Przejdź do treści
Pozycjonowanie Stron

Treści eksperckie: jak wydobyć wiedzę od specjalistów w firmie i ją spisać

Jak wydobyć wiedzę od specjalistów w firmie: pytania, nagranie, szkic i autoryzacja. Do tego przykłady, zdjęcia i liczby, które pokazują doświadczenie.

Treści eksperckie i wiedza specjalistów w firmie - okładka wpisu na blogu Pozycjonowanie Stron

Treści eksperckie powstają wtedy, gdy wiedza specjalisty zostaje wydobyta w uporządkowanej rozmowie, a następnie spisana przez osobę, która potrafi pisać, i sprawdzona przez tego samego specjalistę. Poniżej opisujemy cały obieg: listę pytań, nagranie, szkic, autoryzację oraz sposoby pokazania w tekście doświadczenia z pierwszej ręki. Wyjaśniamy też, ile czasu taka praca zajmuje każdej ze stron.

Czym są treści eksperckie i dlaczego nie powstają same

Treść ekspercka to tekst, w którym widać wiedzę osoby wykonującej daną pracę na co dzień: instalatora, księgowej, technologa, prawnika, serwisanta. Różni się od zwykłego opracowania tym, że zawiera informacje niedostępne w innych miejscach, czyli obserwacje z własnych zleceń, wyjątki od reguły, typowe pomyłki klientów i uzasadnienie decyzji podejmowanych w praktyce.

W większości firm taka wiedza istnieje, lecz pozostaje w głowach pracowników. Specjalista zwykle nie ma czasu pisać, a często także nie lubi tego robić. Osoba odpowiedzialna za marketing ma z kolei czas i umiejętność pisania, ale nie zna szczegółów zawodu. Jeśli każda ze stron pracuje osobno, efekt bywa przewidywalny: albo tekst nie powstaje wcale, albo powstaje opracowanie złożone z informacji znalezionych w innych serwisach, pod którym specjalista nie chciałby się podpisać.

Rozwiązaniem jest podział pracy. Specjalista mówi, osoba pisząca pyta, słucha, porządkuje i zapisuje, a na końcu specjalista sprawdza, czy wszystko się zgadza. Taki obieg wymaga od eksperta niewiele czasu, a mimo to pozwala oddać jego wiedzę wiernie. Dalsza część tekstu opisuje ten obieg po kolei, razem z miejscami, w których najczęściej się on zacina.

Doświadczenie z pierwszej ręki

Wiedza wynikająca z tego, że autor sam coś wykonał, sprawdził lub zobaczył: użył produktu, zrealizował usługę, był w opisywanym miejscu. W tekście widać ją po szczegółach, których nie da się przepisać z cudzych materiałów.

Co o wiedzy fachowej mówią wytyczne Google

Google wprost zachęca, aby treści pisała lub sprawdzała osoba znająca temat, i aby było to widoczne na stronie. W dokumencie o tworzeniu przydatnych, rzetelnych treści z myślą o użytkownikach znajduje się zestaw pytań do samodzielnej oceny tekstu. Kilka z nich dotyczy bezpośrednio tematu tego wpisu: czy treść zawiera oryginalne informacje, badania lub analizy, czy została napisana albo sprawdzona przez eksperta bądź entuzjastę dobrze znającego temat, czy nie ma w niej łatwych do zweryfikowania błędów merytorycznych oraz czy jasno pokazuje fachową wiedzę wynikającą na przykład z używania produktu, korzystania z usługi albo odwiedzenia miejsca.

