Wejście z polską firmą na rynek niemieckojęzyczny zaczyna się od trzech decyzji: w których krajach sprzedawać, pod jakim adresem postawić niemiecką wersję serwisu i jakich słów szukają tamtejsi klienci. Poniżej opisujemy, jak sprawdzić popyt w Planerze słów kluczowych i w Google Trends, czym różnią się Niemcy, Austria i Szwajcaria oraz co powinno znaleźć się w stopce Impressum, zanim strona zacznie zbierać ruch.
Czym jest rynek DACH i dlaczego nie jest jednym rynkiem
DACH to skrót od oznaczeń trzech państw: Niemiec (D), Austrii (A) i Szwajcarii (CH). Łączy je język niemiecki, ale z punktu widzenia wyszukiwarki i klienta są to trzy odrębne rynki. Każdy ma własną domenę krajową, własne przepisy dotyczące stron internetowych, inne przyzwyczajenia zakupowe, a Szwajcaria dodatkowo własną walutę i granicę celną z Unią Europejską.
Polska firma zwykle zaczyna od Niemiec, bo to największy z tych rynków i najbliższy logistycznie. Producent mebli ogrodowych z Wielkopolski, który już sprzedaje do Niemiec przez pośredników, ma inne potrzeby niż biuro projektowe z Krakowa, które dopiero szuka pierwszych zleceń w Wiedniu. Dlatego przed budową niemieckiej wersji serwisu warto odpowiedzieć na kilka prostych pytań: dokąd firma jest w stanie dostarczyć towar lub usługę, kto odpowie klientowi po niemiecku, w jakiej walucie wystawi fakturę i czy oferta jest w ogóle wyszukiwana tak, jak się ją nazywa w Polsce.
Ostatnie pytanie jest najważniejsze dla widoczności w Google. Dosłowne tłumaczenie polskich fraz rzadko pokrywa się z tym, co wpisują Niemcy. Polskie „okna PCV” to po niemiecku najczęściej „Kunststofffenster”, a nie tłumaczenie skrótu. Dopiero dane z narzędzi pokazują, które nazwy są rzeczywiście używane, dlatego pozycjonowanie zagraniczne zaczynamy od badania popytu, a nie od tłumaczenia istniejącej strony.
Zakres krajów decyduje o wszystkim, co następuje później. Jeżeli firma obsłuży tylko Niemcy, wystarczy jedna wersja niemiecka. Jeżeli w planach są także Austria i Szwajcaria, trzeba od początku przewidzieć miejsce na osobne ceny, warunki dostawy i dane kontaktowe.
Jak zbadać popyt w Planerze słów kluczowych
Planer słów kluczowych to narzędzie w Google Ads, które pokazuje, ile razy miesięcznie dana fraza jest wyszukiwana we wskazanym kraju. Znajduje się w menu Narzędzia, pod pozycją Planer słów kluczowych. Jak podaje pomoc Google Ads, do korzystania z podstawowych funkcji trzeba dokończyć zakładanie konta, łącznie z podaniem danych rozliczeniowych. Nie oznacza to konieczności uruchomienia kampanii.
Planer ma dwie główne ścieżki. Pierwsza służy do odkrywania nowych słów kluczowych: wpisuje się kilka fraz po przecinku albo adres strony, a po zatwierdzeniu przyciskiem pokazującym wyniki narzędzie zwraca listę propozycji. Pomoc Google zaznacza, że podanie słowa kluczowego razem z adresem strony może dać więcej podpowiedzi. Druga ścieżka pokazuje liczbę wyszukiwań i prognozy dla gotowej listy. Frazy można wkleić ręcznie albo przesłać w pliku CSV, który ma jedną kolumnę z nagłówkiem „Keyword”.
