Przejdź do treści
Pozycjonowanie Stron

Badanie ankietowe na potrzeby PR: metodologia, próba i uczciwa prezentacja wyników

Jak zaplanować ankietę, której wyników redakcja nie odrzuci: dobór próby, liczebność, pytania, nota metodologiczna i uczciwe podawanie liczb.

Badanie ankietowe na potrzeby PR: próba i nota metodologiczna - okładka wpisu na blogu Pozycjonowanie Stron

Badanie ankietowe przydaje się w PR wtedy, gdy redakcja może sprawdzić, kogo pytano, ilu osób, w jaki sposób i jak brzmiały pytania. Poniżej opisujemy, jak zaplanować próbę, ułożyć kwestionariusz i napisać notę metodologiczną, a także jak podawać wyniki, żeby dziennikarz mógł je bezpiecznie zacytować.

Czym jest badanie ankietowe na potrzeby PR i kiedy ma sens

Badanie ankietowe na potrzeby PR to zbadanie opinii lub zachowań określonej grupy osób za pomocą tego samego zestawu pytań po to, aby wyniki opublikować i dać mediom nową, sprawdzalną informację. Różni się od analizy danych, które firma już posiada: tutaj wiedzę trzeba dopiero zebrać od ludzi, a więc o jakości decyduje to, kogo i jak zapytano.

O materiałach opartych na danych sprzedażowych, statystykach serwisu czy rejestrach pisaliśmy osobno we wpisie o tym, jak przygotować raport i badanie własne firmy. Tutaj zajmujemy się wyłącznie ankietą, bo to ona najczęściej budzi wątpliwości redakcji. Dziennikarz, który dostaje zdanie „większość Polaków uważa”, zadaje od razu trzy pytania: którzy Polacy, ilu ich było i jak brzmiało pytanie. Jeśli materiał na nie nie odpowiada, trafia do kosza albo, co gorsze, zostaje opublikowany i później podważony.

Ankieta ma sens, gdy istnieje pytanie, na które nie odpowiadają dostępne statystyki, a odpowiedź jest ciekawa także dla osób spoza firmy. Hipotetyczny producent okien z Bydgoszczy może chcieć wiedzieć, czym kierują się właściciele domów przy wymianie stolarki. Biuro rachunkowe z Poznania może zapytać mikroprzedsiębiorców, ile czasu zajmują im formalności. W obu przypadkach wynik bywa wart publikacji tylko wtedy, gdy nie został ułożony pod z góry założoną tezę. Międzynarodowy kodeks branży badawczej wymaga, by badania prowadzić uczciwie i obiektywnie, a jego zapisy o publikowaniu wyników mówią wprost, że badacz i zamawiający wspólnie odpowiadają za to, by opublikowany materiał nie wprowadzał w błąd.

Nota metodologiczna

Krótki opis sposobu przeprowadzenia badania dołączany do każdej publikacji wyników. Pozwala czytelnikowi ocenić, na ile można polegać na podanych liczbach.

Badanie a sonda na stronie lub w mediach społecznościowych

Głosowanie na Facebooku, pytanie w relacji na Instagramie czy formularz podlinkowany w newsletterze to sondy, w których uczestnicy sami decydują o udziale. Wytyczne ESOMAR i WAPOR dotyczące publikowanych sondaży stwierdzają, że takie samodzielnie zgłaszane głosowania nie są badaniami naukowymi i nie należy przedstawiać ich jako reprezentatywnych. Sondę wolno opublikować, ale pod własną nazwą: jako głos obserwujących profil albo klientów firmy, bez uogólniania na mieszkańców miasta, branżę czy kraj.

Od czego zacząć: pytanie badawcze i badana grupa

Pracę zaczyna się od zapisania jednego pytania, na które badanie ma odpowiedzieć, oraz od dokładnego określenia grupy, o której firma chce coś powiedzieć. Dopiero z tych dwóch decyzji wynikają sposób doboru osób, liczebność próby i treść kwestionariusza.

Badaną grupę, czyli populację, trzeba opisać tak, żeby dało się rozstrzygnąć, kto do niej należy. „Przedsiębiorcy” to za mało. „Właściciele firm zatrudniających do dziewięciu osób, działających w Polsce co najmniej rok” to już definicja, którą można wpisać do noty. Standard przejrzystości amerykańskiego stowarzyszenia badaczy opinii, opisany w dokumencie Transparency Initiative Disclosure Elements, wymaga podania nie tylko samej populacji, ale też reguł, według których ją wyznaczono. Wytyczne ESOMAR i WAPOR dodają obowiązek wskazania grup pominiętych, na przykład osób bez dostępu do internetu, gdy ankietę prowadzono wyłącznie w sieci.

