Hosting dla strony firmowej: parametry, które mają znaczenie przy wyborze

Za co odpowiada hosting i dlaczego wpływa na widoczność strony

Hosting to miejsce, w którym leżą pliki i baza danych strony, oraz oprogramowanie, które na każde wejście klienta składa z nich gotową stronę i wysyła ją do przeglądarki. Od niego zależy, jak szybko serwer zaczyna odpowiadać, czy strona jest dostępna o każdej porze i czy po awarii da się ją odtworzyć. Projekt graficzny i treść mogą być bardzo dobre, a mimo to klient zobaczy komunikat o błędzie, jeśli serwer nie udźwignie ruchu.

Wpływ na widoczność w wyszukiwarce jest pośredni, ale udokumentowany. Google opisuje w dokumencie o kodach stanu HTTP, że odpowiedzi z grupy 5xx oraz kod 429 są dla robotów sygnałem, by na pewien czas zwolnić pobieranie stron. Adresy, które były już w indeksie, pozostają w nim przez jakiś czas, a jeśli błąd się utrzymuje, są z indeksu usuwane. Gdy serwer wraca do poprawnych odpowiedzi, tempo pobierania rośnie stopniowo. Krótka, jednorazowa przerwa nie robi więc szkody, natomiast serwer, który regularnie odmawia odpowiedzi, utrudnia wyszukiwarce poznawanie nowych i zmienionych podstron. Znaczenie poszczególnych grup kodów omawiamy szerzej we wpisie o tym, jak Googlebot traktuje kody odpowiedzi HTTP.

Drugą sprawą jest czas odpowiedzi. Serwis web.dev, prowadzony przez Google, tłumaczy w tekście o optymalizacji czasu do pierwszego bajtu, że przy serwisach, które korzystają z bazy danych i wykonują dużo operacji po stronie serwera, wybór hostingu ma kluczowe znaczenie dla tego wskaźnika. Strona firmowa oparta na WordPressie należy właśnie do tej grupy, bo każdą podstronę system składa z danych zapisanych w bazie.

Rodzaje hostingu: od konta współdzielonego po serwer zarządzany

Hosting dzieli się przede wszystkim według tego, kto zarządza serwerem i z kim strona dzieli jego zasoby. Dokumentacja WordPressa w rozdziale o optymalizacji wyróżnia hosting współdzielony, hosting zarządzany oraz serwery wirtualne i dedykowane. Każdy z nich oznacza inny zakres swobody i inny zakres obowiązków.

Konto współdzielone

Na koncie współdzielonym strona leży na jednym serwerze razem z wieloma innymi. Serwerem WWW zarządza usługodawca, a właściciel strony ma niewielki wpływ na ustawienia: zwykle dostaje panel administracyjny i dostęp do plików. To najczęściej wybierany rodzaj usługi i dla prostej strony firmowej z kilkunastoma podstronami bywa w pełni wystarczający. Jego słabością są wspólne zasoby i narzucone limity, o których piszemy niżej.

Hosting zarządzany

Hosting zarządzany dokumentacja WordPressa opisuje jako usługę podobną do współdzielonej, lecz ograniczoną do określonego zestawu oprogramowania, którym w całości opiekuje się usługodawca. Klient zazwyczaj nie musi zaglądać do plików ani do panelu serwera. Ceną za wygodę jest mniejsza swoboda: nie każdą wtyczkę i nie każde ustawienie serwera da się zastosować.

Serwer wirtualny i serwer dedykowany

Serwer wirtualny, oznaczany skrótem VPS (z angielskiego: wirtualny serwer prywatny), oraz serwer dedykowany dają pełną kontrolę nad całą maszyną: nad systemem plików, dostępem przez SSH i instalowanym oprogramowaniem. Według dokumentacji WordPressa może to być osobny sprzęt albo jeden z kilku serwerów wirtualnych działających na wspólnej maszynie fizycznej. Pełna kontrola oznacza też pełną odpowiedzialność. Ktoś musi aktualizować system, pilnować zabezpieczeń i reagować na awarie, także w nocy. Jeżeli firma nie ma administratora, warto szukać wariantu, w którym tę opiekę zapewnia usługodawca, czyli serwera zarządzanego.