Przy rynku DACH kluczowe jest ustawienie lokalizacji. Pomoc Google wyjaśnia, że statystyki historyczne zależą od wybranego kierowania na lokalizację i sieć wyszukiwania, natomiast domyślna średnia miesięczna liczba wyszukiwań nie zależy od języka. W praktyce oznacza to, że tę samą listę niemieckich fraz należy sprawdzić trzy razy: osobno dla Niemiec, Austrii i Szwajcarii. Z naszej praktyki wynika, że ustawienia lokalizacji, języka i sieci widać nad tabelą z wynikami i tam najwygodniej je przełączać. Zostawienie domyślnej Polski to najczęstsza pomyłka: Planer pokaże wtedy, ilu użytkowników w Polsce wpisuje niemieckie słowo, czyli liczbę bez znaczenia dla eksportu.

Jak czytać kolumny w wynikach
Znaczenie kolumn opisuje strona pomocy o prognozach w Planerze słów kluczowych. Średnia miesięczna liczba wyszukiwań obejmuje frazę i jej bliskie odmiany, a domyślnie jest średnią z dwunastu miesięcy. Konkurencja ma trzy poziomy: niski, średni i wysoki. Opisuje ona liczbę reklamodawców wyświetlających reklamy na dane słowo, a nie trudność zdobycia pozycji w wynikach organicznych. To rozróżnienie jest ważne, bo wysoką konkurencję łatwo pomylić z informacją, że fraza jest „za trudna” dla pozycjonowania.
Dwie kolumny ze stawką za górę strony pokazują dolny i górny zakres kwot, jakie reklamodawcy płacili za wyświetlenie reklamy na górze wyników. Według pomocy Google dolny zakres odpowiada mniej więcej dwudziestemu centylowi tych kwot, górny osiemdziesiątemu, a dane pochodzą z ostatnich trzydziestu dni. Dla firmy planującej wejście na nowy rynek to cenna wskazówka: frazy, za które reklamodawcy płacą dużo, zwykle prowadzą do sprzedaży. W naszej pracy bierzemy z Planera liczbę wyszukiwań i górną stawkę i dopiero z tych dwóch wartości układamy kolejność fraz.
Narzędzie ma też ograniczenia. Pojedyncze słowo kluczowe może mieć najwyżej osiemdziesiąt znaków i dziesięć słów, a frazy o bardzo małej liczbie wyszukiwań nie dają propozycji ani prognoz. Niemiecki lubi długie złożenia, więc lista powinna zawierać zarówno zapis łączny, jak i rozdzielny, liczbę pojedynczą i mnogą oraz warianty z nazwą miasta. O samym układaniu listy piszemy szerzej we wpisie o tym, jak dobrać słowa kluczowe, które przyprowadzają klientów.
Co pokaże Google Trends, czego nie widać w Planerze
Trendy Google nie podają liczby wyszukiwań, tylko względne zainteresowanie hasłem w czasie i w poszczególnych regionach. Uzupełniają Planer w dwóch sprawach: pokazują sezon, czyli miesiące, w których popyt rośnie i spada, oraz pozwalają porównać dwa niemieckie określenia tej samej rzeczy. Narzędzie działa w przeglądarce i z naszej praktyki wynika, że nie wymaga konta reklamowego.
Żeby dobrze odczytać wykres, trzeba wiedzieć, jak powstają liczby. Strona pomocy z najczęstszymi pytaniami o dane w Trendach Google wyjaśnia, że każdy punkt danych jest dzielony przez łączną liczbę wyszukiwań w danym regionie i czasie, a wynik skalowany do zakresu od 0 do 100. Wartość 100 oznacza więc szczyt popularności hasła w wybranym okresie i miejscu, a nie sto wyszukiwań. Z tego samego powodu jednakowe zainteresowanie hasłem w dwóch krajach nie oznacza jednakowej liczby zapytań.
Porównanie haseł i krajów
Według pomocy Google o porównywaniu wyszukiwanych słów jednocześnie można zestawić do pięciu grup haseł. Po wpisaniu pierwszego hasła kolejne dopisuje się w polu porównania. Każde hasło ma własne menu, w którym można zmienić filtry i wskazać inny kraj lub inny okres. Dzięki temu to samo słowo da się porównać w Niemczech, Austrii i Szwajcarii na jednym wykresie albo sprawdzić, które z dwóch określeń jest częstsze w danym kraju. Przy badaniu słownictwa wybieramy hasło, czyli dokładnie wpisane słowa, a nie temat, który łączy hasła o tym samym znaczeniu w różnych językach.