To ostatnie zastrzeżenie ma duże znaczenie praktyczne. Ankieta internetowa wśród dorosłych mówi o dorosłych użytkownikach internetu, a nie o wszystkich dorosłych. W wielu tematach różnica jest niewielka, ale w badaniu dotyczącym na przykład korzystania z bankowości przez osoby starsze może przesądzić o wyniku. Uczciwy opis brzmi wtedy „dorośli internauci”, a tytuł informacji prasowej nie powinien obiecywać więcej niż nota.

Na tym etapie warto też zapisać hipotezy i z góry ustalić, które zestawienia zostaną opublikowane niezależnie od wyniku. Chroni to przed pokusą wybierania po fakcie tylko tych liczb, które pasują do przekazu firmy. Z naszej praktyki wynika, że redakcje chętniej sięgają po badania, w których widać także wyniki niewygodne dla zamawiającego, bo to sygnał, że nikt ich nie przesiewał.

Dobór próby: kogo pytamy i dlaczego to ważniejsze niż liczba odpowiedzi

Dobór próby to sposób, w jaki spośród całej badanej grupy wybrano osoby, które odpowiedziały na pytania, i to on decyduje, czy wynik można uogólniać. Podstawowy podział, którego wymagają wszystkie przywołane standardy, przebiega między próbą losową a nielosową.

W próbie losowej każda osoba z badanej grupy ma znaną szansę trafienia do badania, ponieważ wybiera ją mechanizm losowy, a nie ankieter ani ona sama. W próbie nielosowej tej własności nie ma. Należą do niej próby kwotowe, w których dobiera się uczestników tak, aby struktura odpowiadała populacji pod względem wybranych cech, na przykład płci, wieku i wielkości miejscowości, oraz większość paneli internetowych, do których ludzie zapisują się sami. Wytyczne ESOMAR i WAPOR nakazują jasno podać, z którym rodzajem próby mamy do czynienia, a przy próbie nielosowej opisać cechy, według których dobierano uczestników.

Rodzaj próbyJak powstajeCo wolno o niej napisać
LosowaUczestników wybiera mechanizm losowy z listy lub operatu obejmującego badaną grupęMożna podać błąd z próby i uogólniać wyniki na badaną grupę w granicach tego błędu
Kwotowa lub panel internetowyUczestnicy pochodzą z panelu, a ich strukturę dopasowuje się do populacji według wybranych cechTrzeba wskazać źródło próby i cechy doboru; klasyczny błąd z próby nie ma tu zastosowania
Klienci lub odbiorcy firmyAnkieta trafia do bazy klientów, subskrybentów albo uczestników wydarzeniaWyniki opisują tylko tę grupę, na przykład „klienci sklepu, którzy odpowiedzieli na ankietę”
Otwarta sondaOdpowiada każdy, kto trafi na link i ma ochotęWyłącznie jako sonda; bez słów „reprezentatywne” i bez uogólnień
Rodzaje prób w badaniach ankietowych i dopuszczalny sposób opisywania wyników.

Słowo „reprezentatywna” jest w komunikatach prasowych nadużywane. Próba kwotowa z panelu bywa nazywana reprezentatywną ze względu na cechy, według których ją dobrano, i tak należy to zapisać: reprezentatywna pod względem płci, wieku i wielkości miejscowości. Nie oznacza to, że uczestnicy panelu nie różnią się od reszty populacji pod innymi względami, choćby tym, że chętnie wypełniają ankiety i sprawnie poruszają się w internecie. Kodeks ICC i ESOMAR wymaga ujawnienia ograniczeń w tym, na ile próba odzwierciedla badaną grupę, w tym luk w źródłach danych.

Porównanie trzech rodzajów próby w badaniu ankietowym na potrzeby PR: losowej, kwotowej z panelu i otwartej sondy
Rodzaj próby przesądza o tym, co wolno napisać o wynikach badania ankietowego.

W badaniach wśród firm dochodzi jeszcze jedna trudność: trzeba ustalić, kto odpowiada w imieniu przedsiębiorstwa. Odpowiedź właściciela, kierownika działu zakupów i pracownika biura to trzy różne źródła wiedzy. Nota powinna więc określać nie tylko rodzaj firm, ale i stanowisko osoby, z którą rozmawiano.