Strona dokumentacji Google o tworzeniu przydatnych, rzetelnych treści z pytaniami do samodzielnej oceny tekstu
Dokumentacja Google z pytaniami do samodzielnej oceny treści

Ten sam dokument wyjaśnia skrót E-E-A-T, czyli doświadczenie, wiedzę, wiarygodność i zaufanie. Google zaznacza, że najważniejsze jest zaufanie, a pozostałe cechy je wspierają. Zaznacza także, że E-E-A-T nie jest konkretnym czynnikiem rankingowym, natomiast systemy wyszukiwarki korzystają z zestawu sygnałów pomagających rozpoznać treści o takich cechach. Większą wagę przykłada się do tematów, które mogą wpływać na zdrowie, finanse, bezpieczeństwo lub dobrostan ludzi. Szerzej opisaliśmy to we wpisie o tym, jak pokazać doświadczenie i wiarygodność na stronie firmy.

Wytyczne zawierają również trzy pytania: kto utworzył treść, jak powstała i dlaczego. Przy pytaniu „kto” Google sprawdza rzeczy bardzo praktyczne. Czy z samej treści wynika, kto jest autorem, czy strona zawiera informację o autorze i czy prowadzi ona do dodatkowych danych o tej osobie i obszarach, którymi się zajmuje. Dokument przestrzega przy tym przed wymyślaniem profili twórców, na przykład ze zdjęciami wygenerowanymi przez AI. Podpis pod tekstem ma więc wskazywać prawdziwą osobę, która rzeczywiście wniosła wiedzę albo sprawdziła tekst.

Podobne zalecenie znajduje się w przewodniku Google dla początkujących: treść powinna być przydatna, oryginalna, oparta na własnej wiedzy, a nie przepisana z cudzych stron. Pełną listę pytań kontrolnych omawiamy osobno we wpisie o pomocnych treściach według Google.

Kto za co odpowiada: specjalista, osoba pisząca i osoba zatwierdzająca

W dobrze ułożonym obiegu specjalista odpowiada za prawdziwość treści, osoba pisząca za jej kształt i zrozumiałość, a osoba zatwierdzająca za zgodność z interesem firmy. Kłopoty zaczynają się wtedy, gdy role się mieszają: specjalista poprawia przecinki, osoba pisząca zgaduje fakty, a przełożony zmienia tekst po autoryzacji, nie pokazując go już ekspertowi.

Specjalista wnosi wiedzę, przykłady, zdjęcia i liczby z własnej pracy. Jego zadaniem jest odpowiedzieć na pytania i sprawdzić szkic pod kątem błędów. Nie oczekuje się od niego układania zdań. Osoba pisząca przygotowuje pytania, prowadzi rozmowę, porządkuje materiał, pisze tekst prostym językiem i pilnuje, żeby czytelnik dostał odpowiedź na swoje pytanie. Może to być pracownik firmy albo ktoś z zewnątrz, na przykład w ramach usługi copywritingu. Osoba zatwierdzająca, zwykle właściciel lub kierownik, ocenia, czy tekst nie ujawnia tajemnic firmy, danych klientów ani informacji, których firma nie chce podawać publicznie.

Porównanie ról przy tworzeniu treści eksperckich: specjalista, osoba pisząca i osoba zatwierdzająca tekst
Podział ról przy tworzeniu treści eksperckich w firmie

W małej firmie role często się łączą. Właściciel zakładu stolarskiego jest zarazem specjalistą i osobą zatwierdzającą, a pisze ktoś z rodziny albo zewnętrzny wykonawca. Nie zmienia to zasady: warto z góry ustalić, kto ma ostatnie słowo w sprawach merytorycznych, a kto w sprawach języka. Przydaje się też wyznaczenie jednej osoby, która pilnuje terminów. Bez niej szkice czekają na sprawdzenie tygodniami, a plan z kalendarza publikacji przestaje być aktualny.

Jak przygotować listę pytań do specjalisty

Dobra lista pytań powstaje przed rozmową, liczy od ośmiu do kilkunastu pozycji i prowadzi specjalistę w stronę konkretnych przypadków zamiast ogólnych definicji. Definicję osoba pisząca znajdzie sama. Od eksperta potrzebuje tego, czego nigdzie indziej nie ma: jak wygląda praca naprawdę, co się w niej nie udaje i po czym poznać, że coś zostało zrobione dobrze.

