Przejdź do treści
Pozycjonowanie Stron

Przekierowania 307 i 308: czym różnią się od 302 i 301 i kiedy je stosować

Kody 307 i 308 to odpowiedniki 302 i 301 z gwarancją zachowania metody żądania. Wyjaśniamy, jak traktuje je Google i skąd bierze się 307 przy HSTS.

Przekierowania 307 i 308 a kody 302 i 301 - okładka wpisu na blogu Pozycjonowanie Stron

Kody 307 i 308 to młodsze odpowiedniki przekierowań 302 i 301: pierwszy jest tymczasowy, drugi stały, a oba gwarantują, że przeglądarka powtórzy żądanie tą samą metodą i z tą samą treścią. Dla Google różnica między parami jest niewielka, natomiast dla formularzy, koszyków i połączeń między systemami bywa zasadnicza. Poniżej wyjaśniamy, skąd wzięły się te kody, jak je odczytywać w narzędziach i dlaczego kod 307 widoczny w przeglądarce często wcale nie pochodzi z serwera.

Czym są kody 307 i 308 i gdzie mieszczą się w standardzie HTTP

Kody 307 i 308 należą do grupy odpowiedzi 3xx, którymi serwer informuje, że zasób znajduje się pod innym adresem, podanym w nagłówku Location. Według opisu w serwisie MDN poświęconego kodowi 307 odpowiedź 307 Temporary Redirect oznacza, że zasób został przeniesiony tymczasowo, a przeglądarka sama wysyła kolejne żądanie pod wskazany adres. Odpowiedź 308 Permanent Redirect mówi to samo o przeniesieniu na stałe. Oba kody są obecnie częścią podstawowej specyfikacji protokołu, czyli dokumentu RFC 9110 opisującego znaczenie metod, nagłówków i kodów odpowiedzi.

Żeby zrozumieć, po co powstały, trzeba cofnąć się do starszej pary. Kody 301 i 302 istnieją od początków sieci i z założenia nie miały zmieniać sposobu, w jaki przeglądarka ponawia żądanie. W praktyce część programów po otrzymaniu takiej odpowiedzi zamieniała metodę POST na GET. Jak wyjaśnia omówienie przekierowań w MDN, specyfikacja nie zamierzała na to pozwalać, ale takie programy już działały, więc powstała niejednoznaczność. Kod 307 wprowadzono po to, by ją usunąć dla przekierowań tymczasowych, a kod 308 po to, by usunąć ją dla stałych.

Kod 308 jest najmłodszy z całej czwórki. Dokument RFC 7538, w którym go opisano, zestawia wcześniejsze kody według dwóch cech: trwałości oraz tego, czy dopuszczają zamianę POST na GET. Kod 301 był stały i dopuszczał zamianę, 302 tymczasowy i również ją dopuszczał, 307 tymczasowy i jej zabraniał. Brakowało czwartego pola tej układanki, czyli przekierowania stałego bez prawa do zmiany metody. Tę lukę wypełnił właśnie kod 308.

KodTrwałośćMetoda żądania po przekierowaniuOdpowiednik w parze
301 Moved PermanentlystałeGET bez zmian, inne metody mogą zostać zamienione na GET308
308 Permanent Redirectstałemetoda i treść żądania bez zmian301
302 FoundtymczasoweGET bez zmian, inne metody mogą zostać zamienione na GET307
307 Temporary Redirecttymczasowemetoda i treść żądania bez zmian302
303 See Othertymczasoweinne metody celowo zamieniane na GET, treść żądania przepadabrak
Kody przekierowań według trwałości i sposobu traktowania metody żądania, na podstawie zestawienia w MDN.
Porównanie w dwóch kolumnach: przekierowania stałe 301 i 308 oraz tymczasowe 302 i 307 z opisem zachowania metody żądania
Kody 308 i 307 różnią się od 301 i 302 tylko gwarancją zachowania metody żądania.