Hydraulik z Łodzi, którego strona ma opis usług, cennik orientacyjny i formularz, nie potrzebuje własnego serwera. Sklep z Poznania z kilkoma tysiącami produktów, filtrowaniem i koszykiem obciąża serwer zupełnie inaczej, bo dużej części jego podstron nie da się podać z gotowej kopii. Decyzję o rodzaju hostingu najlepiej podjąć razem z wyborem systemu, na którym strona powstanie. Zależność tę opisujemy we wpisie o tym, jak wybrać system dla strony firmy.

Wymagania WordPressa: wersja PHP, baza danych i HTTPS

WordPress podaje swoje wymagania wprost na stronie z wymaganiami systemu: usługodawca powinien zapewniać PHP w wersji 8.3 lub nowszej, bazę danych MariaDB w wersji 10.11 lub nowszej albo MySQL w wersji 8.0 lub nowszej oraz obsługę HTTPS. Jako serwer WWW zalecane są Apache lub Nginx, choć zadziała każdy serwer obsługujący PHP i MySQL. To pierwsza rzecz, którą warto porównać z ofertą, bo decyduje o bezpieczeństwie i o tym, czy nowe wersje wtyczek będą w ogóle działać.

Ta sama strona zaznacza, że WordPress uruchomi się także na starszym środowisku, od PHP 7.4 i MySQL 5.5.5, jednak obie te wersje zakończyły już cykl wsparcia i korzystanie z nich może narażać stronę na luki bezpieczeństwa. Zdanie w ofercie, że hosting jest zgodny z WordPressem, nie mówi więc jeszcze, czy środowisko jest aktualne. Liczy się konkretny numer wersji oraz to, czy klient może ją samodzielnie zmienić w panelu.

Bardziej szczegółowe zalecenia zawiera podręcznik zespołu hostingowego WordPressa, skierowany do firm utrzymujących serwery. Do pracy produkcyjnej rekomenduje on obecnie PHP 8.4 lub nowsze, a przed ustawieniem nowej wersji jako domyślnej radzi przetestować cały zestaw oprogramowania. Podaje też limit pamięci dla PHP: minimum to 128 MB, zalecana wartość domyślna to 256 MB, a dla serwisów wymagających, takich jak sklepy na WooCommerce, strony budowane kreatorem układów czy serwisy wielojęzyczne, 512 MB lub więcej.

Gdzie sprawdzić, co oferuje obecny serwer

W WordPressie dane o serwerze pokazuje ekran Stan witryny. Zgodnie z dokumentacją tego ekranu otwiera się go w kokpicie przez menu Narzędzia, pozycję Stan witryny, a następnie zakładkę Informacje. Zakładka Status grupuje wyniki testów na problemy krytyczne, zalecane ulepszenia i testy zaliczone, a przestarzała wersja PHP jest jednym z przykładów problemu, który się tam pojawia. W zakładce Informacje warto rozwinąć sekcje Serwer i Baza danych oraz sekcję Obsługa mediów z informacją o bibliotece do obróbki obrazów. Całość można skopiować do schowka jednym przyciskiem i przekazać osobie, która ocenia hosting.

Strona z wymaganiami WordPressa zawiera gotowy wzór wiadomości do usługodawcy. Poniżej jego polski odpowiednik, który można wysłać przed zakupem usługi.

Dzień dobry,
planujemy uruchomić stronę firmową na WordPressie.
Prosimy o informację, czy Państwa usługa zapewnia:
- PHP w wersji 8.3 lub nowszej,
- MariaDB 10.11 lub nowszą albo MySQL 8.0 lub nowszą,
- serwer Nginx lub Apache z modułem mod_rewrite,
- obsługę HTTPS.
Prosimy także o podanie limitu pamięci PHP na konto.