Przygotowanie warto zacząć od ustalenia, kto będzie czytał tekst i z jakim pytaniem trafi na stronę. Osoba pisząca powinna wcześniej przeczytać podstawowe materiały o temacie, żeby nie zużywać czasu specjalisty na wyjaśnianie rzeczy oczywistych. Dobrym źródłem pytań są wiadomości od klientów, notatki działu obsługi, pytania zadawane przez telefon oraz zapytania widoczne w Search Console, w raporcie Skuteczność, na karcie Zapytania. Pokazują one, jakimi słowami ludzie szukają danej usługi. Przewodnik Google dla początkujących zwraca uwagę, że odbiorcy o różnym poziomie wiedzy opisują ten sam problem innymi słowami, więc lista pytań powinna odzwierciedlać język klienta, a nie język branży.

Rodzaje pytań, które wydobywają praktykę

Najwięcej dają pytania otwarte, zaczynające się od „jak”, „po czym”, „kiedy” i „co się dzieje, gdy”. Pytania zamknięte, na które da się odpowiedzieć jednym słowem, przydają się tylko do potwierdzenia faktów. Poniższa tabela zestawia rodzaje pytań, które sprawdzają się w rozmowach ze specjalistami różnych zawodów.

Rodzaj pytaniaPrzykładCo wnosi do tekstu
O przebieg pracyJak wygląda pierwsza wizyta u klienta, od wejścia do wyjścia?Opis procesu, którego klient nie zna
O konkretny przypadekJakie było ostatnie zlecenie, które okazało się trudniejsze, niż wyglądało?Przykład z praktyki
O pomyłki klientówCo klienci najczęściej robią źle, zanim zadzwonią po pomoc?Ostrzeżenia i sekcję o typowych błędach
O wyjątkiKiedy standardowe rozwiązanie się nie sprawdza?Niuanse odróżniające tekst od opracowań ogólnych
O kryteria ocenyPo czym poznać, że praca została wykonana dobrze?Wskazówki dla klienta porównującego oferty
O liczbyIle czasu zwykle zajmuje taka naprawa i od czego to zależy?Konkretne dane z własnych zleceń
O spory w branżyW jakiej sprawie nie zgadza się Pani z powszechną opinią?Własne stanowisko autora
Rodzaje pytań do specjalisty i ich rola w tekście eksperckim

Przykład hipotetyczny: firma hydrauliczna z Łodzi chce opisać udrażnianie kanalizacji. Pytanie „czym jest udrażnianie kanalizacji” przyniesie zdanie, które można znaleźć w każdym serwisie. Pytanie „jakie objawy klient zauważa na kilka dni przed całkowitym zatkaniem rury” przyniesie listę sygnałów ostrzegawczych, czyli treść, której szuka osoba z cofającą się wodą w brodziku.

Listę warto wysłać specjaliście dzień lub dwa wcześniej. Nie chodzi o to, aby przygotował pisemne odpowiedzi, lecz aby miał czas przypomnieć sobie przypadki i znaleźć zdjęcia. Przy okazji może dopisać pytanie, którego osoba pisząca nie przewidziała, a które klienci zadają mu regularnie.

Jak prowadzić rozmowę i po co ją nagrywać

Rozmowa powinna trwać krótko, mieć jeden temat i zostać nagrana za wiedzą i zgodą specjalisty. Nagranie pozwala osobie piszącej słuchać i dopytywać zamiast notować, a później wrócić do dokładnych sformułowań, liczb i nazw, które w odręcznych notatkach zwykle ulegają zniekształceniu.