Z tabeli wynika prosty wniosek: wybór kodu to odpowiedź na dwa niezależne pytania. Pierwsze dotyczy czasu, czyli tego, czy zmiana adresu jest na stałe. Drugie dotyczy tego, co ma się stać z żądaniem innym niż zwykłe pobranie strony. O pierwszym pytaniu szerzej piszemy we wpisie o tym, czym różni się przekierowanie 301 od 302. Tutaj skupiamy się na drugim oraz na tym, co wnoszą kody 307 i 308.

Zachowanie metody żądania: co odróżnia 307 od 302 i 308 od 301

Jedyna techniczna różnica wewnątrz każdej pary polega na tym, że kody 307 i 308 gwarantują powtórzenie żądania tą samą metodą i z tą samą treścią, a kody 302 i 301 takiej gwarancji nie dają. MDN ujmuje to wprost: przy 307 klient nie zmieni metody ani treści żądania, natomiast przy 302 starsze programy błędnie zamieniały metodę na GET.

Metoda żądania

Rodzaj czynności, o którą przeglądarka prosi serwer. Metoda GET oznacza pobranie zasobu, na przykład podstrony lub zdjęcia. Metoda POST oznacza przesłanie danych do przetworzenia, na przykład treści formularza kontaktowego lub zamówienia.

W codziennym ruchu na stronie firmowej zdecydowaną większość stanowią żądania GET: ktoś klika wynik wyszukiwania, link w menu albo odnośnik z innego serwisu. Dla takich żądań, jak podaje MDN, kody 307 i 302 zachowują się identycznie. To samo dotyczy pary 308 i 301, ponieważ w obu przypadkach metoda GET pozostaje bez zmian. Osoba odwiedzająca stronę nie zauważy więc żadnej różnicy, niezależnie od tego, który kod z pary wybrano.

Formularz, który gubi dane po przekierowaniu

Różnica ujawnia się tam, gdzie przeglądarka coś wysyła. Dla ilustracji można wyobrazić sobie kancelarię z Krakowa, która przenosi formularz zapytania pod nowy adres i ustawia przekierowanie ze starego. Jeśli stary adres nadal figuruje w kodzie formularza, przeglądarka wyśle dane metodą POST pod stary adres i otrzyma przekierowanie. Przy kodzie 301 lub 302 program może ponowić żądanie metodą GET, a wtedy treść formularza nie dotrze do nowego adresu. Klient zobaczy pustą stronę formularza zamiast potwierdzenia, a zapytanie nie trafi do kancelarii. Przy kodzie 307 lub 308 przeglądarka powtórzy żądanie POST razem z wypełnionymi polami.

Ten sam mechanizm dotyczy sklepu internetowego, w którym koszyk, płatność lub integracja z hurtownią komunikują się metodą POST, a także punktów odbioru danych z zewnętrznych systemów, na przykład powiadomień o płatności. Programy wysyłające takie dane nie są przeglądarkami i każdy z nich może traktować starsze kody po swojemu. Dlatego przy przenoszeniu adresów, które przyjmują dane, bezpieczniej jest użyć kodu z gwarancją zachowania metody.

Kiedy zamiana na GET jest pożądana

Bywa też odwrotnie: po przyjęciu formularza serwer chce odesłać klienta na stronę z podziękowaniem i zależy mu właśnie na tym, by kolejne żądanie było zwykłym pobraniem strony. Do tego służy kod 303 See Other. Według MDN stosuje się go po żądaniu POST lub PUT po to, by odświeżenie strony wynikowej nie uruchomiło operacji ponownie. Kod 307 w tym miejscu byłby błędem, ponieważ przeglądarka przesłałaby te same dane jeszcze raz pod adres strony z podziękowaniem.