Liczebność próby i błąd z próby: ile osób trzeba zapytać

Liczebność próby dobiera się do tego, jak dokładny ma być wynik i dla jakich podgrup firma chce podawać osobne liczby. Sama wielkość nie naprawi złego doboru: tysiące odpowiedzi z otwartej sondy mówią mniej niż kilkaset odpowiedzi z dobrze dobranej próby.

Miarą dokładności w próbach losowych jest błąd z próby, nazywany też marginesem błędu. Opracowanie stowarzyszenia AAPOR Margin of Sampling Error/Credibility Interval opisuje go jako przedział, w którym wynik badania prawdopodobnie różni się od wyniku, jaki dałoby przepytanie całej populacji. Podany tam przykład: jeśli w badaniu z błędem plus minus 3 punkty procentowe 58 procent osób popiera jakieś rozwiązanie, to rzeczywisty odsetek mieści się najpewniej między 55 a 61 procent. Błąd wyraża się w punktach procentowych, nie w procentach, i zwykle liczy się go dla poziomu ufności 95 procent. Oznacza to, że mniej więcej w 5 przypadkach na 100 wynik wypadnie poza podanym przedziałem, nawet w starannie wykonanym badaniu.

Większa próba daje coraz mniejsze korzyści

Zwiększanie próby zmniejsza błąd, ale coraz wolniej. Według tego samego opracowania przejście od 100 do 1000 osób zmniejsza błąd bardzo wyraźnie, natomiast podwojenie próby z tysiąca do dwóch tysięcy osób obniża go już tylko o około jeden punkt procentowy. Dlatego w badaniach ogólnopolskich tak często spotyka się próby liczące około tysiąca osób: to rozsądny kompromis między kosztem a dokładnością. Nawet próby dziesięciotysięczne nie są wolne od błędu.

Podgrupy mają większy błąd niż cała próba

Błąd podany w nocie dotyczy całej próby. Każda podgrupa jest mniejsza, więc jej wynik jest mniej pewny. AAPOR ilustruje to przykładem: w badaniu tysiąca dorosłych z błędem plus minus 3 punkty podgrupa licząca 200 osób ma błąd plus minus 6,9 punktu. Jeżeli więc hipotetyczna sieć gabinetów stomatologicznych chce porównać odpowiedzi mieszkańców kilku województw, próba ogólnopolska licząca tysiąc osób nie wystarczy, bo w mniejszych województwach znajdzie się w niej po kilkadziesiąt osób. Trzeba wtedy albo zwiększyć próbę w wybranych regionach, albo zrezygnować z regionalnych porównań. Wytyczne ESOMAR i WAPOR zakazują formułowania twierdzeń o podgrupach zbyt małych, by wynik był statystycznie wiarygodny.

Czego błąd z próby nie obejmuje

Błąd z próby opisuje tylko jedno źródło niepewności, czyli to, że zapytano część, a nie całość. Nie mierzy skutków źle ułożonych pytań, pominięcia części populacji ani tego, że osoby odmawiające udziału mogą myśleć inaczej niż te, które odpowiedziały. AAPOR podkreśla, że tych błędów nie da się zmierzyć, więc pełnego „marginesu błędu” sondażu nie można znać dokładnie.

Co zatem napisać przy panelu internetowym? Osobny dokument AAPOR Guidance on Reporting Precision for Nonprobability Samples dopuszcza podawanie miar precyzji dla prób nielosowych pod warunkiem opisania metody, przyjętych założeń i sposobu obliczenia wag. Dopuszcza też prostsze rozwiązanie: stwierdzenie, że wyniki obarczone są zmiennością, której wielkości nie oszacowano. Dla większości badań zamawianych przez firmy to drugie wyjście jest uczciwsze i w zupełności wystarcza. Decyzję w tej sprawie warto zostawić wykonawcy badania i poprosić go o gotowe sformułowanie do noty.

Jak zadawać pytania, żeby nie podpowiadać odpowiedzi

Pytania powinny być jasne, neutralne i możliwe do udzielenia odpowiedzi przez każdą osobę z badanej grupy, ponieważ sposób sformułowania wpływa na wynik równie mocno jak dobór próby. Opracowanie Writing Survey Questions ośrodka Pew Research Center pokazuje to na przykładach z własnych sondaży.