Pamięć podręczna i czas odpowiedzi serwera

Pamięć podręczna to przechowywanie gotowych wyników pracy serwera, tak aby przy kolejnym wejściu nie trzeba było liczyć ich od nowa. To ona najczęściej odróżnia hosting szybki od wolnego przy tej samej stronie. Dokumentacja WordPressa wymienia kilka warstw, a każda z nich zależy od usługodawcy w innym stopniu.

Pamięć podręczna stron zapisuje wpisy i podstrony jako pliki statyczne, co według dokumentacji może przyspieszyć obsługę w miarę statycznych stron nawet kilkaset razy. Trwała pamięć podręczna obiektów ogranicza liczbę zapytań do bazy o dane potrzebne przy każdym wyświetleniu, na przykład o ustawienia witryny. Wymaga osobnego serwera pamięci, który musi udostępnić usługodawca, oraz zgodnej wtyczki. Podręcznik hostingowy WordPressa wskazuje tu trzy rozszerzenia, z których wystarczy jedno: apcu, memcached albo redis. Trzecia warstwa to pamięć skompilowanego kodu PHP, czyli OPcache, która według dokumentacji wielokrotnie przyspiesza wykonywanie PHP. Czwarta działa już w przeglądarce klienta i zależy od nagłówków wysyłanych przez serwer, co opisujemy we wpisie o nagłówkach Cache-Control.

W ofercie warto więc szukać odpowiedzi na trzy pytania: czy OPcache jest włączony, czy plan obejmuje serwer pamięci obiektów oraz czy usługodawca ma własną pamięć podręczną stron na poziomie serwera, czy zostawia to wtyczce. Ogólne zapewnienie o obsłudze pamięci podręcznej niczego nie wyjaśnia, dopóki nie wiadomo, o którą warstwę chodzi.

Jak zmierzyć czas odpowiedzi serwera

Miarą pracy serwera jest czas do pierwszego bajtu, oznaczany skrótem TTFB. Według definicji w serwisie web.dev jest to czas od wysłania żądania do chwili, gdy zaczynają napływać pierwsze bajty odpowiedzi. Składają się na niego przekierowania, wyszukiwanie DNS, nawiązanie połączenia i negocjacja szyfrowania oraz sama praca serwera. Za dobry wynik uznaje się 0,8 sekundy lub mniej, wynik powyżej 1,8 sekundy jest oceniany jako słaby.

Wynik dla własnej strony można zobaczyć w narzędziu PageSpeed Insights, dostępnym bez logowania. Na ekranie startowym znajduje się jedno pole na adres strony i przycisk uruchamiający analizę. Web.dev zaleca opierać się przede wszystkim na danych od rzeczywistych użytkowników, ponieważ pomiar laboratoryjny często dotyczy końcowego adresu i pomija przekierowania.

Przy interpretacji przydaje się zastrzeżenie z tego samego źródła: pamięć podręczna potrafi ukryć wolne zaplecze. Popularna podstrona podana z kopii odpowiada szybko, a rzadko odwiedzana, której w pamięci nie ma, znacznie wolniej. Dlatego warto zmierzyć kilka różnych adresów, także te mniej popularne.

Jeśli chcą Państwo zamówić stronę internetową, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl

Limity procesów, pamięci i dysku: drobny druk oferty

Limity to granice zużycia zasobów przypisane do jednego konta i to one, a nie pojemność dysku, najczęściej zatrzymują stronę na hostingu współdzielonym. Dokumentacja WordPressa wymienia je z nazwy: gdy strona dochodzi do granic planu, pomocne może być przejście na plan z wyższymi limitami operacji dyskowych, liczby procesów (parametr NPROC) i łącznej liczby procesów. W ofertach te wartości bywają schowane w regulaminie albo w tabeli specyfikacji technicznej.