Jak Google traktuje przekierowania 307 i 308

Google traktuje kod 308 jak przekierowanie stałe, a kod 307 jak tymczasowe, czyli dokładnie tak, jak ich starsze odpowiedniki. W dokumentacji Przekierowania a wyszukiwarka Google kody 301 i 308 stoją w jednym wierszu tabeli jako stałe, a kody 302, 303 i 307 w drugim jako tymczasowe. Z kolei strona o tym, jak kody stanu HTTP wpływają na roboty Google, opisuje kod 307 jako odpowiednik 302, a kod 308 jako odpowiednik 301.

Strona dokumentacji Google o przekierowaniach z podziałem na przekierowania stałe i tymczasowe oraz ich interpretacją
Dokumentacja Google zalicza kod 308 do przekierowań stałych, a 307 do tymczasowych.

Znaczenie ma więc trwałość, a nie numer. Przy przekierowaniu stałym Googlebot podąża pod nowy adres, a systemy indeksujące traktują przekierowanie jako sygnał, że adres docelowy powinien zostać uznany za kanoniczny, czyli za tę wersję, która ma być pokazywana w wynikach. Google określa kod 301 jako mocny sygnał, że należy przetwarzać cel przekierowania. Przy przekierowaniu tymczasowym robot również podąża pod nowy adres, ale nie uznaje tego za sygnał kanoniczności. Kod 302 dokumentacja nazywa słabym sygnałem, a strona docelowa może mimo to trafić do indeksu, jeśli wskazują na nią inne sygnały. Więcej o tym, jak Google wybiera wersję do pokazania, opisujemy we wpisie o adresie kanonicznym.

Wynika z tego praktyczna zasada: zamiana kodu 301 na 308 nie daje stronie przewagi w wyszukiwarce i jej nie odbiera. Tak samo zamiana 302 na 307. Jeśli serwis ma poprawnie ustawione przekierowania 301 po zmianie adresów, nie ma powodu przepisywać ich na 308 z myślą o pozycjach. Szkodliwa może być natomiast pomyłka między grupami, czyli użycie kodu tymczasowego 307 tam, gdzie zmiana jest na stałe. Google zaleca stałe przekierowania wtedy, gdy jest pewność, że nie zostaną cofnięte.

Po co dbać o numer, skoro Google traktuje pary tak samo

Google sam odpowiada na to pytanie. W dokumentacji zaznacza, że choć jego roboty obsługują te kody jednakowo, różnią się one znaczeniem, i zaleca używanie kodu właściwego dla danej sytuacji, ponieważ inne programy, na przykład czytniki książek elektronicznych czy inne wyszukiwarki, mogą z tej różnicy korzystać. Do tej grupy należą również przeglądarki, aplikacje mobilne i systemy połączone ze sklepem.

Warto znać jeszcze dwa fakty z tej samej strony dokumentacji. Roboty Google domyślnie podążają za maksymalnie 10 kolejnymi przekierowaniami, a treść przesłana razem z odpowiedzią 3xx jest pomijana, ponieważ przetwarzana jest zawartość adresu końcowego. Jeśli na drodze od starego adresu do nowego stoi kilka przekierowań różnych typów, całość wymaga uporządkowania. Jak to zrobić, opisujemy osobno we wpisie o łańcuchach i pętlach przekierowań.

Co pokazuje Search Console

W Search Console adresy z przekierowaniem trafiają do raportu Indeksowanie stron, do powodu „Strona zawiera przekierowanie”. Zgodnie z pomocą Search Console jest to adres niekanoniczny, który prowadzi do innej strony i sam nie jest indeksowany, a adres docelowy może, lecz nie musi zostać zindeksowany. To stan zamierzony i sam w sobie nie wymaga naprawy. Raport nie rozróżnia przy tym numerów kodów, więc nie da się z niego odczytać, czy serwer odpowiedział kodem 301, 302, 307 czy 308. Drugi powód, „Błąd przekierowania”, oznacza już problem: zbyt długi łańcuch, pętlę, przekroczenie maksymalnej długości adresu albo pusty lub nieprawidłowy adres w łańcuchu.

