Infografika sprawdza się wtedy, gdy czytelnik ma coś porównać, prześledzić po kolei albo ogarnąć jednym spojrzeniem, a sam tekst zmuszałby go do trzymania wielu rzeczy w pamięci. Żeby taka grafika pracowała także dla wyszukiwarki, osób korzystających z czytników ekranu i użytkowników telefonów, potrzebuje towarzystwa: tekstu na stronie, opisu alternatywnego, podanych źródeł i jasnych zasad udostępniania. Poniżej opisujemy, jak to wszystko zaplanować, zanim grafik otworzy program.
Kiedy infografika tłumaczy temat lepiej niż akapity
Grafika wygrywa z tekstem wtedy, gdy informacja ma kształt: kolejność, hierarchię, proporcję albo zestawienie. Akapit podaje wiadomości jedna po drugiej, więc czytelnik sam musi złożyć je w całość. Rysunek pokazuje tę całość od razu, a szczegóły można doczytać później.
W praktyce pracy nad treściami wyróżniamy cztery sytuacje, w których warto sięgnąć po infografikę. Pierwsza to proces, czyli coś, co dzieje się w określonej kolejności: droga zamówienia od koszyka do dostawy, przebieg remontu łazienki, etapy rekrutacji. Druga to porównanie dwóch lub trzech rozwiązań według tych samych kryteriów. Trzecia to liczby, które nabierają znaczenia dopiero obok siebie, na przykład udział poszczególnych kosztów w budżecie. Czwarta to budowa lub zależności: z czego składa się produkt, kto za co odpowiada, co z czego wynika.
Są też tematy, przy których grafika szkodzi. Jeśli sednem sprawy są zastrzeżenia, wyjątki i warunki ("to zależy od umowy", "chyba że termin już minął"), rysunek je spłaszczy, bo na planszy nie ma miejsca na niuanse. Podobnie jest z tekstami, w których liczy się tok rozumowania, oraz z treściami, które często się zmieniają: poprawienie jednego zdania w akapicie zajmuje chwilę, a poprawienie pliku graficznego wymaga ponownej pracy grafika.
Prosty test przed zamówieniem grafiki
Dobrym sprawdzianem jest próba opowiedzenia treści planowanej grafiki w trzech zdaniach. Jeżeli się to udaje i w tych zdaniach pojawiają się słowa "najpierw", "potem", "więcej niż", "składa się z", temat nadaje się na planszę. Jeżeli w streszczeniu dominują słowa "zazwyczaj", "pod warunkiem", "w niektórych przypadkach", lepiej zostać przy tekście i ewentualnie uzupełnić go prostą tabelą.
Przykład hipotetyczny: biuro rachunkowe z Poznania chce wyjaśnić klientom, jakie dokumenty i w jakiej kolejności trzeba dostarczyć przy zakładaniu działalności. To proces o stałej kolejności, więc plansza z kilkoma etapami będzie czytelniejsza niż strona tekstu. Gdyby to samo biuro chciało wyjaśnić, którą formę opodatkowania obrać, grafika byłaby złudnym uproszczeniem, ponieważ odpowiedź zależy od wielu indywidualnych okoliczności.
Grafika, która łączy krótki tekst, liczby i elementy rysunkowe, aby przedstawić dane, proces lub zależności na jednej planszy. W odróżnieniu od ilustracji nie ozdabia treści, tylko sama ją przekazuje.
Jak zaplanować treść infografiki, zanim powstanie projekt
Planowanie zaczyna się od jednego zdania, które odbiorca ma wynieść z grafiki, a kończy na gotowym tekście wszystkich podpisów. Dopiero taki komplet trafia do grafika. Odwrócenie tej kolejności, czyli wybór ładnego szablonu i dopasowywanie do niego treści, jest najczęstszą przyczyną plansz, które dobrze wyglądają i niczego nie wyjaśniają.