Wystarczy dyktafon w telefonie albo funkcja nagrywania w programie do rozmów wideo. Przed włączeniem nagrania należy powiedzieć, do czego posłuży, kto będzie miał do niego dostęp i kiedy zostanie usunięte. Nagranie głosu pracownika zawiera dane osobowe, a rozmowa może dotyczyć także spraw klientów, dlatego zasady przechowywania takich plików dobrze jest uzgodnić z osobą odpowiedzialną w firmie za ochronę danych, a w razie wątpliwości z prawnikiem. Jeżeli specjalista nie chce być nagrywany, pozostają notatki, lecz wtedy warto wydłużyć etap sprawdzania szkicu.

Przebieg rozmowy

Na początku osoba pisząca przypomina, dla kogo powstaje tekst i na jakie pytanie ma odpowiedzieć. Pierwsze pytanie powinno być łatwe i dotyczyć codziennej pracy, ponieważ pozwala specjaliście się rozgadać. Kolejne pytania idą według listy, ale lista nie jest formularzem. Najcenniejsze fragmenty pojawiają się zwykle w odpowiedzi na pytania dodatkowe: „co to znaczy w praktyce”, „jak to wyglądało ostatnim razem”, „a co, jeśli klient zrobi odwrotnie”.

Specjaliści często mówią skrótami i żargonem. Zadaniem osoby piszącej jest dopytać o każde słowo, którego nie rozumie, nawet jeśli wydaje się to niezręczne. Czytelnik będzie w tej samej sytuacji, a nie będzie miał kogo zapytać. Warto też prosić o porównania do rzeczy znanych z życia codziennego, bo to one później najlepiej tłumaczą trudne zagadnienia.

Gdy pada liczba, należy od razu ustalić, skąd pochodzi: z własnych zleceń, z dokumentacji producenta, z przepisu czy z pamięci. Od tego zależy, jak zostanie zapisana w tekście. Zasady podawania danych opisujemy we wpisie o cytowaniu źródeł w tekstach firmowych.

Pod koniec przydaje się pytanie otwierające: „o co nie zapytałem, a klient powinien to wiedzieć”. Na zakończenie osoba pisząca prosi o materiały dodatkowe, czyli zdjęcia z realizacji, szkice, wyniki pomiarów, i umawia termin, w którym specjalista dostanie szkic do sprawdzenia.

  • Temat rozmowy jest jeden i specjalista zna go wcześniej.
  • Lista pytań została wysłana dzień lub dwa przed spotkaniem.
  • Specjalista wie o nagraniu i wyraził na nie zgodę.
  • Przy każdej liczbie ustalono, skąd pochodzi.
  • Niezrozumiałe słowa zostały wyjaśnione jeszcze w trakcie rozmowy.
  • Padła prośba o zdjęcia i inne materiały z własnej pracy.
  • Ustalono termin przekazania szkicu i termin jego sprawdzenia.

Zdarzają się specjaliści, którzy odpowiadają jednym zdaniem. Pomaga wtedy zmiana miejsca rozmowy. Technik opowiadający przy urządzeniu, które właśnie serwisuje, mówi znacznie więcej niż ten sam technik w sali konferencyjnej. Zdarzają się też osoby, które wolą nagrać odpowiedzi samodzielnie, na przykład w samochodzie między zleceniami. To również dobre rozwiązanie, o ile osoba pisząca może później zadać pytania uzupełniające.

Jeśli chcą Państwo zamówić treści SEO, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl

Jak z nagrania zrobić szkic tekstu

Szkic powstaje z nagrania w trzech ruchach: spisanie rozmowy, ułożenie materiału według pytań czytelnika i napisanie tekstu własnymi zdaniami z zachowaniem konkretów podanych przez specjalistę. Kolejność wypowiedzi z rozmowy prawie nigdy nie jest dobrą kolejnością tekstu, dlatego nie należy po prostu wygładzać zapisu.