Skąd bierze się wewnętrzne przekierowanie 307 w przeglądarce przy włączonym HSTS

Kod 307 widoczny w przeglądarce przy przejściu z adresu http na https bardzo często nie jest odpowiedzią serwera, tylko zapisem decyzji samej przeglądarki. Odpowiada za to mechanizm HSTS, a nieznajomość tego faktu prowadzi do błędnych wniosków w rodzaju „nasza strona ma tymczasowe przekierowanie na https i trzeba je zmienić na stałe”.

HSTS

Skrót od HTTP Strict Transport Security, czyli zasady ścisłego bezpieczeństwa transportu. Serwer wysyła nagłówek Strict-Transport-Security, którym informuje przeglądarkę, że z daną domeną wolno łączyć się wyłącznie przez HTTPS.

Działanie tego mechanizmu opisuje strona MDN o nagłówku Strict-Transport-Security. Po pierwszym bezpiecznym połączeniu, w którym przeglądarka otrzymała ten nagłówek, zapisuje ona domenę na swojej liście na czas podany w parametrze max-age, liczony w sekundach. Od tej chwili przed załadowaniem każdego adresu http sprawdza, czy domena jest na liście. Jeśli tak, sama zamienia początek adresu na https, a port 80 na 443, i dopiero wtedy nawiązuje połączenie. Tak samo ujmuje to specyfikacja RFC 6797: przeglądarka ma podmienić schemat adresu, zanim przystąpi do jego ładowania.

Żądanie pod adres http w ogóle nie opuszcza więc komputera. Serwer nie ma okazji odpowiedzieć kodem 301, bo o nic nie został zapytany. Przeglądarka musi jednak jakoś pokazać tę zamianę w swoich narzędziach. Z naszej praktyki wynika, że Chrome oznacza ją na liście żądań kodem 307 z opisem Internal Redirect, czyli przekierowanie wewnętrzne, a wśród nagłówków pokazuje pozycję Non-Authoritative-Reason z wartością HSTS. To obserwacja z codziennej pracy z narzędziami przeglądarki, a nie zapis ze standardu: specyfikacja HSTS mówi tylko o podmianie adresu i nie przypisuje jej żadnego kodu odpowiedzi. Kod 307 pasuje tu znaczeniowo, ponieważ zachowuje metodę i treść żądania, a więc formularz wysłany przez pomyłkę pod adres http trafi pod https w niezmienionej postaci.

Schemat czterech etapów pokazujący, jak przeglądarka przy włączonym HSTS sama tworzy wewnętrzne przekierowanie 307 z http na https
Przy HSTS żądanie pod adres http nie dociera do serwera, a kod 307 tworzy przeglądarka.

Dlaczego serwer i tak musi odsyłać z http na https

Wewnętrzne przekierowanie działa tylko w przeglądarce, która już zna zasadę dla danej domeny. MDN zwraca uwagę, że HSTS zaczyna obowiązywać dopiero po co najmniej jednym bezpiecznym połączeniu, a nagłówek przesłany przez zwykłe HTTP jest ignorowany. Osoba, która odwiedza stronę pierwszy raz, a także każdy program, który nie przechowuje takiej listy, wyśle żądanie pod adres http naprawdę i otrzyma to, co ustawiono na serwerze. Specyfikacja HSTS zaleca, by serwer odpowiadał wtedy stałym przekierowaniem, na przykład kodem 301, na wersję https. MDN dodaje, że sama odpowiedź z przekierowaniem nie powinna zawierać nagłówka Strict-Transport-Security, a powinna go zawierać odpowiedź wysłana już przez HTTPS.