Najpierw warto zapisać pytanie, na które grafika odpowiada, na przykład "co dzieje się z reklamacją po jej zgłoszeniu". Jedna grafika to jedno pytanie. Jeśli w trakcie pracy pojawia się drugie ("a ile to kosztuje"), lepiej przygotować osobną planszę albo zostawić ten wątek w tekście. Następnie trzeba zebrać fakty: nazwy etapów, liczby, jednostki, źródła. Na tym etapie wychodzą na jaw braki, na przykład liczby z różnych okresów albo podane w różnych jednostkach, których nie da się uczciwie zestawić.
Kolejna czynność to selekcja. Plansza mieści znacznie mniej, niż się wydaje. Z obserwacji naszej agencji wynika, że czytelność zaczyna spadać, gdy elementów tego samego rzędu jest więcej niż kilka, dlatego dłuższy proces lepiej pogrupować w fazy. Wszystko, co się nie zmieściło, nie przepada: trafi do tekstu pod grafiką.
Na koniec powstaje gotowy tekst: tytuł planszy, podpisy elementów, jednostki przy liczbach, linijka ze źródłem. Podpisy powinny być krótkie i zbudowane jednakowo, na przykład same rzeczowniki albo same czasowniki w tej samej formie. Tak przygotowany materiał przydaje się podwójnie, ponieważ stanie się podstawą opisu alternatywnego i tekstu towarzyszącego na stronie. Sposób układania takich materiałów w szerszy plan opisujemy przy usłudze marketingu treści.
- Pytanie i jedno zdanie odpowiedzi
Określenie, co odbiorca ma zrozumieć po kilku sekundach patrzenia na planszę.
- Zebranie faktów i źródeł
Lista etapów, liczb i jednostek wraz z miejscem, z którego pochodzi każda wartość.
- Selekcja i grupowanie
Pozostawienie tego, co niezbędne, i przeniesienie reszty do tekstu na stronie.
- Tekst planszy
Tytuł, podpisy, jednostki i linijka ze źródłem spisane przed rozpoczęciem projektu.
- Szkic układu
Odręczny rysunek pokazujący kolejność czytania, przekazany grafikowi razem z tekstem.
Kolejność czytania: jak poprowadzić wzrok po grafice
Odbiorca powinien bez zastanowienia wiedzieć, od czego zacząć i dokąd przejść dalej. Najbezpieczniejszy jest układ zgodny z nawykiem czytania: od góry do dołu, a w obrębie wiersza od lewej do prawej. Każde odstępstwo od tej zasady trzeba wyraźnie zaznaczyć numerami, liniami łączącymi lub podziałem na pola.
Do wyboru są trzy podstawowe układy. Układ liniowy, czyli kolumna lub oś, pasuje do procesów i historii zdarzeń. Układ kolumnowy służy porównaniom: każda kolumna to jedno rozwiązanie, a wiersze to te same kryteria w tej samej kolejności. Układ z centrum i odgałęzieniami pokazuje budowę lub zależności, ale jest najtrudniejszy w odbiorze, bo nie narzuca kolejności.
O tym, co odbiorca dostrzeże najpierw, decyduje hierarchia: rozmiar, grubość pisma i ilość wolnego miejsca wokół elementu. Tytuł powinien być największy, etapy lub nagłówki kolumn wyraźnie mniejsze, a objaśnienia najmniejsze, lecz nadal czytelne. O doborze kroju i wielkości pisma piszemy szerzej we wpisie o typografii i czytelności.
Kolejność zaplanowana na planszy powinna zostać powtórzona w tekście. Jak wyjaśnia materiał W3C o złożonych obrazach, długi opis grafiki ma oddawać istotne informacje, w tym wartości, zależności i tendencje. Jeżeli grafika pokazuje pięć etapów, opis wymienia te same pięć etapów w tej samej kolejności.

Przed akceptacją projektu warto pokazać planszę osobie, która nie zna tematu, i poprosić ją o opowiedzenie na głos, co widzi.