Limit procesów określa, ile zadań konto może wykonywać w tej samej chwili. Każde wejście na stronę, które nie zostało obsłużone z pamięci podręcznej, uruchamia proces PHP. Jeśli w jednej chwili przyjdzie więcej takich wejść, niż pozwala limit, kolejne czekają albo kończą się błędem z grupy 5xx. Dla strony firmowej oznacza to, że kłopot pojawia się dokładnie wtedy, gdy ruch jest największy: po wysyłce newslettera, po emisji reklamy lub w sezonie.

Limit pamięci PHP wskazuje, ile pamięci może zużyć pojedyncze zadanie. Wartości zalecane przez podręcznik hostingowy WordPressa podaliśmy wyżej. Serwis web.dev dodaje ogólniejszą uwagę: przy zbyt małej ilości pamięci serwer działa niestabilnie i wolniej wyświetla strony.

Trzecia grupa to dysk. Oprócz pojemności liczy się szybkość operacji odczytu i zapisu oraz limit liczby plików na koncie, o którym oferty wspominają rzadko. Strona z kilkuletnim archiwum zdjęć w wielu rozmiarach potrafi mieć bardzo dużo plików, mimo że zajmuje niewiele miejsca. Warto także zapytać, czy kopie zapasowe wliczają się do pojemności konta.

Kopie zapasowe: co, jak często i gdzie

Dobra kopia zapasowa obejmuje bazę danych i pliki, jest wykonywana regularnie, leży w więcej niż jednym miejscu i daje się szybko przywrócić. Dokumentacja WordPressa o kopiach zapasowych podkreśla, że do pełnego odtworzenia typowej strony potrzebne są obie części. Baza zawiera wpisy i dane witryny, ale nie ma w niej plików systemu, wtyczek, motywów ani przesłanych zdjęć.

Ten sam dokument podaje orientacyjną częstotliwość: mała strona z niewielką liczbą wpisów może mieć kopię raz w tygodniu, a serwis o dużej aktywności codziennie. Bazę należy kopiować zawsze przed aktualizacją i przed przeniesieniem strony. Warto przechowywać co najmniej trzy do pięciu ostatnich kopii i trzymać je w kilku miejscach, na przykład na serwerze, w chmurze i na własnym komputerze.

W ofercie hostingu warto ustalić cztery rzeczy: jak często wykonywana jest kopia, przez ile dni jest przechowywana, czy leży na innej maszynie niż strona oraz czy klient przywraca ją samodzielnie z panelu, czy przez zgłoszenie do pomocy technicznej. Dokumentacja WordPressa zwraca uwagę, że odzyskanie danych z kopii całego serwera wykonywanej przez usługodawcę może zająć czas, a przy awarii liczy się szybkość. Zaleca dlatego, by umieć wykonać i przywrócić własną kopię, a kopię automatyczną co jakiś czas uzupełnić ręczną, aby upewnić się, że cały mechanizm działa.

Lokalizacja serwera, sieć dostarczania treści i pomoc techniczna

Serwer powinien stać możliwie blisko klientów firmy, bo odległość wydłuża czas połączenia. Dla firmy działającej w Polsce naturalnym wyborem jest serwerownia w kraju lub w sąsiednich państwach Europy. Gdy klienci są rozproszeni, różnicę wyrównuje sieć dostarczania treści, oznaczana skrótem CDN. Web.dev opisuje ją jako rozwiązanie problemu odległości użytkownika od serwera źródłowego: zasoby są przechowywane na serwerach brzegowych położonych bliżej odbiorców. Dokumentacja WordPressa dodaje, że taka sieć zdejmuje z serwera obsługę obrazów, skryptów i arkuszy stylów oraz że najlepiej działa razem z wtyczką pamięci podręcznej. Kiedy to rozwiązanie pomaga, a kiedy nie zmieni wiele, wyjaśniamy we wpisie o tym, jak CDN wpływa na SEO.

Położenie serwera ma też stronę prawną. Jeśli na serwerze przetwarzane są dane osobowe klientów, na przykład z formularza kontaktowego, miejsce przechowywania danych i zasady ich powierzenia usługodawcy powinny być opisane w dokumentach firmy. To zagadnienie warto omówić z prawnikiem lub inspektorem ochrony danych. Ogólne zasady przedstawiamy we wpisie o polityce prywatności strony firmowej.