Mapa pod wykresem pokazuje zainteresowanie według podregionu, czyli w Niemczech według krajów związkowych. Jak podaje strona pomocy o wynikach według regionu, ciemniejszy odcień oznacza większe prawdopodobieństwo wyszukiwania hasła w danym miejscu, a brak podświetlenia nie znaczy, że nikt tam hasła nie wpisywał. Firma instalująca pompy ciepła zobaczy na tej mapie, w których landach temat jest żywszy, i od nich zacznie treści z nazwami miast.
Domena .de czy katalog językowy w obecnym serwisie
Oba rozwiązania są poprawne i oba Google opisuje w swojej dokumentacji. Domena krajowa .de daje wyszukiwarce i klientowi najjaśniejszy sygnał, że strona jest przeznaczona dla Niemiec, ale wymaga budowania pozycji od początku. Katalog językowy, na przykład adres z końcówką /de/ w istniejącej domenie, jest tańszy w utrzymaniu i korzysta z dorobku całego serwisu, lecz sam adres nie mówi, do którego kraju jest kierowany.
Dokumentacja Google o zarządzaniu witrynami multiregionalnymi i wielojęzycznymi zestawia cztery możliwości i przy każdej podaje zalety oraz wady. Poniższa tabela streszcza to zestawienie własnymi słowami.

| Rozwiązanie | Przykład adresu | Zalety według Google | Wady według Google |
|---|---|---|---|
| Domena krajowa | example.de | Jasne kierowanie na kraj, lokalizacja serwera bez znaczenia, łatwe oddzielenie serwisów | Wyższy koszt, większa infrastruktura, czasem dodatkowe wymagania rejestru, kierowanie tylko na jeden kraj |
| Subdomena | de.example.com | Prosta konfiguracja, możliwość użycia różnych serwerów, łatwe oddzielenie serwisów | Użytkownik może nie wiedzieć, czy „de” oznacza język, czy kraj |
| Katalog | example.com/de/ | Prosta konfiguracja i niski koszt utrzymania na jednym serwerze | Kierowanie na kraj nie wynika z samego adresu, jedna lokalizacja serwera, trudniejsze oddzielenie serwisów |
| Parametr w adresie | site.com?loc=de | Brak | Rozwiązanie niezalecane |
Po czym Google rozpoznaje kraj docelowy
Ta sama dokumentacja wymienia sygnały, z których wyszukiwarka wnioskuje, dla kogo strona jest przeznaczona. Są to domena krajowa, adnotacje hreflang, lokalizacja serwera oraz inne wskazówki: lokalne adresy i numery telefonów, lokalny język i waluta, linki z lokalnych serwisów i dane z Profilu Firmy. Google zaznacza, że lokalizacja serwera nie jest sygnałem rozstrzygającym, bo wiele stron korzysta z sieci dostarczania treści albo z serwerów w innym państwie. Dokumentacja podaje też, że wyszukiwarka pomija znaczniki meta z lokalizacją oraz atrybuty kierowania geograficznego w kodzie strony.

Wniosek dla polskiej firmy jest prosty. Jeżeli celem są głównie Niemcy, a firma ma siły, aby prowadzić osobny serwis, domena .de porządkuje sytuację i dobrze wygląda w wynikach. Jeżeli firma chce obsłużyć trzy kraje jednym zespołem, katalogi w jednej domenie są łatwiejsze do utrzymania, a kraj wskazuje się adnotacjami hreflang, lokalnym adresem, walutą i linkami z danego rynku. Sklep z Poznania, który ma silną domenę z końcówką .pl, powinien dodatkowo rozważyć, jak ten adres odbiorą klienci w Monachium. Z naszych obserwacji wynika, że końcówka kojarzona z innym krajem obniża zaufanie przy pierwszym zakupie, nawet jeśli treść jest po niemiecku. Późniejsze przeniesienie wersji niemieckiej z katalogu na osobną domenę jest możliwe, ale wymaga przekierowań i czasu, dlatego prowadzimy je jak każdą migrację domeny.