Dlaczego do infografiki potrzebny jest tekst na stronie
Tekst na stronie jest potrzebny, ponieważ wyszukiwarka dowiaduje się, czego dotyczy obraz, przede wszystkim z jego otoczenia. Dokumentacja Google o sprawdzonych metodach dotyczących obrazów wskazuje, że informacje o temacie obrazu są wydobywane z zawartości strony, w tym z podpisów i tytułów obrazów, i zaleca umieszczanie grafik obok powiązanego tekstu, na stronach zgodnych z ich tematem.
Ta sama dokumentacja nazywa tekst alternatywny najważniejszym atrybutem dostarczającym dodatkowych informacji o obrazie i zastrzega, że nie należy wypełniać go słowami kluczowymi. Wynika z tego prosty wniosek: podstrona, na której jest tylko nagłówek i wielka plansza, daje wyszukiwarce bardzo mało materiału.

Drugi powód dotyczy ludzi. Część odbiorców w ogóle nie widzi grafiki, ponieważ korzysta z czytnika ekranu albo ma słabe połączenie. W3C zaleca wręcz, aby długi opis był dostępny dla każdego, na przykład jako część głównej treści strony, ponieważ korzysta z niego szersze grono odbiorców.
Trzeci powód jest redakcyjny. Tekst mieści to, czego plansza nie udźwignie: zastrzeżenia, wyjaśnienie pojęć, opis metody, linki do źródeł. Dobrze przygotowana podstrona z infografiką ma więc zwykle następującą budowę: krótki wstęp z odpowiedzią na pytanie, plansza z podpisem, a pod nią tekst, który omawia jej treść w tej samej kolejności, pod własnymi śródtytułami. Zasady układania śródtytułów opisujemy we wpisie o nagłówkach H1, H2 i H3.
Jak osadzić plik, żeby Google mógł go znaleźć
Według dokumentacji Google wyszukiwarka znajduje obrazy w atrybucie src znacznika img, także wtedy, gdy znacznik ten znajduje się wewnątrz elementu picture, natomiast obrazów wczytanych jako tło w arkuszu stylów nie indeksuje. Infografika powinna więc być zwykłym obrazem w treści, nie tłem sekcji. Google obsługuje formaty BMP, GIF, JPEG, PNG, WebP, SVG i AVIF oraz zaleca krótkie, opisowe nazwy plików zamiast przypadkowych ciągów znaków.
W WordPressie nazwę nadaje się przed wgraniem pliku do biblioteki mediów, a tekst alternatywny wpisuje w polu "Tekst alternatywny" w szczegółach załącznika lub w ustawieniach bloku obrazka. Więcej o widoczności obrazów w wyszukiwarce opisujemy przy usłudze pozycjonowania grafiki.
Jeśli chcą Państwo zamówić treści SEO, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl
Opis alternatywny infografiki: krótki i długi
Infografika potrzebuje opisu w dwóch częściach, ponieważ zawiera więcej informacji, niż da się zmieścić w jednym zdaniu. W3C zalicza do złożonych obrazów między innymi wykresy, schematy przebiegu, diagramy i mapy, a więc dokładnie to, z czego składają się infografiki, i zaleca dla nich krótki opis oraz długi opis.
Krótki opis trafia do atrybutu alt. Jego zadaniem jest nazwanie grafiki i, gdy to przydatne, wskazanie miejsca, w którym znajduje się opis pełny. Długi opis to tekstowa wersja istotnych informacji z planszy. Nie chodzi w nim o wygląd ("niebieskie koło po lewej stronie"), lecz o treść: jakie są etapy, jakie wartości, co z czego wynika.
W3C opisuje kilka sposobów powiązania grafiki z długim opisem. Można umieścić obok obrazu link tekstowy prowadzący do opisu, przy czym tekst linku powinien jasno mówić, dokąd prowadzi. Można w atrybucie alt wskazać położenie opisu na tej samej stronie, na przykład przez podanie nagłówka, pod którym się znajduje. Można wreszcie zamknąć obraz i opis we wspólnym elemencie figure z podpisem figcaption. Istnieje też atrybut aria-describedby, lecz według W3C czytniki odczytują wskazaną nim treść jako jeden ciągły akapit, bez nagłówków i tabel, dlatego nadaje się on tylko do opisów złożonych z samego tekstu.