W jednym z nich poparcie dla działań wojskowych wyniosło 68 procent, a po dopisaniu do pytania informacji o możliwych wysokich stratach spadło do 43 procent. W innym na pytanie zamknięte z pięcioma podanymi tematami 58 procent osób wskazało gospodarkę, natomiast w wersji otwartej, bez podpowiedzi, wymieniło ją 35 procent. Oba pomiary były poprawne, ale mierzyły co innego. Dla firmy płynie stąd prosty wniosek: wynik bez brzmienia pytania jest niepełny, a lista odpowiedzi do wyboru współtworzy rezultat.

Błędy, które najczęściej psują kwestionariusz

Pierwszym jest pytanie o dwie rzeczy naraz, na przykład „Czy jest Pani lub Pan zadowolony z ceny i jakości obsługi?”. Osoba zadowolona z obsługi, a niezadowolona z ceny nie ma jak odpowiedzieć, więc takie pytanie rozbija się na dwa. Drugim są stwierdzenia z odpowiedziami „zgadzam się - nie zgadzam się”. Pew opisuje skłonność do przytakiwania: część badanych zgadza się z każdym przedstawionym zdaniem, a lepszą praktyką jest danie wyboru między dwoma przeciwstawnymi stwierdzeniami. Trzecim są podwójne przeczenia, żargon i skróty, których badani mogą nie znać.

Osobną grupą są pytania, na które ludzie odpowiadają tak, jak wypada. Według Pew badani zaniżają zachowania źle widziane i zawyżają te dobrze oceniane, na przykład działalność charytatywną czy udział w wyborach, a skłonność ta jest silniejsza w rozmowie z ankieterem niż w ankiecie wypełnianej samodzielnie. Firma badająca na przykład segregację odpadów albo czytelnictwo powinna liczyć się z tym, że deklaracje będą wyższe niż rzeczywiste zachowania, i napisać w komunikacie o „deklaracjach”, a nie o faktach.

Kolejność pytań i odpowiedzi

Wcześniejsze pytania tworzą kontekst dla późniejszych. Pew podaje przykład, w którym niezadowolenie z sytuacji w kraju wyniosło 88 procent, gdy pytanie padło po pytaniu o ocenę prezydenta, oraz 78 procent, gdy takiego kontekstu nie było. Dlatego pytania ogólne zadaje się przed szczegółowymi, a pytanie, które ma trafić do tytułu, nie powinno następować po serii pytań nastawiających badanego w jedną stronę.

Znaczenie ma także układ odpowiedzi. W ankietach wypełnianych samodzielnie badani częściej wybierają pozycje z początku listy, a w wywiadach telefonicznych te, które usłyszeli jako ostatnie. Z tego powodu listy bez naturalnego porządku wyświetla się w kolejności losowej, a skale ocen pozostawia się uporządkowane. Lista odpowiedzi powinna obejmować wszystkie możliwości i nie zawierać pozycji, które się pokrywają. Pew radzi też, by listy były krótkie, a w razie wątpliwości co do ich zawartości zaleca najpierw zadać pytanie otwarte w niewielkim pilotażu i dopiero z najczęstszych odpowiedzi zbudować listę zamkniętą.

Lista kontrolna pytań w kwestionariuszu badania ankietowego na potrzeby PR: neutralność, kolejność, lista odpowiedzi, pilotaż
Co warto ocenić w kwestionariuszu, zanim ankieta trafi do badanych.

Pilotaż przed właściwym badaniem

Każdy nowy kwestionariusz warto sprawdzić na kilkunastu osobach z badanej grupy, zanim trafi do właściwej próby. Chodzi o ustalenie, czy pytania są rozumiane tak, jak zakładał autor, czy na liście odpowiedzi czegoś nie brakuje i ile trwa wypełnienie całości. Poprawka po pilotażu kosztuje niewiele, a błędu wykrytego po zakończeniu badania nie da się już naprawić.

Wynikom ankiety warto zapewnić oprawę, która nie zniekształca danych: czytelne wykresy z pełną skalą i podpisem z liczebnością. Zasady przygotowania takich materiałów opisaliśmy we wpisie o tym, jak zbudować infografikę z danymi, a pełne opracowanie wyników w formie publikacji do pobrania przygotowujemy w ramach usługi e-booki i raporty.

Jeśli chcą Państwo zamówić PR internetowy, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl

Zlecić badanie czy przeprowadzić je samodzielnie

Badanie, które ma mówić o mieszkańcach kraju, regionu lub o całej branży, wymaga wykonawcy z dostępem do odpowiedniej próby, natomiast ankietę wśród własnych klientów firma może przeprowadzić sama, o ile opisze ją zgodnie z prawdą. Granicę wyznacza więc nie budżet, lecz to, o kim firma chce się wypowiadać.

Przy zlecaniu warto jeszcze przed rozpoczęciem pracy ustalić na piśmie kilka spraw. Wytyczne ESOMAR i WAPOR zalecają umowę, w której wykonawca informuje, jakimi zasadami zawodowymi jest związany, a zamawiający zobowiązuje się konsultować z nim formę i treść publikacji. Badacz może też zastrzec sobie prawo do ogłoszenia pełnych wyników, gdyby skrócona wersja zniekształcała ich wymowę. Z punktu widzenia firmy to zabezpieczenie: informacja prasowa przeczytana przez wykonawcę rzadziej zawiera wniosek, którego dane nie potwierdzają. Od wykonawcy należy otrzymać notę metodologiczną, pełny kwestionariusz w kolejności zadawania pytań, tabele wyników z liczebnościami wszystkich podgrup oraz opis ważenia.

Ankieta własna ma inne ograniczenia. Hipotetyczny sklep z karmą dla zwierząt z Łodzi, który wyśle pytania do swojej bazy klientów, dowie się czegoś o klientach, którzy zechcieli odpowiedzieć, a nie o „właścicielach psów w Polsce”. Trzeba też zadbać, by jedna osoba nie odpowiadała wielokrotnie, a przetwarzanie danych uczestników było zgodne z przepisami o ochronie danych osobowych; w razie wątpliwości warto skonsultować to z prawnikiem.

Nota metodologiczna: co musi się w niej znaleźć

Nota metodologiczna musi pozwolić czytelnikowi ustalić, kto zamówił i wykonał badanie, kogo pytano, jak dobrano uczestników, jaką techniką i kiedy zbierano odpowiedzi, ile ich było oraz jak brzmiały pytania. Taką listę zawierają zarówno wytyczne ESOMAR i WAPOR, jak i standard AAPOR, który wymienia jedenaście elementów ujawnianych od razu przy publikacji.

  • Zamawiający badanie i jego wykonawca.
  • Badana grupa z zasięgiem geograficznym i grupami pominiętymi.
  • Sposób doboru próby: losowy albo nielosowy, a przy nielosowym źródło próby i cechy doboru.
  • Technika zbierania odpowiedzi i termin.
  • Liczebność próby, a przy próbie losowej także błąd z próby.
  • Informacja, czy wyniki ważono i według jakich cech.
  • Pełne brzmienie pytań z listą odpowiedzi i kontekstem.
  • Odsetek odpowiedzi „nie wiem”, gdy ma znaczenie dla interpretacji.
  • Ograniczenia badania nazwane wprost.

Ważenie to korekta, dzięki której struktura próby odpowiada strukturze badanej grupy, na przykład gdy w próbie znalazło się zbyt wiele osób młodych. Wytyczne ESOMAR i WAPOR wymagają informacji, czy je zastosowano i według jakich ogólnych cech, a pełne szczegóły badania powinny według nich pojawić się na stronie wykonawcy lub publikującego w ciągu 24 godzin od publikacji.

Przykład noty metodologicznej dla fikcyjnego badania na panelu internetowym
Badanie zrealizowała [nazwa wykonawcy] na zlecenie [nazwa zamawiającego].
Badana grupa: dorośli użytkownicy internetu mieszkający w Polsce.
Próba: nielosowa, kwotowa, z panelu internetowego wykonawcy; kwoty
według płci, wieku i wielkości miejscowości.
Technika: ankieta internetowa. Termin: [dni zbierania odpowiedzi].
Liczebność: 1000 osób. Wyniki ważono według płci, wieku i regionu.
Próba jest nielosowa, dlatego nie podajemy błędu z próby.
Pełny kwestionariusz i tabele wyników: [miejsce na stronie firmy].
Kolejne etapy badania ankietowego na potrzeby PR: pytanie badawcze, próba, kwestionariusz, realizacja, nota i publikacja
Kolejność prac przy badaniu ankietowym, które ma trafić do mediów.