Jeśli chcą Państwo zamówić pozycjonowanie zagraniczne, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl
Czym różnią się Niemcy, Austria i Szwajcaria
Różnice dotyczą języka, pieniędzy, prawa i logistyki. Niemcy i Austria należą do Unii Europejskiej i rozliczają się w euro. Szwajcaria pozostaje poza Unią, ma własną walutę, czyli franka szwajcarskiego, a wysyłka towaru oznacza odprawę celną. Do tego Szwajcaria jest krajem wielojęzycznym: obok niemieckiego urzędowe są między innymi francuski i włoski, więc niemiecka wersja strony obsłuży tylko część tamtejszych klientów.
W samym języku różnice są mniejsze, ale widoczne. W szwajcarskiej pisowni nie używa się litery „ß”, zamiast niej pisze się podwójne „s”. Austria ma własne słownictwo w życiu codziennym: styczeń to tam „Jänner”, a nie „Januar”. Dla wyszukiwarki to różne słowa, dlatego listę fraz sprawdza się w Planerze osobno dla każdego kraju.
| Obszar | Niemcy | Austria | Szwajcaria |
|---|---|---|---|
| Domena krajowa | .de | .at | .ch |
| Kod w hreflang | de-DE | de-AT | de-CH |
| Waluta | euro | euro | frank szwajcarski |
| Unia Europejska | tak | tak | nie, odprawa celna przy wysyłce towaru |
| Języki | niemiecki | niemiecki z własnym słownictwem | niemiecki bez „ß”, francuski, włoski |
| Podstawa obowiązku informacyjnego na stronie | ustawa o usługach cyfrowych (DDG) | ustawa o handlu elektronicznym (ECG) i ustawa medialna | ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (UWG) |
Dla pozycjonowania najważniejsze są dwie konsekwencje. Po pierwsze, strona z cenami w euro i niemieckim adresem nie przekona klienta z Zurychu, że firma dostarczy mu towar bez niespodzianek na granicy. Po drugie, trzy niemal identyczne wersje tej samej podstrony to treść powielona w jednym języku. Dokumentacja Google podaje, że w takiej sytuacji należy wskazać preferowaną wersję za pomocą adresu kanonicznego oraz połączyć wersje adnotacjami hreflang. Samo działanie adresu kanonicznego opisaliśmy we wpisie o tym, jak poprawnie wdrożyć rel=canonical.
Jak oznaczyć wersje krajowe adnotacjami hreflang
Adnotacja hreflang informuje Google, że kilka adresów to wersje tej samej strony dla różnych języków lub krajów. Dzięki niej użytkownik z Austrii ma zobaczyć w wynikach wersję austriacką, a nie niemiecką czy polską. Zasady opisuje dokumentacja Google o zlokalizowanych wersjach stron.
Adnotacje można podać na trzy sposoby: znacznikami w sekcji head, nagłówkiem HTTP albo w mapie witryny XML. Google traktuje te metody jako równoważne i zaznacza, że stosowanie wszystkich naraz nie daje korzyści, a utrudnia utrzymanie. Kod składa się z oznaczenia języka i opcjonalnie kraju: „de” to niemiecki bez względu na kraj, „de-CH” to niemiecki dla użytkowników w Szwajcarii. Sam kod kraju jest błędem. Wartość „x-default” wskazuje stronę dla wszystkich, których język nie pasuje do żadnej wersji.
<link rel="alternate" hreflang="pl" href="https://example.com/pl/okna/" />
<link rel="alternate" hreflang="de-DE" href="https://example.com/de/fenster/" />
<link rel="alternate" hreflang="de-AT" href="https://example.com/at/fenster/" />
<link rel="alternate" hreflang="de-CH" href="https://example.com/ch/fenster/" />
<link rel="alternate" hreflang="x-default" href="https://example.com/" />Najważniejsza zasada to wzajemność. Każda wersja musi zawierać odnośnik do siebie samej i do wszystkich pozostałych, a zestaw znaczników ma być taki sam na każdej z nich. Jeżeli strona niemiecka wskazuje austriacką, a austriacka nie wskazuje niemieckiej, Google może adnotacje pominąć. Adresy muszą być pełne, razem z protokołem.