<figure role="group">
<img src="/grafiki/etapy-reklamacji-w-sklepie-internetowym.png"
width="1200" height="1800"
alt="Infografika: pięć etapów rozpatrywania reklamacji w sklepie.
Pełny opis pod nagłówkiem Etapy reklamacji po kolei.">
<figcaption>Droga reklamacji od zgłoszenia do decyzji.
Źródło: regulamin sklepu.</figcaption>
</figure>
<h3 id="etapy-reklamacji">Etapy reklamacji po kolei</h3>
<p>Reklamacja zaczyna się od zgłoszenia przez formularz...</p>W przykładzie krótki opis nazywa grafikę i odsyła do śródtytułu, a pełna treść planszy stoi niżej jako zwykły tekst. Dzięki temu ten sam fragment służy osobie niewidomej, osobie czytającej na telefonie i wyszukiwarce. Jeżeli tekst widoczny na grafice nie występuje nigdzie indziej na stronie, drzewo decyzyjne W3C dotyczące atrybutu alt każe umieścić go w tekście alternatywnym. Przy rozbudowanej planszy byłoby to niewygodne, co stanowi kolejny argument za opisem w treści strony.

Czy napisy na grafice są problemem
Same napisy na infografice nie są błędem, o ile grafika niesie istotną treść wizualną. Wytyczne WCAG zawierają kryterium, które każe przekazywać informacje tekstem, a nie obrazem tekstu, jednak objaśnienie tego kryterium zaznacza, że nie obejmuje ono tekstu będącego częścią obrazu o znaczącej innej zawartości wizualnej, i podaje jako przykłady wykresy, zrzuty ekranu oraz diagramy. Inaczej wygląda sytuacja, gdy "infografiką" nazwano planszę złożoną wyłącznie z akapitów na kolorowym tle. Taka treść powinna być zwykłym tekstem ostylowanym w arkuszu stylów, ponieważ, jak przypomina W3C, prawdziwy tekst da się powiększać bez utraty ostrości i dopasować kolorystycznie do potrzeb czytelnika.
| Element | Gdzie się znajduje | Co zawiera |
|---|---|---|
| Krótki opis | Atrybut alt obrazu | Nazwa grafiki i wskazanie, gdzie jest opis pełny |
| Podpis | Element figcaption pod obrazem | Jedno zdanie o tym, co grafika pokazuje, oraz źródło danych |
| Długi opis | Tekst na stronie, pod własnym śródtytułem | Wszystkie etapy, wartości i zależności w kolejności z planszy |
| Tabela z danymi | Pod wykresem lub w długim opisie | Dokładne liczby, które na wykresie widać tylko w przybliżeniu |
| Nazwa pliku | Adres obrazu | Kilka słów opisujących temat, rozdzielonych dywizami |
Czytelność infografiki na telefonie
Na telefonie infografika jest czytelna tylko wtedy, gdy została zaprojektowana z myślą o wąskim ekranie. Szeroka plansza przygotowana na monitor zostaje pomniejszona do szerokości wyświetlacza, a napisy, które na komputerze miały wygodną wielkość, kurczą się wielokrotnie. Użytkownik musi powiększać obraz i przesuwać go palcem, czyli gubi to, co grafika miała mu dać: obraz całości.
Od strony technicznej podstawą są obrazy elastyczne. Kurs web.dev o obrazach elastycznych zaleca regułę, dzięki której obraz nie wychodzi poza swój kontener, oraz podawanie atrybutów width i height, aby przeglądarka zarezerwowała miejsce i treść nie przeskakiwała po załadowaniu pliku. Obrazy położone poniżej pierwszego ekranu mogą mieć atrybut loading o wartości lazy, czyli ładować się dopiero wtedy, gdy użytkownik się do nich zbliża.