Dla widoczności w Google liczy się właśnie to, co zwraca serwer. Wewnętrzne 307 z przeglądarki nie jest sygnałem dla wyszukiwarki, ponieważ nie jest odpowiedzią strony. Jeśli serwer odpowiada na adres http stałym przekierowaniem, wszystko jest w porządku, niezależnie od tego, co pokazuje przeglądarka osoby, która odwiedzała już stronę. Cały proces przenoszenia serwisu na bezpieczny protokół opisujemy we wpisie o przejściu z HTTP na HTTPS.

Jak sprawdzić, jaki kod naprawdę zwraca serwer

Kod przekierowania najprościej odczytać w narzędziach dla programistów wbudowanych w przeglądarkę, pod warunkiem że odróżni się odpowiedź serwera od zapisu utworzonego przez samą przeglądarkę. W Chrome służy do tego panel Network, czyli Sieć. Zgodnie z opisem funkcji tego panelu narzędzia rejestrują żądania tylko wtedy, gdy są otwarte, kolumna Status pokazuje kod odpowiedzi, a po zaznaczeniu żądania w kolumnie Name i przejściu do karty Headers widać sekcję Response Headers z nagłówkami odpowiedzi.

  1. Otwarcie panelu Sieć przed wejściem na stronę

    Narzędzia trzeba otworzyć w pustej karcie, zanim zostanie wpisany adres. W przeciwnym razie pierwsze żądanie, czyli właśnie przekierowanie, nie zostanie zapisane.

  2. Zaznaczenie pól Preserve log i Disable cache

    Pierwsze pole zachowuje listę żądań między kolejnymi ładowaniami strony, więc wiersz z przekierowaniem nie znika. Drugie wyłącza pamięć podręczną i pokazuje stronę tak, jak widzi ją osoba odwiedzająca pierwszy raz.

  3. Wpisanie starego adresu i odczytanie pierwszego wiersza

    Na górze listy pojawi się żądanie pod stary adres z kodem w kolumnie Status. Kolejny wiersz, z dopiskiem Redirect w kolumnie Initiator, to żądanie wysłane już pod adres docelowy.

  4. Sprawdzenie nagłówków odpowiedzi

    W karcie Headers należy odszukać nagłówek Location i upewnić się, że prowadzi prosto pod adres końcowy. Jeśli wśród nagłówków widać wzmiankę o HSTS, a kod to 307, jest to zapis przeglądarki, nie serwera.

Przeglądarka potrafi też zapamiętać samo przekierowanie: dokument opisujący kod 308 stwierdza, że taka odpowiedź jest domyślnie przechowywana w pamięci podręcznej. Dlatego test warto powtórzyć w oknie prywatnym albo w przeglądarce, która nigdy nie odwiedzała danej domeny. Taka przeglądarka nie zna również zasady HSTS, więc pokaże prawdziwą odpowiedź serwera na adres http.

Jak potwierdzić, co widzi Google

To, jak adres został potraktowany przez wyszukiwarkę, pokazuje Search Console. W raporcie Indeksowanie stron stary adres powinien znaleźć się przy powodzie „Strona zawiera przekierowanie”, a nowy wśród stron zindeksowanych. Pojedynczy adres można zbadać narzędziem opisanym we wpisie o sprawdzaniu adresu URL w Search Console, gdzie widać między innymi, który adres Google wybrał jako kanoniczny.

W większym serwisie ręczne badanie adres po adresie nie wystarcza. Przegląd wszystkich przekierowań z podziałem na kody i adresy docelowe jest jednym z elementów, które obejmuje audyt SEO.

Jeśli chcą Państwo zamówić SEO techniczne, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl

Kiedy stosować 307, a kiedy 308: praktyczny wybór kodu

Kod 308 warto wybrać, gdy adres zmienia się na stałe i przyjmuje dane wysyłane metodą inną niż GET, a kod 307, gdy taki adres jest przeniesiony tylko na pewien czas. W pozostałych przypadkach, czyli dla zwykłych podstron z treścią, w zupełności wystarczają kody 301 i 302, które Google traktuje tak samo jak ich młodsze odpowiedniki.

Najpierw trzeba więc rozstrzygnąć trwałość. Zmiana struktury adresów, połączenie dwóch podstron w jedną, przejście na HTTPS czy zmiana domeny to sytuacje trwałe, a więc pole dla kodów 301 i 308. Strona promocji, która wróci za miesiąc, albo skierowanie ruchu na stronę zastępczą na czas prac to sytuacje tymczasowe, a więc pole dla kodów 302 i 307. Dopiero potem przychodzi pytanie o metodę żądania.

SytuacjaRozsądny wybórUzasadnienie
Stary wpis lub strona usługi przeniesione pod nowy adres301, możliwe też 308Zmiana stała, same żądania GET, sygnał kanoniczności dla Google
Adres odbierający formularz lub dane z innego systemu przeniesiony na stałe308Zmiana stała, dane wysłane metodą POST nie mogą przepaść
Sezonowa oferta chwilowo kieruje na inną podstronę302, możliwe też 307Zmiana czasowa, pierwotny adres ma pozostać w indeksie
Punkt przyjmujący zamówienia czasowo obsługuje inny serwer307Zmiana czasowa, metoda i treść żądania muszą zostać zachowane
Dobór kodu przekierowania do sytuacji. Trwałość decyduje o grupie, rodzaj żądania o kodzie wewnątrz grupy.
Lista kontrolna wyboru między przekierowaniami 301, 302, 303, 307 i 308 według trwałości zmiany i rodzaju żądania
Najpierw trwałość zmiany, potem rodzaj żądania, na końcu test odpowiedzi serwera.
  • Zmiana adresu jest na stałe i na pewno nie zostanie cofnięta: 301 lub 308.
  • Pierwotny adres ma wrócić do użytku: 302 lub 307.
  • Pod przenoszony adres trafiają dane z formularzy lub z innych systemów: 308 albo 307.
  • Po przyjęciu danych klient ma zobaczyć stronę z potwierdzeniem: 303.
  • Przekierowanie prowadzi prosto pod adres końcowy, bez pośrednich przystanków.

Jak ustawić przekierowanie 307 lub 308 na serwerze i w WordPressie

Przekierowanie 307 lub 308 ustawia się tak samo jak 301 i 302, zmienia się tylko numer kodu w regule. Google zaleca przekierowania wykonywane po stronie serwera jako najpewniejszą metodę, a rozwiązania oparte na JavaScripcie tylko wtedy, gdy nie ma innej możliwości.

Na serwerze Apache służy do tego dyrektywa Redirect. Według dokumentacji modułu mod_alias przyjmuje ona słowa permanent dla kodu 301, temp dla 302 i seeother dla 303, a gdy typ nie zostanie podany, powstaje przekierowanie tymczasowe 302. Dla kodów 307 i 308 nie ma słów kluczowych, ale dyrektywa pozwala podać numer wprost, pod warunkiem że jest to kod znany danej wersji serwera.

Stałe i tymczasowe przekierowanie z zachowaniem metody w konfiguracji serwera Apache
Redirect 308 "/formularz-stary" "https://www.example.com/kontakt/formularz"
Redirect 307 "/zamowienia" "https://www.example.com/zamowienia-tymczasowe"

Warto zwrócić uwagę na ustawienia domyślne. Skoro Apache bez podanego typu tworzy przekierowanie 302, reguła napisana w pośpiechu staje się tymczasowa, choć miała być stała. Podobnie jest w WordPressie: funkcja wp_redirect() ma domyślny kod 302, a inny trzeba podać jako drugi parametr. Dokumentacja zaznacza też, że funkcja nie kończy działania skryptu samoczynnie i niemal zawsze powinno po niej nastąpić polecenie exit.