Krótką notę umieszcza się w samej informacji prasowej, zwykle na końcu, a wersję pełną na osobnej podstronie firmy. O budowie komunikatu pisaliśmy we wpisie o tym, jak napisać informację prasową.

Typowe nadużycia w komunikowaniu wyników

Najczęstsze nadużycia polegają na tym, że komunikat mówi więcej, niż wynika z danych: uogólnia wynik na grupę szerszą od badanej, ogłasza różnice mieszczące się w granicy błędu albo pomija brzmienie pytania. Kodeks ICC i ESOMAR zakazuje rozpowszechniania wniosków, których dane nie potwierdzają w wystarczającym stopniu, oraz stronniczej i wybiórczej prezentacji wyników.

Uogólnianie ponad próbę

Zdanie „Polacy nie ufają sprzedawcom internetowym” oparte na ankiecie wśród subskrybentów newslettera jest nieprawdziwe niezależnie od liczby odpowiedzi. Poprawna wersja wskazuje, kogo pytano. To samo dotyczy tytułów: nagłówek jest częścią prezentacji wyników i podlega tym samym zasadom co treść.

Różnice w granicach błędu i małe podgrupy

AAPOR ostrzega, że niewielkie różnice między wynikami mogą mieścić się w błędzie z próby i wtedy nie da się wiarygodnie ustalić kolejności. Ogłaszanie, że jedna odpowiedź „wygrała” z drugą o punkt procentowy, jest więc nadinterpretacją. Wytyczne ESOMAR i WAPOR każą unikać mylących komentarzy do różnic, które nie są statystycznie istotne. Podobnie jest z tytułami w rodzaju „mieszkańcy małych miast najbardziej niezadowoleni”, opartymi na kilkudziesięciu odpowiedziach: przy każdej liczbie dotyczącej podgrupy należy podać jej liczebność.

Pomijanie niewygodnych odpowiedzi i mylenie pojęć

Do tej grupy należy podawanie odsetków po odjęciu odpowiedzi „nie wiem” bez informacji o tym zabiegu, sumowanie odpowiedzi „raczej tak” i „zdecydowanie tak” pod hasłem „zdecydowana większość”, przedstawianie deklaracji jako zachowań oraz mylenie procentów z punktami procentowymi. Zmiana z 20 na 25 procent to wzrost o 5 punktów procentowych, a nie o 5 procent. Nadużyciem jest też wyprowadzanie z ankiety związków przyczynowych: to, że dwie odpowiedzi występują razem, nie dowodzi, że jedna wynika z drugiej.

Kodeks ICC i ESOMAR wymaga ponadto wyraźnego oddzielenia wyników od ich interpretacji. W praktyce liczby podaje się w osobnych akapitach, a ocenę przedstawiciela firmy jako podpisaną wypowiedź.

Jak opisać wyniki, żeby media mogły je bezpiecznie cytować

Media cytują badanie bez obaw, gdy każda liczba w komunikacie ma podaną podstawę, a wszystko, czego potrzeba do jej sprawdzenia, leży pod jednym stałym adresem. Dziennikarz nie powinien musieć o nic dopytywać, bo zwykle nie ma na to czasu.

Wzorcowe zdanie z wynikiem zawiera cztery informacje: kogo dotyczy, jak brzmiało pytanie, ile osób odpowiadało i jaki padł wynik. Na przykład: „Na pytanie, czy w ostatnim roku korzystali z usług fachowca znalezionego w internecie, twierdząco odpowiedziało tylu a tylu spośród tysiąca badanych dorosłych internautów”. Takie zdanie można przepisać do tekstu bez ryzyka przeinaczenia. Zasady powoływania się na dane omawiamy szerzej we wpisie o cytowaniu źródeł w tekstach firmowych.

Na stronie firmy warto przygotować podstronę badania z pełną notą, kwestionariuszem, tabelami wyników, wykresami do pobrania i kontaktem do osoby odpowiadającej na pytania o metodę. Stały adres ułatwia redakcjom wskazanie źródła, co jest naturalnym punktem styku działań PR i pozycjonowania, opisanym we wpisie PR internetowy a pozyskiwanie linków. Sposób dotarcia z materiałem do redakcji przedstawiliśmy w tekście o dystrybucji informacji prasowej.

Po publikacji dobrze jest śledzić, jak media przytaczają wyniki, i prosić o sprostowanie, gdy liczba została przypisana szerszej grupie niż badana. Pomaga w tym monitoring wizerunku w sieci. Pomoc specjalistów przydaje się zwłaszcza wtedy, gdy badanie ma być cykliczne, dotyczy tematu drażliwego albo gdy firma nie ma doświadczenia w rozmowach z wykonawcami badań i redakcjami.