Samo dopasowanie szerokości nie rozwiązuje jednak problemu drobnych napisów. Tu przydaje się element picture, opisany w osobnej lekcji web.dev: pozwala on podać przeglądarce różne pliki dla różnych szerokości okna, na przykład wysoki obraz dla wąskiego ekranu i szeroki dla dużego. W praktyce oznacza to dwie wersje infografiki: poziomą z kolumnami obok siebie oraz pionową, w której te same kolumny stoją jedna pod drugą, a pismo jest odpowiednio większe. Wewnątrz elementu picture musi pozostać zwykły znacznik img, który jest wersją zapasową i to z niego Google odczytuje adres obrazu.
Wytyczne WCAG wymagają, aby treść dawała się czytać przy szerokości odpowiadającej 320 pikselom CSS bez przewijania w dwóch kierunkach, ale objaśnienie tego kryterium wyłącza z niego między innymi obrazy niezbędne do zrozumienia treści, takie jak mapy i diagramy. Formalnie więc szeroka grafika nie łamie tego wymogu, lecz dla wygody czytelnika i tak warto przygotować wersję pionową. Znaczenie wersji mobilnej dla wyszukiwarki opisujemy we wpisie o indeksowaniu mobilnym.
Kontrast i kolor
Napisy na grafice podlegają tym samym wymaganiom kontrastu co zwykły tekst. Zgodnie z kryterium minimalnego kontrastu tekst i obrazy tekstu powinny mieć współczynnik kontrastu co najmniej 4,5:1, a duży tekst co najmniej 3:1. Jasnoszare podpisy na białym tle, częste w modnych szablonach, tego warunku nie spełniają.
Drugie kryterium, dotyczące użycia koloru, mówi, że kolor nie może być jedynym wizualnym sposobem przekazania informacji. Jeśli na wykresie jedna seria jest czerwona, a druga zielona, osoba, która tych barw nie rozróżnia, nie odczyta danych. Wystarczy podpisać serie bezpośrednio przy słupkach albo uzupełnić kolor o wzór lub numer. Szerzej o doborze barw piszemy we wpisie o kolorach i kontraście na stronie.
Jak podać źródła danych na infografice
Źródło podaje się w dwóch miejscach: krótko na samej planszy i dokładnie w tekście pod nią. Grafiki często krążą po sieci bez strony, na której powstały, dlatego linijka ze źródłem powinna być częścią obrazu. Na planszy nie ma jednak miejsca na pełny adres i nie da się w niego kliknąć, więc klikalny link do źródła umieszcza się w treści strony.
Na grafice wystarcza nazwa instytucji lub dokumentu oraz okres, którego dane dotyczą, zapisane małym, ale czytelnym pismem u dołu planszy. W tekście pod grafiką warto podać pełny tytuł opracowania, wydawcę, link, a przy danych własnych także sposób ich zebrania: ilu osób lub zamówień dotyczą, z jakiego okresu pochodzą, co pominięto. Czytelnik, który widzi liczbę bez pochodzenia, ma prawo jej nie ufać. Szczegółowe zasady opisujemy we wpisie o cytowaniu źródeł w tekstach firmowych.
Uczciwość wobec danych obejmuje też sposób ich pokazania. Zestawiać można tylko wartości w tej samej jednostce i z porównywalnego okresu. Przy każdej liczbie powinna stać jednostka. Słupki wykresu powinny zaczynać się od zera, ponieważ obcięta oś sprawia, że niewielka różnica wygląda na ogromną. Wartości szacunkowe należy wyraźnie oznaczyć jako szacunek.
Zasady udostępniania infografiki innym serwisom
Infografikę można udostępniać innym serwisom, pod warunkiem że zasady są jasno spisane i nie wymuszają linku o narzuconej treści. Dobra plansza z rzetelnymi danymi może zainteresować portale branżowe i lokalne, co buduje rozpoznawalność firmy. Trzeba jednak wiedzieć, gdzie Google stawia granicę.