Druga sprawa to przełączanie użytkownika między wersjami. Google odradza automatyczne przekierowanie na podstawie adresu IP lub języka przeglądarki, ponieważ może ono uniemożliwić użytkownikom i robotom dotarcie do wszystkich wersji. Robot Google zwykle odwiedza strony z adresów w Stanach Zjednoczonych i nie przekazuje preferowanego języka. Bezpieczniejsze jest widoczne menu wyboru kraju z odnośnikami do poszczególnych wersji. Poprawność wdrożenia sprawdzamy w ramach prac technicznych nad serwisem, bo błąd w jednym szablonie powiela się na wszystkich podstronach.
Impressum, czyli stopka, bez której nie warto startować
Impressum to podstrona z danymi podmiotu odpowiedzialnego za serwis, do której prowadzi odnośnik w stopce każdej strony. W Niemczech obowiązek jej prowadzenia wynika z paragrafu piątego ustawy o usługach cyfrowych (Digitale-Dienste-Gesetz, w skrócie DDG). Poniżej opisujemy go ogólnie, na podstawie informacji publikowanych przez tamtejsze izby gospodarcze. To, jak przepisy stosują się do konkretnej polskiej firmy, powinien ocenić prawnik znający prawo danego kraju.
Według opracowania izby przemysłowo-handlowej w Düsseldorfie obowiązek dotyczy każdego, kto zawodowo oferuje w internecie towary lub usługi, a więc sklepów, stron firmowych i profili firm w mediach społecznościowych oraz na platformach sprzedażowych. Izba wymienia dane, które powinny się tam znaleźć: nazwę firmy i adres nadający się do doręczeń (sama skrytka pocztowa nie wystarcza), adres poczty elektronicznej i numer telefonu, formę prawną i osobę uprawnioną do reprezentacji w przypadku spółek, rejestr wraz z numerem wpisu, numer identyfikacyjny VAT, a w zawodach regulowanych także organ nadzoru.

Liczy się także sposób udostępnienia. Odnośnik powinien być jednoznacznie nazwany, według izby słowem „Impressum” albo „Anbieterkennzeichnung”, a dane mają być łatwe do znalezienia i czytelne, także dla czytników ekranu. Jako orientacyjną miarę izba podaje zasadę dwóch kliknięć z dowolnego miejsca serwisu. Za brak danych lub dane błędne przepisy przewidują grzywnę sięgającą 50 tysięcy euro, a niezależnie od tego firma może otrzymać płatne wezwanie do zaniechania naruszeń od konkurenta lub organizacji konsumenckiej.
Austria i Szwajcaria
W Austrii obowiązki informacyjne wynikają z ustawy o handlu elektronicznym (ECG) oraz z ustawy medialnej. Opracowanie austriackiej izby gospodarczej wymienia między innymi pełny adres siedziby, dane umożliwiające szybki i bezpośredni kontakt, w tym adres poczty elektronicznej, organ nadzoru oraz wskazanie przepisów regulujących działalność. Ustawa medialna wymaga ponadto tak zwanego ujawnienia (Offenlegung): przy stronie będącej prezentacją firmy są to nazwa właściciela medium, przedmiot działalności i siedziba.
W Szwajcarii podstawą jest ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (UWG). Jak podaje szwajcarski związek handlu, kto oferuje towary lub usługi w obrocie elektronicznym, musi podać jasne i pełne informacje o swojej tożsamości oraz adres kontaktowy razem z adresem poczty elektronicznej. Związek zaleca, aby odnośnik do Impressum był dostępny ze wszystkich podstron sklepu, także w trakcie płatności. Obok Impressum klienci z krajów DACH szukają w stopce polityki prywatności, z naszych obserwacji zwykle pod nazwą „Datenschutz”.
