesłanych danych. Z kolei kancelaria z Krakowa z kilkunastoma podstronami nie odczuje różnicy w skanowaniu, bo robot i tak bez trudu odwiedza całość. W jej przypadku z mechanizmu korzystają głównie przeglądarki powracających użytkowników.
Korzyści poza wyszukiwarką Google
Żądania warunkowe są częścią standardu HTTP, a nie wynalazkiem jednej wyszukiwarki. Korzystają z nich przeglądarki, które po upływie świeżości kopii pytają serwer o obrazy, style i skrypty. Pośredniczą w nich także serwery sieci dostarczania treści, o których piszemy we wpisie o tym, kiedy CDN przyspiesza stronę.
Trzeba też powiedzieć, czego kod 304 nie daje. Nie przyspiesza pierwszej wizyty, bo wtedy klient nie ma jeszcze żadnej kopii. Nie skraca pracy serwera, jeśli do ustalenia, czy strona się zmieniła, system i tak musi zbudować ją w całości. Z naszej praktyki wynika, że najwięcej zyskują serwisy, w których brak zmian da się rozpoznać bez tego, na przykład dzięki pamięci podręcznej całych stron. Kod 304 nie jest też czynnikiem, który sam podnosi pozycje. To element porządku technicznego, obok kompresji i krótkiego czasu odpowiedzi serwera.
Jeśli chcą Państwo zamówić SEO techniczne, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl
ETag czy Last-Modified: który walidator wybrać
Najlepiej ustawić oba, a tam, gdzie trzeba wybrać jeden, postawić na ETag. Tak radzi Google i tak wynika z samego standardu: gdy oba walidatory są dostępne, pierwszeństwo ma porównanie znaczników wersji, a data pełni rolę zapasową.
Różnica między nimi jest prosta. Data mówi, kiedy zasób zmieniono, z dokładnością do sekundy. Znacznik ETag mówi, która to wersja, bez odwoływania się do zegara. Według opisu nagłówka ETag w MDN standard nie narzuca sposobu jego tworzenia. Zwykle jest to skrót wyliczony z treści, skrót wyliczony z daty ostatniej zmiany albo po prostu numer wersji.
| Cecha | ETag | Last-Modified |
|---|---|---|
| Co przekazuje | Znacznik konkretnej wersji zasobu | Datę i godzinę ostatniej zmiany |
| Nagłówek w żądaniu warunkowym | If-None-Match | If-Modified-Since |
| Pierwszeństwo, gdy są oba | Tak | Nie, data jest wtedy pomijana |
| Dokładność | Zależy od sposobu wyliczenia, może wychwycić każdą zmianę | Do jednej sekundy |
| Typowe kłopoty | Różne wartości dla tej samej treści na kilku serwerach | Błędny format daty, czas lokalny zamiast GMT |
| Zalecenie Google | Preferowany | Warto ustawić dodatkowo |
Mocny i słaby znacznik ETag
Znacznik ETag występuje w dwóch odmianach. Mocny oznacza, że dwie wersje są identyczne co do bajta. Słaby, zapisywany z przedrostkiem W/ przed cudzysłowem, oznacza, że wersje są równoważne pod względem treści, choć mogą się różnić drobiazgami. Dokumentacja MDN podaje przykład strony, która różni się od poprzedniej wersji tylko datą w stopce albo wyświetloną reklamą: przy słabym porównaniu obie uchodzą za tę samą.
Dla tematu tego wpisu istotne jest, że nagłówek If-None-Match zawsze stosuje słabe porównanie. Oznacza to, że do uzyskania odpowiedzi 304 wystarcza słaby znacznik. Mocny jest potrzebny w innych zastosowaniach, na przykład przy wznawianiu przerwanego pobierania dużego pliku.

W praktyce wybór rzadko należy do właściciela strony. Dla plików statycznych, takich jak obrazy, style i skrypty, walidatory nadaje serwer WWW. Na przykład w serwerze Apache odpowiada za to dyrektywa FileETag, która domyślnie buduje znacznik z daty ostatniej zmiany pliku i jego rozmiaru. Dla stron tworzonych przez system zarządzania treścią nagłówki dodaje sam system, wtyczka pamięci podręcznej albo warstwa pośrednia przed serwerem.
Jak sprawdzić, czy serwer obsługuje żądania warunkowe
Sprawdzenie polega na dwóch pytaniach do serwera: pierwszym zwykłym, żeby poznać walidatory, i drugim warunkowym, żeby zobaczyć, czy wróci kod 304. Da się to zrobić w przeglądarce, z wiersza poleceń oraz, w odniesieniu do samego Googlebota, w Search Console.
Test w przeglądarce Chrome
- Otwarcie panelu Sieć
W narzędziach dla programistów przeglądarki Chrome należy przejść do panelu Sieć i upewnić się, że pole wyboru wyłączające pamięć podręczną jest odznaczone. Przy włączonym polu przeglądarka nie wyśle żądania warunkowego.
- Pierwsze wczytanie strony
Po wczytaniu badanego adresu warto kliknąć pierwszą pozycję na liście i otworzyć kartę Nagłówki. W części Nagłówki odpowiedzi powinien być widoczny ETag, Last-Modified albo oba.
- Ponowne wczytanie
Po zwykłym odświeżeniu strony w części Nagłówki żądania powinien pojawić się If-None-Match lub If-Modified-Since, a w kolumnie Stan liczba 304.
- Odczytanie wyniku
Kod 200 przy drugim wczytaniu, mimo wysłanych nagłówków warunkowych, oznacza, że serwer ich nie honoruje albo za każdym razem nadaje stronie nowy walidator.
Nazwy panelu, karty i kolumn podajemy za opisem funkcji sieci w Chrome DevTools. Dokumentacja MDN zwraca przy tym uwagę, że odpowiedzi 304 widoczne w narzędziach przeglądarki bywają wytwarzane przez samą przeglądarkę po to, by pokazać sięgnięcie do lokalnej kopii. Dlatego wynik z przeglądarki warto potwierdzić drugim sposobem.
Test z wiersza poleceń
Pewniejszy obraz daje program curl, dostępny w większości systemów. Jego dokumentacja żądań warunkowych opisuje dwie opcje dla znaczników wersji: jedna zapisuje ETag z odpowiedzi do pliku, druga porównuje go przy kolejnym pobraniu. Dla dat służy opcja oznaczona literą z, która wysyła pytanie o zmiany po wskazanym czasie.
# pierwsze pobranie, znacznik ETag trafia do pliku etag.txt
curl -s -o strona.html --etag-save etag.txt https://www.example.com/oferta/
# drugie pobranie z warunkiem, na ekranie same nagłówki odpowiedzi
curl -s -o /dev/null -D - --etag-compare etag.txt https://www.example.com/oferta/
# oczekiwany początek odpowiedzi przy niezmienionej stronie
HTTP/2 304Jeśli plik etag.txt po pierwszym pobraniu jest pusty, serwer nie nadał stronie znacznika. Jeśli drugie pobranie kończy się kodem 200, serwer albo nie obsługuje porównania, albo zmienia znacznik przy każdej odpowiedzi. Test warto powtórzyć dla kilku rodzajów adresów: strony głównej, wpisu lub karty produktu, obrazu oraz pliku stylów, bo każdy z nich może być obsługiwany przez inną część systemu.
Raport Statystyki indeksowania w Search Console
To, jak często kod 304 dostaje sam Googlebot, pokazuje raport Statystyki indeksowania. Otwiera się go z menu Search Console, wybierając Ustawienia, a następnie Statystyki indeksowania. Raport jest dostępny tylko dla usług najwyższego poziomu, czyli usługi domeny lub usługi z prefiksem adresu bez podkatalogu.
Raport pokazuje łączną liczbę żądań robota, całkowity rozmiar pobranych danych i średni czas odpowiedzi. W zestawieniu żądań według odpowiedzi, wśród prawidłowych kodów, znajduje się pozycja Nie zmodyfikowano (304) z objaśnieniem, że strona nie zmieniła się od ostatniego żądania. Obok warto spojrzeć na podział według celu, gdzie Google rozróżnia Wykrycie, czyli pierwsze pobranie adresu, i Odświeżenie, czyli ponowną wizytę na znanej stronie. Kod 304 może się pojawić tylko przy tym drugim.
Jeśli w serwisie, który rzadko się zmienia, pozycja 304 w ogóle nie występuje, a prawie wszystkie odświeżenia kończą się kodem 200, jest to wskazówka, że serwer nie odpowiada na żądania warunkowe tak, jak mógłby. Dokładniejszy obraz dają dzienniki serwera, w których przy każdej wizycie robota zapisany jest kod odpowiedzi. O ich czytaniu piszemy przy okazji robotów AI w logach serwera.
Typowe błędy konfiguracji kodu 304
Błędy dzielą się na dwie grupy: serwer nie wysyła kodu 304, choć powinien, albo wysyła go wtedy, gdy nie powinien. Pierwsza grupa kosztuje tylko niewykorzystaną oszczędność. Druga jest groźniejsza, bo robot dostaje zapewnienie, że nic się nie zmieniło, i zostaje przy starej wersji strony.
Serwer nigdy nie odpowiada kodem 304
Najczęstszą przyczyną jest brak walidatorów w odpowiedzi. Jeśli strona nie ma ani znacznika ETag, ani daty Last-Modified, klient nie ma z czym porównać swojej kopii i każde pytanie kończy się pełnym pobraniem. Z naszych obserwacji wynika, że dotyczy to często stron generowanych na bieżąco przez system zarządzania treścią, podczas gdy pliki statyczne na tym samym serwerze walidatory mają.
Drugi przypadek to walidator, który zmienia się przy każdej odpowiedzi. Zdarza się, że w nagłówku Last-Modified serwis podaje bieżącą godzinę zamiast faktycznej daty zmiany treści, albo że znacznik ETag jest wyliczany z całego kodu strony, w którym za każdym razem zmienia się drobny element: licznik, losowy identyfikator formularza, znacznik czasu w komentarzu. Treść dla czytelnika jest ta sama, ale etykieta zawsze inna.
Trzeci przypadek dotyczy serwisów obsługiwanych przez kilka maszyn. Dokumentacja serwera Apache podaje, że znacznik ETag pliku może być budowany także z numeru i-węzła, czyli wewnętrznego numeru pliku w systemie plików. Ten sam plik na dwóch serwerach ma zwykle różne numery, więc odpowiedź zależy od tego, na którą maszynę trafi żądanie. Obecne ustawienie domyślne tego składnika nie zawiera, ale w starszych konfiguracjach bywa on włączony.
Czwarty przypadek to błędny zapis daty. Google zastrzega, że data w nagłówku Last-Modified musi mieć format zgodny ze standardem HTTP. Data w czasie lokalnym albo z polskimi nazwami miesięcy tego warunku nie spełnia.
Serwer odpowiada kodem 304, choć strona się zmieniła
Ten błąd powstaje wtedy, gdy walidator nie nadąża za treścią. Przykład: sklep zmienia cenę i dostępność produktu w bazie danych, ale data ostatniej zmiany strony jest brana z daty utworzenia wpisu albo z pliku szablonu. Robot pyta, czy coś się zmieniło, dostaje 304 i przekazuje dalej sygnał, że treść jest taka sama jak poprzednio.
Podobnie działa pamięć podręczna, która nie jest czyszczona po zmianie treści, oraz walidator liczony wyłącznie z głównej treści wpisu, bez menu, linków wewnętrznych i danych strukturalnych. O zgodności dat z rzeczywistymi zmianami piszemy też we wpisie o dacie publikacji i aktualizacji.
Niepełna lub nadmiarowa odpowiedź 304
Ostatnia grupa to błędy w samej odpowiedzi. Kod 304 nie może zawierać treści, a mimo to źle skonfigurowane skrypty potrafią dołączyć do niego fragment strony. Bywa też odwrotnie: brakuje nagłówków ETag i Cache-Control, przez co klient nie wie, jak długo odświeżona kopia ma uchodzić za aktualną. Zdarza się wreszcie kod 304 wysłany na zwykłe żądanie bez nagłówków warunkowych, choć klient nie ma wtedy żadnej kopii do wyświetlenia.
Jak wdrożyć obsługę kodu 304 i kiedy potrzebna jest pomoc
Wdrożenie zaczyna się od ustalenia, kto w danym serwisie nadaje walidatory, a kończy na sprawdzeniu, czy zmieniają się one dokładnie wtedy, gdy zmienia się treść. Google zaznacza, że w tej sprawie należy zwrócić się do dostawcy hostingu lub systemu zarządzania treścią.
W większości serwisów są trzy warstwy. Pliki statyczne obsługuje serwer WWW. Strony tworzone przez system, na przykład WordPress, WooCommerce czy PrestaShop, wymagają osobnego sprawdzenia, bo o ich nagłówkach decyduje sam system, motyw i wtyczki. Trzecia warstwa to pamięć podręczna całych stron albo sieć dostarczania treści, która może odpowiadać na żądania warunkowe samodzielnie. Rodzaje takiej pamięci opisujemy we wpisie o tym, jakie są rodzaje cache.
Prace warto prowadzić w stałej kolejności. Najpierw test kilku typowych adresów opisanymi wyżej sposobami. Potem ustalenie, skąd bierze się walidator na stronach dynamicznych. Następnie próba odwrotna: drobna zmiana w treści i sprawdzenie, czy serwer od razu odpowiada kodem 200 z nowym znacznikiem. Na końcu obserwacja raportu Statystyki indeksowania przez kilka tygodni.
- Strona HTML, obrazy, style i skrypty mają w odpowiedzi 200 znacznik ETag, datę Last-Modified albo oba.
- Ponowne żądanie z nagłówkiem If-None-Match kończy się kodem 304 bez treści.
- Odpowiedź 304 zawiera ETag i Cache-Control, takie same jak odpowiedź 200.
- Data w Last-Modified jest zapisana w czasie GMT i w układzie zgodnym ze standardem HTTP.
- Po zmianie treści, ceny, menu lub danych strukturalnych walidator zmienia się od razu.
- Ten sam adres daje ten sam znacznik niezależnie od tego, który serwer odpowiada.
- Adresy usunięte i przeniesione zwracają właściwe kody, a nie 304.

Samodzielnie da się zwykle wykonać testy i odczytać raport. Pomoc specjalisty przydaje się wtedy, gdy wynik jest niejednoznaczny: część adresów odpowiada poprawnie, a część nie, znacznik zmienia się bez widocznej przyczyny albo po wdrożeniu pamięci podręcznej Google długo pokazuje starą treść. Sprawdzenie nagłówków odpowiedzi obejmuje audyt SEO, a poprawki wdrażamy w ramach usługi SEO techniczne.
Jeśli chcą Państwo zamówić SEO techniczne, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl
Najczęstsze pytania
Czy kod 304 jest błędem, który trzeba naprawić?
Nie. To poprawna odpowiedź oznaczająca, że zasób nie zmienił się od poprzedniego pobrania. W raporcie Statystyki indeksowania Google zalicza ją do prawidłowych kodów odpowiedzi.
Czy obsługa kodu 304 poprawia pozycje strony w Google?
Nie bezpośrednio. Google podaje, że sam kod nie wpływa na indeksowanie. Korzyścią jest mniejsze obciążenie serwera i mniejszy przesył danych.
Czy mała strona firmowa musi się tym zajmować?
Nie jest to pilne. Zalecenia Google dotyczące budżetu indeksowania są skierowane do dużych i często zmienianych serwisów. W małej witrynie wystarczy upewnić się, że serwer nie odpowiada 304 po zmianie treści.
Czy Googlebot zawsze wysyła żądania warunkowe?
Nie zawsze. Według dokumentacji Googlebot obsługuje buforowanie przy ponownym pobieraniu adresów dla wyszukiwarki, a inne roboty Google korzystają z niego zależnie od usługi. Pierwsza wizyta pod nowym adresem nie może być warunkowa.
Co wybrać, jeśli serwer pozwala ustawić tylko jeden walidator?
Google zaleca ETag, ponieważ nie wiążą się z nim problemy z formatem daty. Sam Last-Modified również spełni swoją rolę, jeśli data jest poprawnie zapisana i odpowiada rzeczywistej zmianie treści.
Gdzie zobaczyć, ile odpowiedzi 304 dostał Googlebot?
W Search Console, w menu Ustawienia, w raporcie Statystyki indeksowania. W zestawieniu według odpowiedzi znajduje się pozycja Nie zmodyfikowano (304). Raport działa tylko dla usług najwyższego poziomu.
Źródła
- Jak kody stanu HTTP wpływają na roboty Google, Google for Developers
- Omówienie robotów (klientów użytkownika) Google, Google for Developers
- Zarządzanie budżetem indeksowania, Google for Developers
- Raport Statystyki indeksowania, Search Console - pomoc
- 304 Not Modified, MDN Web Docs
- HTTP conditional requests, MDN Web Docs
- ETag header, MDN Web Docs
- Apache Core Features, Apache HTTP Server
- Informacje o funkcjach sieci, Chrome for Developers
Funkcje wyszukiwarek i asystentów AI zmieniają się szybko, dlatego wpis aktualizujemy po większych zmianach.