Zasady Google dotyczące spamu wymieniają wśród przykładów spamu linkowego wymaganie linku w warunkach korzystania z usługi, umowie lub podobnych ustaleniach bez pozostawienia właścicielowi treści możliwości zakwalifikowania linków wychodzących, a także linki nasycone słowami kluczowymi, ukryte lub niskiej jakości umieszczone w widżetach rozpowszechnianych w wielu witrynach. Dla infografik wniosek jest następujący: prośba o podanie źródła jest w porządku, natomiast gotowy kod do wklejenia, w którym zaszyto odnośnik z frazą sprzedażową i zakaz jego zmiany, wchodzi na teren opisany w zasadach.
Bezpieczniejsze podejście polega na tym, aby poprosić o podpis z nazwą firmy i link do strony, na której grafika została opublikowana, z tekstem odnośnika będącym nazwą firmy lub tytułem opracowania, oraz zostawić wydawcy swobodę oznaczenia linku. Dokumentacja Google o kwalifikowaniu linków wychodzących opisuje wartości atrybutu rel, w tym sponsored dla linków reklamowych i płatnych oraz nofollow dla sytuacji, w których pozostałe wartości nie mają zastosowania. Jeśli publikacja grafiki w innym serwisie jest opłacona, link powinien być odpowiednio oznaczony. O naturalnym brzmieniu odnośników piszemy we wpisie o tekście odnośnika.
Co napisać pod grafiką
Pod infografiką warto umieścić krótką informację dla wydawców: czy grafikę wolno publikować w innych serwisach, czy wolno ją przycinać i zmieniać, jak ma brzmieć podpis oraz do kogo napisać w sprawie pliku w wyższej rozdzielczości. Przykładowo lokalne biuro podróży z Kielc mogłoby napisać, że grafikę wolno publikować w całości, bez zmian, z podaniem nazwy biura i linkiem do strony z opracowaniem.
Informacje o autorze i licencji można też przekazać wyszukiwarce. Dokumentacja Google o metadanych obrazu opisuje dwa sposoby: uporządkowane dane w kodzie strony oraz metadane IPTC zapisane w samym pliku, które wędrują razem z nim. Obraz z podanymi informacjami o licencji może otrzymać w Grafice Google plakietkę "Na licencji".

Typowe pomyłki i sytuacje, w których przydaje się pomoc
Najczęstszą pomyłką jest traktowanie infografiki jako zamiennika tekstu, a nie jego uzupełnienia. Podstrona z samą planszą wygląda efektownie, ale nie daje wyszukiwarce materiału do zrozumienia tematu i zostawia bez informacji każdego, kto obrazu nie widzi lub nie może go odczytać.
Druga pomyłka to przepełnienie: próba zmieszczenia na jednej planszy całej oferty, historii firmy i cennika. Trzecia to atrybut alt wypełniony frazami sprzedażowymi zamiast opisu, przed czym dokumentacja Google wprost przestrzega. Czwarta to brak źródeł albo źródła podane tak ogólnie ("dane z internetu"), że nie da się ich sprawdzić. Piąta to jedna, pozioma wersja pliku wyświetlana wszystkim, także na telefonach. Szósta to grafika wstawiona jako tło sekcji. Siódma to bardzo ciężki plik: dokumentacja Google przypomina, że obrazy są często największym składnikiem wagi strony, i odsyła do narzędzia PageSpeed Insights.
- Grafika odpowiada na jedno pytanie, które da się zapisać jednym zdaniem.
- Kolejność czytania jest oczywista dla osoby, która nie zna tematu.
- Atrybut alt nazywa grafikę i wskazuje, gdzie znajduje się pełny opis.
- Pod grafiką stoi tekst z tą samą treścią, w tej samej kolejności.
- Każda liczba ma jednostkę i źródło, a link do źródła jest w treści strony.
- Istnieje wersja pionowa dla wąskich ekranów, a napisy mają wystarczający kontrast.
- Informacja nie jest przekazywana wyłącznie kolorem.
- Plik jest zwykłym obrazem w treści, ma opisową nazwę oraz podane wymiary.
- Zasady udostępniania proszą o podanie źródła, lecz nie narzucają treści linku.