Rozmowę można spisać ręcznie albo skorzystać z automatycznej transkrypcji. Automat oszczędza czas, ale myli nazwy własne, terminy branżowe i liczby, więc te miejsca trzeba odsłuchać. Jeśli w dalszej pracy pomaga narzędzie oparte na generatywnej AI, na przykład przy porządkowaniu zapisu, obowiązuje ta sama ostrożność. Google we wskazówkach dotyczących treści utworzonych za pomocą generatywnej AI przypomina, że takie narzędzia mogą podawać błędne informacje, dlatego przed publikacją potrzebna jest ręczna kontrola dokładności, także w tytułach, opisach meta i tekstach alternatywnych obrazów. W obiegu opisanym tutaj tę kontrolę zapewnia autoryzacja przez specjalistę.

Kolejne etapy powstawania treści eksperckich: lista pytań, nagrana rozmowa, szkic tekstu, autoryzacja i publikacja
Obieg pracy nad tekstem eksperckim od listy pytań do publikacji

Układanie materiału

W zapisie rozmowy warto zaznaczyć cztery rodzaje fragmentów: fakty i zasady, przykłady z praktyki, ostrzeżenia oraz liczby. Następnie układa się je pod nagłówkami odpowiadającymi pytaniom czytelnika. Na początek trafia odpowiedź na pytanie główne, potem wyjaśnienie, dalej przypadki szczególne i błędy. O porządku nagłówków piszemy we wpisie o strukturze tekstu.

Podczas pisania należy zachować słowa, którymi specjalista opisuje swoją pracę, jeśli są zrozumiałe, oraz wszystkie szczegóły: nazwy części, kolejność czynności, warunki, w których coś działa lub nie działa. To one odróżniają tekst ekspercki od ogólnego. Żargon trzeba natomiast przełożyć na język klienta.

Miejsca, w których osoba pisząca nie jest pewna, co specjalista miał na myśli, powinny zostać w szkicu wyraźnie oznaczone jako pytania do autoryzacji. Nie wolno ich wypełniać domysłami ani informacjami znalezionymi w innych serwisach.

Autoryzacja: co specjalista sprawdza, a czego nie poprawia

Autoryzacja to sprawdzenie szkicu przez specjalistę pod kątem poprawności merytorycznej. Ekspert potwierdza, że fakty, liczby, kolejność czynności i przykłady są zgodne z tym, co powiedział i co wie. Nie jest to etap poprawiania stylu. Bez takiego rozgraniczenia sprawdzanie zamienia się w przepisywanie tekstu na język branżowy, a cała praca nad zrozumiałością idzie na marne.

W tym tekście używamy słowa „autoryzacja” w znaczeniu wewnętrznej procedury firmy, a nie w znaczeniu znanym z przepisów prasowych. Jeśli Państwa firma publikuje wypowiedzi osób z zewnątrz albo sama prowadzi tytuł prasowy, kwestie formalne warto omówić z prawnikiem.

Do szkicu dobrze jest dołączyć krótką instrukcję z trzema prośbami: o zaznaczenie wszystkiego, co jest nieprawdziwe lub nieprecyzyjne, o odpowiedź na oznaczone pytania oraz o wskazanie, czy czegoś ważnego brakuje. Uwagi najwygodniej zbierać w komentarzach do dokumentu, bez zmieniania samego tekstu. Osoba pisząca wprowadza je później własnymi słowami.

Jeśli specjalista proponuje zmianę językową, warto zapytać o powód. Gdy określenie użyte w szkicu jest błędne merytorycznie, zmiana jest konieczna. Gdy chodzi wyłącznie o upodobanie, decyduje osoba pisząca, która odpowiada za to, aby tekst zrozumiał klient.

Potrzebny jest też termin. Szkic bez wyznaczonej daty zwrotu potrafi czekać bardzo długo. Sprawdza się ustalenie jednej rundy poprawek i jednej rundy potwierdzenia, a przy tekstach z dziedzin wrażliwych, takich jak zdrowie, prawo czy finanse, także drugiej pary oczu. Po autoryzacji tekst nie powinien być już zmieniany merytorycznie bez wiedzy specjalisty. Dotyczy to również poprawek nanoszonych przez przełożonych i skrótów robionych tuż przed publikacją.