Web.dev wskazuje jeszcze jedno kryterium oceny dostawcy: czy aktualizuje on języki programowania, implementacje protokołu HTTP i oprogramowanie baz danych, ponieważ nowsze wersje są zwykle wydajniejsze. W ofercie przekłada się to na obsługę protokołów HTTP/2 i HTTP/3 oraz aktualnej wersji szyfrowania TLS. Warto także ustalić, czy certyfikat potrzebny do HTTPS jest objęty planem oraz czy serwer kompresuje przesyłane pliki, o czym piszemy przy okazji kompresji gzip i Brotli.

Pomoc techniczna jest parametrem, którego nie da się odczytać z tabeli. Liczą się godziny pracy, kanały kontaktu, język obsługi i to, czy konsultant ma dostęp do logów serwera, czy jedynie przekazuje zgłoszenie dalej. Tych informacji nie potwierdzi żadna dokumentacja, dlatego opieramy się tu na praktyce: dobrym sprawdzianem jest konkretne pytanie techniczne zadane przed zakupem, choćby o limit procesów albo o sposób przywracania kopii. Czas i jakość odpowiedzi pokazują, jak będzie wyglądała rozmowa w dniu awarii.

Jak czytać ofertę hostingu punkt po punkcie

Ofertę hostingu najlepiej czytać od specyfikacji technicznej i regulaminu, a dopiero potem od strony z planami. Strona z planami pokazuje to, co łatwo porównać: pojemność, liczbę domen, liczbę skrzynek. O codziennym działaniu strony decydują pozycje wymienione poniżej. Jeśli którejś z nich nie ma w opisie, warto zapytać o nią na piśmie i zachować odpowiedź.

• Dostępne wersje PHP i możliwość ich samodzielnej zmiany w panelu, wraz z limitem pamięci na konto.
• Rodzaj i wersja bazy danych: MariaDB 10.11 lub nowsza albo MySQL 8.0 lub nowszy.
• Warstwy pamięci podręcznej: OPcache, serwer pamięci obiektów, pamięć stron na poziomie serwera.
• Limity procesów, operacji dyskowych i liczby plików oraz zachowanie usługi po ich przekroczeniu.
• Kopie zapasowe: częstotliwość, czas przechowywania, miejsce składowania i sposób przywracania.
• Położenie serwerowni oraz dokumenty dotyczące powierzenia przetwarzania danych.
• Certyfikat dla HTTPS w ramach planu, obsługa HTTP/2 i HTTP/3, kompresja plików.
• Środowisko testowe, czyli możliwość utworzenia kopii strony do sprawdzania zmian.
• Dostęp do logów błędów i logów serwera WWW.
• Godziny i kanały pracy pomocy technicznej oraz warunki rozwiązania umowy i zabrania danych.

Dwie pozycje z tej listy bywają pomijane, a mają duże znaczenie dla pozycjonowania. Dostęp do logów serwera pozwala zobaczyć, jak często i z jakim skutkiem stronę odwiedzają roboty wyszukiwarek, co jest podstawą wielu analiz w ramach SEO technicznego. Środowisko testowe sprawia z kolei, że aktualizacje i zmiany w wyglądzie nie są sprawdzane na stronie, którą właśnie oglądają klienci.

Jeżeli strona dopiero powstaje, wymagania wobec serwera dobrze jest zapisać już na etapie ustaleń z wykonawcą. Robimy tak przy tworzeniu stron, a pozostałe decyzje z tego etapu opisujemy we wpisie o nowej stronie firmowej pod SEO.