Stałe przekierowanie 308 w kodzie motywu lub wtyczki WordPressa oraz w czystym PHP
// WordPress
if ( wp_redirect( 'https://www.example.com/kontakt/formularz', 308 ) ) {
    exit;
}

// PHP bez WordPressa
header( 'HTTP/1.1 308 Permanent Redirect' );
header( 'Location: https://www.example.com/kontakt/formularz' );
exit();

Wiele firm ustawia przekierowania nie w kodzie, lecz we wtyczce do WordPressa albo w panelu sklepu. Lista dostępnych kodów zależy wtedy od narzędzia i nie każde pozwala wybrać 307 lub 308. Jeśli na liście są tylko 301 i 302, dla zwykłych podstron nie jest to żadna strata. Po zapisaniu reguły zawsze należy potwierdzić testem, jaki kod serwer zwraca w rzeczywistości, ponieważ reguły z kilku miejsc potrafią się nakładać. Porządkowanie takich ustawień jest stałym elementem prac, które prowadzimy w ramach usługi SEO techniczne.

Typowe pomyłki przy kodach 307 i 308 i kiedy potrzebna jest pomoc

Najczęstsza pomyłka to uznanie wewnętrznego przekierowania 307 z przeglądarki za ustawienie serwera. Właściciel strony widzi w narzędziach kod 307 przy adresie http i prosi o zmianę na 301, choć serwer od dawna odpowiada kodem 301, tylko przeglądarka tej odpowiedzi nie potrzebuje. Test w przeglądarce, która nie zna domeny, szybko rozstrzyga sprawę.

Druga pomyłka jest odwrotna i groźniejsza: prawdziwe, serwerowe przekierowanie 307 pozostawione na stałe. Zdarza się to, gdy przekierowanie ustawiono „na chwilę” podczas prac albo gdy narzędzie domyślnie tworzy kod tymczasowy. Google podąża za takim przekierowaniem, ale nie dostaje sygnału, że nowy adres ma zastąpić stary.

Trzecia pomyłka to przepisywanie działających przekierowań 301 na 308 w nadziei na lepsze pozycje. Dokumentacja Google nie daje do tego podstaw, a każda masowa zmiana reguł niesie ryzyko literówki lub pętli. Czwarta dotyczy stosowania 307 po przyjęciu formularza, gdzie właściwy jest kod 303. Skutkiem bywa ponowne przesłanie tych samych danych. Piąta to pozostawienie starych adresów w linkach wewnętrznych i w kodzie formularzy. Przekierowanie jest rozwiązaniem dla ruchu z zewnątrz, a własny serwis powinien odwoływać się bezpośrednio do adresów docelowych.

Kiedy warto poprosić o pomoc

Pojedyncze przekierowanie podstrony z treścią można ustawić samodzielnie. Wsparcie specjalisty przydaje się wtedy, gdy w grę wchodzą setki adresów, zmiana platformy sklepu, włączenie HSTS z objęciem subdomen albo integracje, w których zewnętrzne systemy wysyłają dane pod adresy strony. Podobnie przy migracji domeny i hostingu, gdzie błąd w kodach przekierowań dotyka całego serwisu naraz. Ogólne zasady dotyczące całej grupy odpowiedzi 3xx zebraliśmy we wpisie o tym, jak kody odpowiedzi HTTP wpływają na SEO.

Jeśli chcą Państwo zamówić SEO techniczne, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl

Najczęstsze pytania

Czy przekierowanie 308 jest lepsze dla SEO niż 301?

Nie. Dokumentacja Google opisuje kod 308 jako odpowiednik 301 i oba zalicza do przekierowań stałych. Różnica dotyczy wyłącznie zachowania metody żądania, czyli sytuacji, w których pod adres wysyłane są dane.

Czy przekierowanie 307 przekazuje moc linków?

Google traktuje 307 jak przekierowanie tymczasowe: podąża za nim, ale nie uznaje go za sygnał, że adres docelowy ma zastąpić pierwotny. Opis w MDN stwierdza, że wyszukiwarki nie przypisują linków prowadzących do pierwotnego adresu nowemu zasobowi. Jeśli zmiana jest trwała, właściwy jest kod 301 lub 308.