Jeśli chcą Państwo zamówić PR internetowy, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl

Najczęstsze pytania

Ile osób musi wziąć udział w ankiecie, żeby media potraktowały ją poważnie?

Nie ma jednej liczby. W badaniach ogólnopolskich często stosuje się próby około tysiąca osób, bo dalsze zwiększanie próby poprawia dokładność już nieznacznie. Ważniejsze od liczebności jest to, jak dobrano uczestników i czy zostało to opisane.

Czy ankietę wśród własnych klientów można nazwać badaniem?

Tak, pod warunkiem że opis jasno wskazuje, iż odpowiadali klienci firmy, którzy zdecydowali się wziąć udział. Wyników nie wolno wtedy uogólniać na całą branżę ani na mieszkańców kraju.

Czy przy badaniu na panelu internetowym można podać błąd z próby?

Klasyczny błąd z próby dotyczy prób losowych. Przy próbie nielosowej AAPOR dopuszcza inne miary precyzji, ale tylko z opisem metody i założeń, albo zwykłe stwierdzenie, że zmienności wyników nie oszacowano. Sformułowanie najlepiej uzgodnić z wykonawcą.

Czy trzeba publikować wszystkie pytania z kwestionariusza?

Standardy wymagają podania pełnego brzmienia pytań, których wyniki są publikowane, wraz z kontekstem, jeśli wcześniejsze pytania mogły wpłynąć na odpowiedzi. Udostępnienie całego kwestionariusza na stronie firmy jest najprostszym sposobem spełnienia tego wymogu.

Kto odpowiada za to, jak wyniki zostały przedstawione w informacji prasowej?

Według kodeksu ICC i ESOMAR odpowiedzialność za to, by opublikowane wyniki nie wprowadzały w błąd, spoczywa wspólnie na badaczu i zamawiającym. Dlatego treść komunikatu warto przed wysyłką skonsultować z wykonawcą badania.

Czy wynik sondy z mediów społecznościowych nadaje się do informacji prasowej?

Można go przytoczyć jako ciekawostkę, wyraźnie nazywając sondą wśród obserwujących profil. Wytyczne ESOMAR i WAPOR zastrzegają, że takie głosowania nie są badaniami naukowymi i nie powinny być przedstawiane jako reprezentatywne.

Źródła

  1. ICC/ESOMAR International Code on Market, Opinion and Social Research and Data Analytics, ICC i ESOMAR
  2. ESOMAR/WAPOR Guideline on Opinion Polls and Published Surveys, ESOMAR i WAPOR
  3. Transparency Initiative Disclosure Elements, AAPOR
  4. Margin of Sampling Error/Credibility Interval, AAPOR
  5. AAPOR Guidance on Reporting Precision for Nonprobability Samples, AAPOR
  6. Writing Survey Questions, Pew Research Center

Funkcje wyszukiwarek i asystentów AI zmieniają się szybko, dlatego wpis aktualizujemy po większych zmianach.

Łukasz Wudyka

Specjalista SEO i programista. Agencję założył w Krakowie w 2016 roku, dziś firma ma oddziały w 7 miastach. Zajmuje się widocznością firm w Google i w odpowiedziach AI oraz ochroną dobrego imienia ludzi i firm w sieci. Komentuje dla mediów sprawy wyszukiwarek, reputacji i hejtu. Więcej o autorze: lukaszwudyka.pl

Napisz komentarz, a po zatwierdzeniu dostaniesz pierwszą rangę: Nowicjusz

Zostaw pierwszy komentarz

Konsultacja ze specjalistą

Plan dla Państwa strony zamiast ogólnej oferty

Na konsultacji specjalista SEO omówi Państwa stronę, jej widoczność i konkurencję. Otrzymają Państwo listę pierwszych kroków.

  • Wstępna ocena stronyWskazujemy błędy techniczne i braki w treściach, które dziś ograniczają widoczność.
  • Analiza ruchu i konkurencjiPokazujemy frazy, na których najszybciej można zyskać.
  • Plan pierwszych miesięcyKolejność prac dopasowana do branży, konkurencji i budżetu.

Wolą Państwo porozmawiać?

Pola oznaczone gwiazdką (*) są wymagane.