Jak pokazać w tekście doświadczenie z pierwszej ręki

Doświadczenie widać w tekście po trzech rzeczach: przykładach z własnej praktyki, własnych zdjęciach i własnych liczbach. Czwartą jest podpis, który mówi, czyja to wiedza. Deklaracja w rodzaju „mamy wieloletnie doświadczenie” niczego nie dowodzi, natomiast opis konkretnej sytuacji i zdjęcie z miejsca pracy mówią same za siebie.

Przykłady z praktyki

Dobry przykład opisuje sytuację wyjściową, to, co zostało sprawdzone, podjętą decyzję i jej powód oraz wynik. Nie wymaga podawania nazwy klienta. Wystarczy branża i miasto albo typ obiektu, a dane pozwalające rozpoznać konkretną osobę lub firmę można ujawnić tylko za jej zgodą. Szczególnie wartościowe są przykłady, w których coś poszło inaczej, niż zakładano, ponieważ pokazują sposób myślenia specjalisty. Dłuższą formę takich opisów omawiamy we wpisie o tym, jak napisać studium przypadku.

Zdjęcia z własnej pracy

Zdjęcie wykonane przez specjalistę na miejscu zlecenia jest dowodem, którego nie zastąpi ilustracja z banku zdjęć. Google w zaleceniach dotyczących tworzenia wysokiej jakości opinii wymienia zdjęcia, nagrania dźwiękowe i odnośniki do innych materiałów jako sposób potwierdzenia, że autor zna opisywaną rzecz. Dokument dotyczy recenzji, lecz zasada dobrze przenosi się na opisy usług.

Od strony technicznej warto trzymać się sprawdzonych metod Google dotyczących obrazów: zdjęcie powinno stać obok tekstu, którego dotyczy, mieć krótką, opisową nazwę pliku i tekst alternatywny wyjaśniający, co przedstawia. Google podaje, że temat obrazu odczytuje także z podpisów, a zdjęcia ostre robią na użytkownikach lepsze wrażenie niż rozmyte. Przed publikacją należy upewnić się, że na fotografii nie widać twarzy, tablic rejestracyjnych, adresów ani dokumentów klienta, chyba że wyraził on na to zgodę.

Liczby z własnych projektów

Własna liczba jest przekonująca tylko wtedy, gdy czytelnik wie, skąd pochodzi. Przy każdej warto podać, czego dotyczy, z jakiego okresu i z ilu przypadków została wyliczona, na przykład „w zleceniach, które wykonaliśmy w ostatnim sezonie”. Dane z pojedynczego przypadku należy opisać jako pojedynczy przypadek, a nie jako regułę.

Podpis autora i dane strukturalne

Tekst powinien wskazywać, kto wniósł wiedzę. Można podpisać specjalistę jako autora albo podać osobę piszącą jako autora, a specjalistę jako osobę, która sprawdziła treść merytorycznie. Ważne, aby opis odpowiadał prawdzie. Podpis powinien prowadzić do strony autora z informacją o jego zawodzie i zakresie pracy. Szczegóły opisujemy we wpisach o autorze wpisu i biogramie oraz o stronie zespołu.

Tę samą informację można przekazać wyszukiwarce w danych strukturalnych, czyli w kodzie opisującym zawartość strony w ustalonym formacie. Według dokumentacji znaczników artykułów żadna właściwość nie jest wymagana, a zalecane jest między innymi podanie autora. Dla osoby stosuje się typ Person, w polu name wpisuje się wyłącznie imię i nazwisko, bez stanowiska i tytułów, a pole url prowadzi do strony jednoznacznie wskazującej autora. Każdy autor powinien mieć osobny wpis. Samą stronę autora można opisać znacznikami strony profilu, które Google przewiduje między innymi dla stron pracowników w witrynie firmy.