Czego oczekują klienci w krajach niemieckojęzycznych
Klient z Niemiec, Austrii czy Szwajcarii oczekuje przede wszystkim pełnej informacji przed zakupem: kto sprzedaje, skąd wysyła, ile kosztuje dostawa, jak wygląda zwrot i z kim można porozmawiać po niemiecku. Poniższe uwagi to obserwacje z naszej praktyki, a nie wyniki badań, dlatego traktujemy je jako listę rzeczy do sprawdzenia na własnej stronie.
Pierwsza sprawa to język. Tekst przetłumaczony automatycznie i niepoprawiony przez osobę znającą branżę zdradza się w pierwszym akapicie. W kontaktach handlowych przyjęta jest forma grzecznościowa „Sie”, a opisy produktów mają być konkretne: wymiary, materiał, normy, czas dostawy. Google ustala język strony na podstawie widocznej treści, a nie atrybutów w kodzie, i zaleca jeden język w treści i nawigacji danej podstrony. Niemiecki opis z polskim menu i polską stopką jest więc kłopotem zarówno dla czytelnika, jak i dla wyszukiwarki. Dlatego treści na rynki zagraniczne piszemy od nowa pod zbadane frazy, zamiast tłumaczyć polskie podstrony zdanie po zdaniu.
Druga sprawa to lokalne sygnały zaufania. Dokumentacja Google wymienia lokalny adres, numer telefonu, walutę i linki z lokalnych serwisów jako wskazówki, dla kogo strona jest przeznaczona. Te same elementy uspokajają kupującego. Firma transportowa z Łodzi, która podaje niemiecki numer telefonu, ceny w euro i nazwisko opiekuna mówiącego po niemiecku, jest odbierana inaczej niż ta sama firma z samym formularzem kontaktowym. O tym, jak Google odczytuje odnośniki z innych serwisów, piszemy we wpisie o linkach przychodzących.
Trzecia sprawa to formalności sprzedaży konsumenckiej: informacja o prawie odstąpienia od umowy, polityka prywatności, sposób prezentowania cen. To obszar prawa, który różni się między krajami, dlatego dokumenty sklepu powinien przygotować prawnik, a nie agencja ani tłumacz.
Typowe pomyłki i rozsądna kolejność prac
Najczęściej widzimy pięć błędów: tłumaczenie polskich fraz bez sprawdzenia popytu, liczby z Planera odczytane dla Polski zamiast dla kraju docelowego, jedną wersję niemiecką z cenami i dostawą tylko dla Niemiec przy reklamie kierowanej także do Szwajcarii, adnotacje hreflang bez wzajemnych odnośników oraz brak Impressum. Każdy z nich da się naprawić, ale tańsze jest uniknięcie ich na etapie planu.
Kolejność, którą stosujemy, wynika z zależności między decyzjami. Najpierw badanie popytu, bo od niego zależy, czy rynek uzasadnia inwestycję i które kraje mają sens. Potem struktura adresów, bo trudno ją zmienić po starcie. Następnie treści i dokumenty prawne, a na końcu promocja. Wiele firm łączy start pozycjonowania z kampanią płatną, która w pierwszych tygodniach pokazuje, które frazy rzeczywiście kończą się zapytaniem. Podstawy takiej kampanii opisaliśmy we wpisie o pierwszych krokach w Google Ads. Nie obiecujemy przy tym konkretnych pozycji ani terminów, bo na nowym rynku strona zaczyna bez historii i bez lokalnych linków.
- Lista niemieckich fraz sprawdzona w Planerze osobno dla Niemiec, Austrii i Szwajcarii.
- Sezon i warianty słów porównane w Trendach Google dla każdego kraju.
- Decyzja o strukturze adresów: domena krajowa, subdomena albo katalog.
- Adnotacje hreflang ze wzajemnymi odnośnikami i wartością x-default.
- Brak automatycznych przekierowań według adresu IP, widoczne menu wyboru kraju.
- Impressum i polityka prywatności po niemiecku, sprawdzone przez prawnika.