Dlaczego przeglądarka pokazuje 307, skoro na serwerze jest ustawione 301?

Najczęściej dlatego, że domena ma włączony mechanizm HSTS, a przeglądarka już ją odwiedzała. Sama zamienia wtedy adres http na https przed wysłaniem żądania. Serwer nadal odpowiada kodem 301 każdemu, kto zapyta go o adres http po raz pierwszy.

Czy wewnętrzne przekierowanie 307 szkodzi pozycjom strony?

Nie, ponieważ nie jest odpowiedzią serwera, tylko działaniem przeglądarki konkretnej osoby. Dla wyszukiwarki liczy się to, co serwer zwraca na żądanie adresu http, dlatego warto potwierdzić testem, że jest to stałe przekierowanie na wersję https.

Którego kodu użyć po wysłaniu formularza kontaktowego?

Gdy po przyjęciu danych klient ma trafić na stronę z podziękowaniem, właściwy jest kod 303, który zamienia kolejne żądanie na zwykłe pobranie strony. Kody 307 i 308 stosuje się wtedy, gdy przeniesiono sam adres odbierający formularz i dane mają dotrzeć w nowe miejsce w niezmienionej postaci.

Czy wszystkie przeglądarki i roboty rozumieją kod 308?

Roboty Google obsługują ten kod tak jak 301. Dokument opisujący 308 zastrzega jednak, że program, który go nie zna, może nie wykonać przekierowania samoczynnie. Przy nietypowych lub bardzo starych programach połączonych ze stroną bezpieczniej jest sprawdzić ich zachowanie przed wdrożeniem.

Źródła

  1. Przekierowania a wyszukiwarka Google, Centrum wyszukiwarki Google
  2. Jak kody stanu HTTP wpływają na roboty Google, Google for Developers
  3. Raport Indeksowanie stron, Search Console - pomoc
  4. 307 Temporary Redirect, MDN
  5. 308 Permanent Redirect, MDN
  6. Redirections in HTTP, MDN
  7. Strict-Transport-Security header, MDN
  8. The Hypertext Transfer Protocol Status Code 308 (Permanent Redirect), RFC 7538, IETF
  9. HTTP Strict Transport Security (HSTS), RFC 6797, IETF
  10. Network features reference, Chrome for Developers
  11. mod_alias - Apache HTTP Server Version 2.4, Apache Software Foundation
  12. wp_redirect(), Developer.WordPress.org

Funkcje wyszukiwarek i asystentów AI zmieniają się szybko, dlatego wpis aktualizujemy po większych zmianach.

Łukasz Wudyka

Specjalista SEO i programista. Agencję założył w Krakowie w 2016 roku, dziś firma ma oddziały w 7 miastach. Zajmuje się widocznością firm w Google i w odpowiedziach AI oraz ochroną dobrego imienia ludzi i firm w sieci. Komentuje dla mediów sprawy wyszukiwarek, reputacji i hejtu. Więcej o autorze: lukaszwudyka.pl

Napisz komentarz, a po zatwierdzeniu dostaniesz pierwszą rangę: Nowicjusz

Zostaw pierwszy komentarz

Konsultacja ze specjalistą

Plan dla Państwa strony zamiast ogólnej oferty

Na konsultacji specjalista SEO omówi Państwa stronę, jej widoczność i konkurencję. Otrzymają Państwo listę pierwszych kroków.

  • Wstępna ocena stronyWskazujemy błędy techniczne i braki w treściach, które dziś ograniczają widoczność.
  • Analiza ruchu i konkurencjiPokazujemy frazy, na których najszybciej można zyskać.
  • Plan pierwszych miesięcyKolejność prac dopasowana do branży, konkurencji i budżetu.

Wolą Państwo porozmawiać?

Pola oznaczone gwiazdką (*) są wymagane.