Przykład oznaczenia autora wpisu w formacie JSON-LD (adresy i nazwisko są przykładowe)
<script type="application/ld+json">
{
  "@context": "https://schema.org",
  "@type": "Article",
  "headline": "Po czym poznać, że rura kanalizacyjna wkrótce się zatka",
  "image": ["https://example.com/zdjecia/kamera-w-rurze.jpg"],
  "author": [{
    "@type": "Person",
    "name": "Jan Kowalski",
    "url": "https://example.com/zespol/jan-kowalski/"
  }]
}
</script>
Lista elementów, które pokazują doświadczenie z pierwszej ręki w treści eksperckiej: przykłady, zdjęcia, liczby, podpis
Elementy pokazujące doświadczenie z pierwszej ręki w tekście

Dane strukturalne muszą odpowiadać temu, co czytelnik widzi na stronie. Jeśli w kodzie figuruje autor, jego imię i nazwisko powinny być widoczne także przy tekście.

Ile czasu to realnie zajmuje i gdzie obieg najczęściej się zacina

Specjalista poświęca na jeden tekst zwykle około godziny, a osoba pisząca od kilku do kilkunastu godzin, zależnie od długości i trudności tematu. Są to orientacyjne wartości z praktyki naszej agencji, a nie norma.

EtapCzas specjalistyCzas osoby piszącej
Przygotowanie i lista pytańkilka minut na przejrzenie listy1-2 godziny
Rozmowa30-45 minut30-45 minut
Spisanie i ułożenie materiałubrak1-2 godziny
Napisanie szkicubrak3-6 godzin
Autoryzacja i poprawki15-30 minutokoło godziny
Zdjęcia, podpis, publikacjakilka minut na wybór zdjęćokoło godziny
Orientacyjny nakład czasu na jeden tekst ekspercki według praktyki agencji

Czas kalendarzowy jest dłuższy niż suma godzin, ponieważ najwięcej trwa oczekiwanie: na termin rozmowy i na zwrot szkicu. Realnie od rozmowy do publikacji mija zwykle od jednego do trzech tygodni.

Typowe pomyłki

Najczęstszą pomyłką jest prośba, aby specjalista „napisał kilka zdań”. Kończy się ona brakiem tekstu albo notatką zrozumiałą tylko dla ludzi z branży. Drugą jest rozmowa bez listy pytań, po której zostaje godzina nagrania i niewiele konkretów. Trzecią jest pomijanie autoryzacji z powodu pośpiechu, co prowadzi do błędów merytorycznych, a o ich brak Google pyta wprost w swoich wytycznych. Zdarza się też podpisywanie treści nazwiskiem osoby, która nie miała z nią nic wspólnego.

Kiedy potrzebna jest pomoc z zewnątrz

Wsparcie zewnętrzne ma sens, gdy w firmie nie ma osoby, która umie prowadzić rozmowy i pisać, gdy szkice miesiącami czekają na sprawdzenie albo gdy trzeba opracować wiele tematów naraz. Zewnętrzny wykonawca przejmuje pytania, rozmowę, szkic i pilnowanie terminów, a po stronie firmy pozostaje wiedza i autoryzacja. Tak prowadzimy prace w ramach treści SEO i bloga firmowego. Wiedzy specjalisty nie da się jednak zlecić na zewnątrz: bez jego udziału powstanie tekst poprawny, lecz nie ekspercki.

Jeśli chcą Państwo zamówić treści SEO, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl

Najczęstsze pytania

Czy specjalista musi sam pisać, żeby tekst był ekspercki?

Nie. Wytyczne Google mówią o treściach napisanych lub sprawdzonych przez osobę dobrze znającą temat. Wystarczy, że specjalista przekaże wiedzę w rozmowie i potwierdzi poprawność gotowego tekstu.

Kogo podpisać jako autora: specjalistę czy osobę piszącą?

Obie możliwości są uczciwe, jeśli opis odpowiada prawdzie. Można podać specjalistę jako autora albo osobę piszącą jako autora i specjalistę jako osobę sprawdzającą treść merytorycznie. Podpis powinien prowadzić do strony z informacjami o danej osobie.

Co zrobić, gdy specjalista nie chce być nagrywany?

Należy to uszanować i prowadzić notatki, najlepiej z pomocą drugiej osoby. W takiej sytuacji warto przeznaczyć więcej czasu na autoryzację, ponieważ notatki gorzej oddają szczegóły i liczby.

Czy przy spisywaniu rozmowy można korzystać z narzędzi AI?

Można, pod warunkiem że człowiek sprawdzi wynik. Google przypomina, że generatywna AI bywa niedokładna i że przed publikacją potrzebna jest ręczna kontrola rzetelności. Autoryzacja przez specjalistę pełni właśnie tę rolę.

Czy w przykładach z praktyki trzeba podawać nazwy klientów?

Nie trzeba. Przykład jest wiarygodny dzięki szczegółom sytuacji, a nie dzięki nazwie. Dane pozwalające rozpoznać klienta można publikować tylko za jego zgodą.

Jak często angażować specjalistów, żeby nie odrywać ich od pracy?

Lepiej rzadziej, a regularnie. Jedno zaplanowane spotkanie w miesiącu, poświęcone kilku pokrewnym tematom, zwykle jest łatwiejsze do utrzymania niż częste krótkie prośby zgłaszane z dnia na dzień.

Źródła

  1. Tworzenie przydatnych, rzetelnych treści z myślą o użytkownikach, Centrum wyszukiwarki Google
  2. Optymalizacja witryn pod kątem wyszukiwarek (SEO) - przewodnik dla początkujących, Centrum wyszukiwarki Google
  3. Wskazówki wyszukiwarki Google dotyczące korzystania z treści utworzonych za pomocą generatywnej AI w Twojej witrynie, Centrum wyszukiwarki Google
  4. Twórz wysokiej jakości opinie, Centrum wyszukiwarki Google
  5. Sprawdzone metody dotyczące SEO w Grafice Google, Centrum wyszukiwarki Google
  6. Informacje o znacznikach schema.org artykułów, Centrum wyszukiwarki Google
  7. Znaczniki schema.org na stronie profilu (ProfilePage), Centrum wyszukiwarki Google
  8. Raport skuteczności (wyniki wyszukiwania): omówienie i podstawowa konfiguracja, Pomoc Search Console

Funkcje wyszukiwarek i asystentów AI zmieniają się szybko, dlatego wpis aktualizujemy po większych zmianach.

Łukasz Wudyka

Specjalista SEO i programista. Agencję założył w Krakowie w 2016 roku, dziś firma ma oddziały w 7 miastach. Zajmuje się widocznością firm w Google i w odpowiedziach AI oraz ochroną dobrego imienia ludzi i firm w sieci. Komentuje dla mediów sprawy wyszukiwarek, reputacji i hejtu. Więcej o autorze: lukaszwudyka.pl

Napisz komentarz, a po zatwierdzeniu dostaniesz pierwszą rangę: Nowicjusz

Zostaw pierwszy komentarz

Konsultacja ze specjalistą

Plan dla Państwa strony zamiast ogólnej oferty

Na konsultacji specjalista SEO omówi Państwa stronę, jej widoczność i konkurencję. Otrzymają Państwo listę pierwszych kroków.

  • Wstępna ocena stronyWskazujemy błędy techniczne i braki w treściach, które dziś ograniczają widoczność.
  • Analiza ruchu i konkurencjiPokazujemy frazy, na których najszybciej można zyskać.
  • Plan pierwszych miesięcyKolejność prac dopasowana do branży, konkurencji i budżetu.

Wolą Państwo porozmawiać?

Pola oznaczone gwiazdką (*) są wymagane.