- Ceny, waluta, koszty dostawy i dane kontaktowe dopasowane do każdego kraju.
- Jeden język w treści, menu, formularzach i stopce każdej wersji.
Samodzielnie da się zbadać popyt i przygotować listę fraz. Wsparcie przydaje się przy wyborze struktury dla serwisu, który ma już ruch w Polsce, przy wdrożeniu hreflang w sklepie z tysiącami produktów i przy treściach pisanych przez osoby znające rynek. Jeżeli wersja niemiecka już istnieje i nie przynosi zapytań, zaczynamy od audytu SEO, który pokazuje, czy problem leży w technice, w doborze fraz, czy w samej ofercie.
Jeśli chcą Państwo zamówić pozycjonowanie zagraniczne, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl
Najczęstsze pytania
Czy do sprzedaży w Niemczech potrzebna jest domena .de?
Nie jest konieczna. Dokumentacja Google opisuje domenę krajową, subdomenę i katalog jako dopuszczalne rozwiązania, z różnymi zaletami i wadami. Domena .de daje najjaśniejszy sygnał kraju, a katalog w istniejącej domenie jest prostszy w utrzymaniu.
Czy jedna wersja niemiecka wystarczy na Niemcy, Austrię i Szwajcarię?
Na początek bywa wystarczająca, jeśli oferta, ceny i dostawa są takie same we wszystkich krajach. Gdy różnią się waluta, koszty wysyłki lub słownictwo, lepiej przygotować osobne wersje i połączyć je adnotacjami hreflang.
Czy Planer słów kluczowych pokazuje dane dla Austrii i Szwajcarii?
Tak, wystarczy zmienić lokalizację w ustawieniach. Pomoc Google podaje, że statystyki zależą od wybranej lokalizacji i sieci wyszukiwania, dlatego tę samą listę fraz warto sprawdzić osobno dla każdego kraju.
Czy polska firma musi mieć Impressum na niemieckiej stronie?
Przepisy krajów niemieckojęzycznych nakładają obowiązki informacyjne na podmioty oferujące towary i usługi w internecie, a klienci oczekują tej podstrony niezależnie od siedziby sprzedawcy. To, w jakim zakresie przepisy dotyczą konkretnej firmy z Polski, powinien ocenić prawnik. W praktyce zalecamy przygotowanie Impressum przed uruchomieniem wersji niemieckiej.
Czy można automatycznie przekierować użytkownika z Niemiec na wersję niemiecką?
Google odradza takie rozwiązanie. Automatyczne przekierowanie może uniemożliwić użytkownikom i robotom wyszukiwarki obejrzenie wszystkich wersji serwisu. Lepiej zastosować widoczne odnośniki do wersji krajowych i adnotacje hreflang.
Ile trwa zdobycie widoczności na rynku niemieckim?
Nie da się podać terminu, który byłby uczciwy dla każdej firmy. Nowa wersja językowa zaczyna bez historii i bez lokalnych linków, a tempo zależy od branży, konkurencji i zakresu prac. Dlatego nie dajemy gwarancji pozycji.
Źródła
- Zarządzanie witrynami multiregionalnymi i wielojęzycznymi, Centrum wyszukiwarki Google
- Przekazywanie Google informacji o zlokalizowanych wersjach strony, Centrum wyszukiwarki Google
- Planer słów kluczowych - informacje, Google Ads - Pomoc
- Prognozy w Planerze słów kluczowych, Google Ads - Pomoc
- Najczęstsze pytania o dane w Trendach Google, Trendy - Pomoc
- Porównywanie wyszukiwanych słów w Trendach, Trendy - Pomoc
- Odkrywanie wyników według regionu, Trendy - Pomoc
- Impressum, IHK Düsseldorf
- Das korrekte Website Impressum für im Firmenbuch eingetragene Einzelunternehmen (e.U.), WKO
- Swiss Online Garantie Zertifizierung: Impressum, HANDELSVERBAND.swiss
Funkcje wyszukiwarek i asystentów AI zmieniają się szybko, dlatego wpis aktualizujemy po większych zmianach.