Pomoc z zewnątrz przydaje się zwykle w trzech sytuacjach. Pierwsza to brak czasu lub doświadczenia w redagowaniu: wybór tego, co ważne, i napisanie zwięzłych podpisów oraz pełnego opisu jest pracą redaktorską, nie graficzną. Druga to większa liczba grafik, na przykład seria plansz do kart produktów w sklepie, gdzie potrzebny jest wspólny wzorzec opisów i nazw plików. Trzecia to strona, na której wiele treści od dawna istnieje wyłącznie w obrazach i trzeba ustalić, które plansze zamienić na tekst, które opisać, a które wycofać. W naszej pracy nad treściami SEO tekst towarzyszący grafice powstaje razem z tekstem samej planszy, dzięki czemu oba elementy mówią to samo.
Jeśli chcą Państwo zamówić treści SEO, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl
Najczęstsze pytania
Czy Google odczytuje napisy umieszczone na infografice?
Dokumentacja Google dotycząca obrazów nie opiera zaleceń na odczytywaniu napisów z grafiki. Wskazuje natomiast, że temat obrazu jest ustalany na podstawie treści strony, podpisów, tytułów i tekstu alternatywnego. Dlatego wszystko, co ważne, powinno znaleźć się także w zwykłym tekście na stronie.
Jak długi powinien być tekst alternatywny infografiki?
Krótki, zwykle jedno lub dwa zdania. Według W3C ma on nazwać grafikę i w razie potrzeby wskazać, gdzie znajduje się opis pełny. Szczegółowa treść planszy trafia do długiego opisu w treści strony, nie do atrybutu alt.
Czy długi opis można ukryć, żeby nie powtarzał grafiki?
W3C zaleca, aby długi opis był dostępny dla wszystkich, na przykład jako część głównej treści. Korzystają z niego także osoby widzące, które na małym ekranie nie mogą odczytać planszy. Powtórzenie treści grafiki w tekście nie jest wadą, tylko celem.
W jakim formacie zapisać infografikę?
Google obsługuje w wyszukiwarce formaty BMP, GIF, JPEG, PNG, WebP, SVG i AVIF. Wybór zależy od zawartości planszy oraz od wagi pliku i ostrości napisów. Niezależnie od formatu plik powinien mieć opisową nazwę i rozszerzenie zgodne z typem.
Czy można wymagać linku od serwisu, który publikuje naszą infografikę?
Można prosić o podanie źródła i wskazać stronę, na której grafika została opublikowana. Zasady Google dotyczące spamu jako przykład naruszenia podają natomiast wymaganie linku w warunkach lub umowie bez pozostawienia wydawcy możliwości jego oznaczenia. Wydawca powinien więc zachować swobodę co do atrybutu rel i brzmienia odnośnika.
Czy jedna infografika wystarczy jako cała treść podstrony?
Nie jest to dobre rozwiązanie. Bez tekstu wyszukiwarka ma niewiele informacji o temacie strony, a część odbiorców nie odczyta treści w ogóle. Grafika powinna stać obok tekstu, który omawia ją i rozwija.
Źródła
- Sprawdzone metody dotyczące SEO w Grafice Google, Centrum wyszukiwarki Google
- Metadane obrazu w Grafice Google, Centrum wyszukiwarki Google
- Zasady dotyczące spamu w wyszukiwarce Google, Centrum wyszukiwarki Google
- Kwalifikowanie linków wychodzących na potrzeby wyszukiwarki Google, Centrum wyszukiwarki Google
- Complex Images, W3C Web Accessibility Initiative
- An alt Decision Tree, W3C Web Accessibility Initiative
- Images of Text, W3C Web Accessibility Initiative
- Understanding Success Criterion 1.4.5: Images of Text, W3C
- Understanding Success Criterion 1.4.3: Contrast (Minimum), W3C
- Understanding Success Criterion 1.4.1: Use of Color, W3C
- Understanding Success Criterion 1.4.10: Reflow, W3C
- Obrazy elastyczne, web.dev
- Element picture, web.dev
Funkcje wyszukiwarek i asystentów AI zmieniają się szybko, dlatego wpis aktualizujemy po większych zmianach.