Kiedy zmienić usługodawcę i jak przenieść stronę bez strat

Zmiana usługodawcy ma sens wtedy, gdy kłopoty powtarzają się mimo poprawnie ustawionej strony: serwer regularnie zwraca błędy, czas odpowiedzi jest długi także na podstronach z pamięci podręcznej, nie da się włączyć aktualnej wersji PHP albo kopii nie udało się przywrócić. Jednorazowa awaria nie jest jeszcze powodem do przenosin. Web.dev zauważa zresztą, że wysoki czas odpowiedzi zdarza się także na serwerach dedykowanych, więc przed decyzją warto sprawdzić, czy przyczyną nie jest sama strona: ciężka wtyczka, brak pamięci podręcznej lub łańcuch przekierowań.

Co o hostingu mówi Search Console

Obiektywnym źródłem jest raport Statystyki indeksowania. Zgodnie z pomocą Search Console otwiera się go przez ikonę ustawień usługi, a następnie pozycję Statystyki indeksowania. Raport jest dostępny dla usług domeny oraz usług z prefiksem adresu na najwyższym poziomie. Sekcja Stan hosta ocenia dostępność w trzech kategoriach: pobieranie pliku robots.txt, rozpoznawanie nazw DNS i połączenie z serwerem. Stan idealny oznacza brak istotnych problemów w ostatnich 90 dniach. Ostrzeżenie pojawia się, gdy istotny problem wystąpił w tym okresie, ale dawniej niż tydzień temu, a status czerwony, gdy wystąpił w ostatnim tygodniu. W tym samym raporcie widać średni czas odpowiedzi dla wszystkich zasobów pobranych z witryny w wybranym okresie. Pomoc nie podaje progu, od którego jest on za długi, dlatego warto obserwować kierunek zmian, a nie pojedynczą wartość.

Przebieg przenosin według zaleceń Google

Google opisuje zmianę hostingu bez zmiany adresów w dokumencie Zmiana hostingu internetowego i SEO. Przenosiny w tym trybie nie zmieniają adresów widocznych dla użytkowników, więc wymagają przede wszystkim staranności w kolejności działań.

1. Kopia strony na nowym serwerze

   Na nowy serwer trafiają pliki oraz eksport bazy danych. Stara strona działa w tym czasie bez zmian.

2. Testy przed uruchomieniem

   Kopię sprawdza się w środowisku testowym: podstrony, obrazy, formularze i pliki do pobrania. Jeśli test odbywa się pod tymczasowym adresem publicznym, Google zaleca oznaczenie go dyrektywą noindex.

3. Dostęp dla robota Google

   Warto upewnić się, że zapora i ochrona przed atakami na nowym serwerze nie blokują Googlebota oraz że metoda weryfikacji w Search Console będzie działać po przeniesieniu.

4. Krótszy czas ważności rekordów DNS

   Co najmniej tydzień przed przenosinami Google radzi obniżyć wartość TTL rekordów DNS do bezpiecznie niskiego poziomu, na przykład kilku godzin, aby zmiana szybciej dotarła do użytkowników.

5. Przełączenie ruchu

   Po usunięciu tymczasowych blokad indeksowania rekordy DNS wskazują nowy serwer.

6. Obserwacja i wyłączenie starego serwera

   W logach widać spadek ruchu na starym serwerze i wzrost na nowym. Starą usługę wyłącza się dopiero wtedy, gdy ruch na niej zaniknie.

Google uprzedza, że chwilowy spadek szybkości skanowania tuż po uruchomieniu jest zjawiskiem normalnym, a w kolejnych dniach tempo rośnie i może przekroczyć poziom sprzed zmiany. Najczęstsze pomyłki, które widzimy w praktyce, to pozostawiona na nowym serwerze blokada indeksowania ze środowiska testowego, przeniesienie strony bez skrzynek pocztowych przypisanych do tej samej domeny oraz zbyt wczesne wyłączenie starej usługi. Jeżeli razem z serwerem zmienia się adres strony, obowiązują inne zasady, które omawiamy we wpisie o zmianie domeny. Przy rozbudowanych serwisach i sklepach bezpieczniej jest powierzyć całość osobom, które zajmują się migracją domeny i hostingu na co dzień.

Jeśli chcą Państwo zamówić stronę internetową, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl