Przejdź do treści
Pozycjonowanie Stron

Testy z użytkownikami: jak zbadać stronę z udziałem kilku osób przed publikacją

Jak zbadać stronę z udziałem kilku osób podobnych do klientów: kogo zaprosić, jakie zadania ułożyć, jak prowadzić spotkanie i co zrobić z obserwacjami.

Testy z użytkownikami strony internetowej przed publikacją - okładka wpisu na blogu Pozycjonowanie Stron

Testy z użytkownikami polegają na tym, że kilka osób podobnych do klientów wykonuje na stronie konkretne zadania, a prowadzący przygląda się temu w milczeniu i notuje, gdzie pojawiają się kłopoty. Takie badanie da się przeprowadzić w małej firmie w ciągu jednego lub dwóch dni, bez laboratorium i bez specjalistycznego sprzętu. Poniżej opisujemy, kogo zaprosić, jak ułożyć zadania, jak prowadzić spotkanie i jak zamienić obserwacje w listę poprawek przed publikacją strony.

Czym są testy z użytkownikami i kiedy warto je przeprowadzić

Test z użytkownikami to spotkanie, w czasie którego jedna osoba próbuje wykonać na stronie kilka zadań, a zespół patrzy, co jej się udaje, a co nie. Brytyjski podręcznik projektowania usług publicznych opisuje tę metodę jako obserwowanie uczestników podczas wykonywania konkretnych zadań połączone z prośbą, aby mówili na głos, co robią, co myślą i co czują (Using moderated usability testing). Dzięki temu widać nie tylko to, że ktoś się zgubił, ale też dlaczego.

Badanie użyteczności z moderatorem

Spotkanie jednej osoby z prowadzącym, w czasie którego uczestnik wykonuje przygotowane zadania na stronie lub jej makiecie i komentuje na głos swoje działania. Prowadzący obserwuje, notuje i odzywa się tylko wtedy, gdy jest to konieczne.

Ta sama publikacja wymienia trzy rzeczy, które takie badanie pozwala ustalić: czy użytkownicy rozumieją, co mają zrobić, i czy potrafią doprowadzić zadania do końca, które konkretne miejsca sprawiają kłopot (na przykład niejasne sformułowania albo układ strony) oraz jakie pomysły na ulepszenia z tego wynikają.

Na jakim etapie prac badanie ma sens

Badać można już szkic. Podręcznik brytyjski wskazuje, że metoda sprawdza się zarówno przy prototypach, jak i przy gotowej usłudze, a także przy ocenie strony, która już działa. W praktyce małej firmy naturalne są trzy momenty. Pierwszy to klikalny prototyp, czyli etap, na którym ocenia się też makietę strony internetowej. Drugi to wersja testowa gotowej strony, na kilka dni przed publikacją. Trzeci to istniejąca strona, która przynosi mniej zapytań, niż powinna, i czeka na przebudowę.

Im wcześniej odbędzie się pierwsza runda, tym lepiej: zmiana kolejności sekcji na makiecie zajmuje chwilę, a po wdrożeniu grafiki i treści oznacza już przeróbki w kilku miejscach. Dlatego w harmonogramie, który opisujemy we wpisie o etapach tworzenia strony internetowej, warto zarezerwować czas na jedną rundę przed projektem graficznym i jedną przed publikacją.

Schemat pokazujący pięć etapów testów z użytkownikami strony: od pytań badawczych po listę poprawek i drugą rundę
Przebieg prostego badania użyteczności w małej firmie, od pytań do listy poprawek

Czego takie badanie nie zastąpi

Kilka spotkań nie da statystyk. Nielsen Norman Group, omawiając metodę głośnego myślenia, zalicza do jej wad to, że nie nadaje się do szczegółowych wyliczeń, chyba że badanie jest duże i kosztowne (Thinking Aloud: The #1 Usability Tool). Wynik małego badania to lista zaobserwowanych kłopotów, a nie odpowiedź na pytanie, jaki odsetek klientów porzuci formularz. Do liczenia służy analityka i współczynnik konwersji strony, a do znajdowania przyczyn - obserwacja ludzi przy pracy.

Dlaczego już kilka osób ujawnia większość poważnych kłopotów

Kilka osób wystarcza, ponieważ najpoważniejsze przeszkody na stronie zatrzymują prawie każdego, więc powtarzają się już w pierwszych spotkaniach. Jakob Nielsen i Tom Landauer opisali to wzorem, który Nielsen Norman Group przytacza w tekście Why You Only Need to Test with 5 Users: liczba problemów znalezionych przez n uczestników to N pomnożone przez (1 - (1 - L) do potęgi n), gdzie N oznacza wszystkie problemy w projekcie, a L - część, którą odkrywa jedna osoba. W projektach zbadanych przez autorów wartość L wyniosła średnio 31%.

Z tego modelu wynika kilka praktycznych wniosków. Już pierwsza osoba pokazuje blisko jedną trzecią kłopotów. Druga powtarza część tego, co zrobiła pierwsza, ale dokłada nowe spostrzeżenia. Przy pięciu osobach badanie wykrywa około 85% problemów, a krzywa wyraźnie się wypłaszcza: kolejni uczestnicy coraz częściej potykają się w miejscach już znanych. Żeby znaleźć wszystkie problemy, trzeba by według tego samego źródła zaprosić co najmniej piętnaście osób.

Wykres słupkowy: odsetek problemów z użytecznością wykrywanych w testach z użytkownikami przez jedną, pięć i piętnaście osób
Odsetek problemów wykrywanych przy rosnącej liczbie uczestników według modelu Nielsena i Landauera

Autorzy nie zalecają jednak jednego dużego badania. Radzą podzielić siły na trzy rundy po pięć osób i po każdej poprawić projekt. Druga runda wychwytuje większość z pozostałych 15% problemów i sprawdza, czy poprawki zadziałały. Brytyjski podręcznik podaje zbliżony zakres: na jedną rundę rozmów lub testów użyteczności przypada zwykle od czterech do ośmiu uczestników (Finding participants for user research).

Kogo zaprosić: uczestnicy podobni do klientów

Do badania należy zaprosić osoby, które są klientami firmy albo z dużym prawdopodobieństwem mogłyby nimi zostać. To pierwszy z trzech warunków, które Nielsen Norman Group wymienia jako podstawę prostego badania: uczestnicy reprezentujący odbiorców, zadania odpowiadające rzeczywistemu użyciu i prowadzący, który milczy i pozwala mówić użytkownikom.

Przed zaproszeniem kogokolwiek warto zapisać dwa lub trzy kryteria. Mogą dotyczyć sytuacji życiowej (osoba, która w ostatnich miesiącach szukała ekipy remontowej), roli (osoba decydująca o zakupach w małej firmie) albo sposobu korzystania z internetu (głównie telefon). Poza kryteriami brytyjski podręcznik zaleca rozrzut pod względem wieku, płci i sprawności oraz uwzględnienie osób o mniejszej biegłości cyfrowej. Gabinet fizjoterapii z Kielc, którego pacjentami są w dużej części osoby starsze, powinien więc mieć wśród uczestników kogoś po sześćdziesiątce, a nie wyłącznie znajomych studenta, który pomaga przy stronie.

Kogo lepiej nie zapraszać

Najgorszymi uczestnikami są osoby, które stronę tworzyły lub dobrze znają firmę od środka. Podręcznik radzi unikać własnych pracowników przy badaniu części serwisu przeznaczonych dla klientów, ponieważ mogą z nich korzystać inaczej niż osoby z zewnątrz. Pracownik wie, że usługa nazywana w firmie „serwisem gwarancyjnym” kryje się w menu pod hasłem „Wsparcie”, a klient tego nie wie. Z naszej praktyki wynika też, że bliska rodzina właściciela bywa zbyt uprzejma: zamiast głośno się dziwić, stara się nie sprawić przykrości.

Skąd wziąć uczestników w małej firmie

Najprostszym źródłem są obecni klienci, których można zapytać o zgodę na krótkie spotkanie. Podręcznik wymienia także organizacje branżowe i lokalne społeczności, badania w miejscach, gdzie bywają odbiorcy (za zgodą gospodarza i bez wywierania presji), oraz wyspecjalizowane firmy rekrutacyjne. Małej firmie zwykle wystarczają klienci oraz znajomi znajomych, o ile spełniają zapisane kryteria i nie znają projektu. Uczestnikom wypada podziękować za czas; według cytowanego źródła podziękowanie wręcza się na początku spotkania, aby nikt nie miał poczucia, że musi odpowiadać w określony sposób, żeby je dostać.

Osoby z niepełnosprawnościami i osoby starsze

Wśród uczestników warto mieć kogoś, kto korzysta ze strony inaczej niż większość: z czytnikiem ekranu, samą klawiaturą albo mocno powiększonym tekstem. Organizacja W3C w materiale Involving Users in Evaluating Web Accessibility zwraca uwagę, że takie badania często ujawniają także ogólne problemy z użytecznością, które dotykają wszystkich. Zastrzega przy tym, że uwag jednej osoby nie należy traktować jako głosu wszystkich osób z daną niepełnosprawnością, a samo badanie z użytkownikami nie rozstrzyga, czy strona jest dostępna - trzeba je połączyć z oceną zgodności ze standardem WCAG. Szerzej piszemy o tym we wpisie o tym, od czego zacząć dostępność cyfrową strony.

Jak ułożyć scenariusz z zadaniami

Scenariusz to krótki dokument z powitaniem, listą zadań i pytaniami na zakończenie, który prowadzący ma przed sobą w czasie każdego spotkania. Brytyjski podręcznik zaleca, aby zawierał tekst wprowadzenia, opis każdego zadania wraz z instrukcją oraz listę kontrolną przygotowań. Dzięki niemu każdy uczestnik dostaje zadania w tym samym brzmieniu, a wyniki da się porównać.

Punktem wyjścia są pytania, na które badanie ma odpowiedzieć. Dla strony firmy usługowej będą to zwykle pytania tego rodzaju: czy klient rozumie, czym firma się zajmuje, czy znajduje cenę lub sposób wyceny, czy potrafi się skontaktować, czy wie, co stanie się po wysłaniu formularza.

Cechy dobrego zadania

Dobre zadanie opisuje sytuację i cel, a nie drogę do niego. Według podręcznika każde zadanie powinno wyznaczać jasny cel, być wiarygodne i związane z usługą, na tyle wymagające, żeby ujawnić kłopoty, i nie może zdradzać odpowiedzi ani podpowiadać, jak je wykonać. Najczęstszym błędem jest użycie w zadaniu tych samych słów, które widnieją na przycisku lub w menu. Uczestnik szuka wtedy na ekranie znajomego wyrazu, zamiast myśleć jak klient.

Zadanie, które podpowiadaZadanie z celem z życiaCo sprawdza
Proszę wejść w zakładkę „Cennik” i znaleźć cenę przeglądu pieca.Zbliża się zima i chcą Państwo zlecić przegląd pieca gazowego. Proszę ustalić, ile to będzie kosztować.Czy klient trafia do informacji o cenie i czy ją rozumie
Proszę wypełnić formularz kontaktowy.Chcą Państwo umówić wizytę na przyszły tydzień po godzinie siedemnastej. Proszę zrobić to tak, jak zrobiliby to Państwo u siebie w domu.Którą drogę kontaktu klient wybiera i gdzie się zatrzymuje
Proszę dodać produkt do koszyka i przejść do kasy.Szukają Państwo prezentu dla osoby, która zaczyna biegać, w kwocie do trzystu złotych. Proszę wybrać coś i zamówić z dostawą do paczkomatu.Wyszukiwanie, filtry, opis produktu, koszty dostawy i proces zamówienia
Porównanie zadań naprowadzających i zadań opisujących cel klienta

Ile zadań i w jakiej kolejności

Lepiej przygotować kilka mniejszych zadań niż jedno długie. Podręcznik zaleca ułożyć je w logicznej kolejności, przechodzić przez nie po jednym i mieć w zapasie kilka zadań dodatkowych. Spotkanie trwa według tego źródła zwykle od trzydziestu do sześćdziesięciu minut, zależnie od liczby i złożoności zadań. Dla strony firmowej oznacza to w praktyce od czterech do sześciu zadań.

Pierwsze zadanie dobrze jest uczynić łatwym, żeby uczestnik oswoił się z sytuacją. Często stosujemy na początek krótkie ćwiczenie: uczestnik ogląda stronę główną bez przewijania i opowiada własnymi słowami, czym zajmuje się firma. Jeśli po kilkunastu sekundach nie potrafi tego powiedzieć, trzeba wrócić do tego, jak ułożona jest strona główna firmy.

Przykładowy szkielet scenariusza na spotkanie trwające około czterdziestu pięciu minut
1. Powitanie i wprowadzenie (5 min)
   - kto prowadzi badanie i po co
   - "badamy stronę, nie Państwa; nie ma złych odpowiedzi"
   - prośba o mówienie na głos, zgoda na nagranie
2. Kilka pytań o uczestnika (5 min)
3. Zadania (25 min)
   - pierwsze wrażenie ze strony głównej
   - ustalenie kosztu usługi
   - ocena, czy firma jest wiarygodna
   - umówienie wizyty
   - zadanie zapasowe: zmiana terminu wizyty
4. Pytania końcowe (10 min)
   - co było najłatwiejsze, co najtrudniejsze
   - czego na stronie zabrakło

Jak przygotować spotkanie: miejsce, sprzęt i zgoda uczestnika

Do badania wystarczy spokojny pokój, urządzenie ze stroną w wersji testowej, scenariusz i druga osoba do notowania. Brytyjski podręcznik przyznaje, że najlepsze warunki daje laboratorium badawcze, ale dopuszcza też zwykłą salę spotkań, badanie w miejscu, gdzie przebywają odbiorcy, oraz spotkanie zdalne. Ważne, żeby miejsce było dostępne dla zaproszonych osób.

Urządzenie powinno odpowiadać temu, z czego korzystają klienci. Jeżeli większość odwiedzin pochodzi z telefonów, badanie na dużym monitorze pokaże niewiele. Najwięcej widać, gdy uczestnik używa własnego telefonu, z własnymi ustawieniami wielkości pisma; podręcznik zaleca to wprost wobec osób korzystających z technologii wspomagających. O tym, co na małym ekranie sprawia kłopot najczęściej, piszemy we wpisie o tym, jak projektować wersję mobilną strony.

Podział ról: prowadzący, notujący, obserwatorzy

Prowadzący rozmawia z uczestnikiem, a notujący zapisuje. Łączenie obu ról kończy się tym, że prowadzący patrzy w kartkę w chwili, gdy na ekranie dzieje się coś ważnego. Podręcznik zaleca zapewnić osobę notującą na każde spotkanie oraz zaprosić obserwatorów. W małej firmie obserwatorem powinna być osoba decydująca o stronie: Nielsen Norman Group zalicza do zalet metody to, że widok prawdziwego użytkownika przy pracy przekonuje sceptyków. Obserwatorzy siedzą z boku i nie odzywają się.

Zgoda uczestnika i nagranie

Każdy uczestnik powinien przed spotkaniem dowiedzieć się, na co się zgadza, i tę zgodę potwierdzić. Brytyjski podręcznik w części Getting informed consent for user research wylicza, co należy przekazać prostym językiem: kto prowadzi badanie i w jakim celu, jakie dane zostaną zebrane, jak zostaną wykorzystane wyniki i komu będą udostępnione, że udział jest dobrowolny i można go przerwać w każdej chwili, jak długo dane będą przechowywane oraz czy spotkanie jest obserwowane i nagrywane.

Notatki i nagrania wolno w tym ujęciu wykorzystywać tylko w zakresie udzielonej zgody i należy je usunąć, gdy przestają być potrzebne. Nagranie głosu lub twarzy to informacje o konkretnej osobie, dlatego treść formularza zgody i sposób przechowywania nagrań warto uzgodnić z prawnikiem. Jeżeli nagranie nie jest konieczne, dobre notatki w zupełności wystarczą.

  • Spisane pytania, na które badanie ma odpowiedzieć.
  • Kryteria doboru uczestników i potwierdzone terminy, z przerwą co najmniej piętnastu minut między spotkaniami.
  • Scenariusz z wprowadzeniem, zadaniami w ustalonym brzmieniu i pytaniami końcowymi.
  • Wersja testowa strony sprawdzona na urządzeniu, na którym odbędzie się badanie, z działającymi formularzami.
  • Próba generalna z kimś z zespołu, która pokazuje, czy zadania są zrozumiałe i mieszczą się w czasie.
  • Informacja dla uczestnika, formularz zgody i szablon notatek.

Jeśli chcą Państwo zamówić stronę internetową, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl

Jak prowadzić spotkanie bez podpowiadania

Prowadzący ma przede wszystkim patrzeć i słuchać, a odzywać się rzadko. To najtrudniejsza część całego badania, bo naturalnym odruchem jest pomoc osobie, która się męczy. Każda podpowiedź usuwa jednak z wyników dokładnie ten kłopot, który badanie miało wykryć: na prawdziwej stronie nikt nie stanie obok klienta i nie pokaże mu właściwego przycisku.

Wprowadzenie, które zdejmuje napięcie

Spotkanie zaczyna się od kilku minut swobodnej rozmowy. Brytyjski podręcznik zaleca, aby przed zadaniami pozwolić uczestnikowi się odprężyć, odczytać wprowadzenie ze scenariusza i wyraźnie powiedzieć, że badana jest usługa, a nie człowiek. Warto dodać, że w czasie zadań prowadzący nie będzie odpowiadał na pytania, choć chętnie zrobi to na końcu.

Prośba o głośne myślenie

Uczestnik powinien mówić na głos, czego szuka, czego się spodziewa i co go dziwi. Nielsen Norman Group nazywa tę technikę najcenniejszym narzędziem badania użyteczności, ponieważ pokazuje błędne wyobrażenia użytkownika o stronie i przyczyny, dla których coś mu się udaje albo nie. To samo źródło uprzedza, że mówienie do siebie jest nienaturalne i uczestnicy szybko milkną, więc prowadzący musi od czasu do czasu zachęcić ich do kontynuowania. Wystarcza neutralne „co Państwo teraz myślą?” albo „proszę mówić dalej”.

Kiedy prowadzący może się odezwać

Podręcznik dopuszcza przerwanie ciszy w trzech sytuacjach: gdy prowadzący chce dopytać o coś ciekawego, co zobaczył lub usłyszał, gdy uczestnik utknął całkowicie i trzeba mu pomóc ruszyć dalej, oraz gdy warto pogłębić jego opinię pytaniem otwartym, na przykład „co sprawia, że tak Państwo uważają?”. Jeśli pomoc okazała się konieczna, notujący zapisuje, w którym miejscu do niej doszło, a zadanie liczy się jako niewykonane samodzielnie.

Zestawienie wypowiedzi prowadzącego testy z użytkownikami strony: zdania, które podpowiadają, oraz neutralne pytania otwarte
Wypowiedzi prowadzącego, które podpowiadają, i neutralne pytania, które je zastępują

Często pada pytanie od uczestnika: „czy mam tu kliknąć?”. Najlepszą odpowiedzią jest odbicie pytania: „a co zrobiliby Państwo, gdyby mnie tu nie było?”. Nielsen Norman Group ostrzega, że źle dobrane w czasie podpowiedzi i pytania zmieniają zachowanie uczestnika i zniekształcają wynik.

Jak notować obserwacje, żeby dało się z nich korzystać

Notuje się fakty: co uczestnik zrobił, co powiedział i w którym miejscu strony. Interpretacja przychodzi później. Brytyjski podręcznik w części Analyse a research session formułuje to jednoznacznie: jedna obserwacja na jednej kartce, zapisana dokładnie tak, jak została zobaczona lub usłyszana, a nie to, co ona znaczy. Notatka „formularz jest za długi” jest już wnioskiem. Obserwacja brzmi: „przy polu z numerem NIP zapytała, po co firmie ta informacja, i zamknęła stronę”. Z wniosku wynikałoby skrócenie formularza, choć prawdziwym kłopotem mogło być jedno pole, którego sensu klient nie rozumie. Zagadnienie pól omawiamy we wpisie o tym, ile pól powinien mieć formularz kontaktowy.

Pole notatkiCo wpisaćPrzykład
Uczestnik i zadanieNumer uczestnika zamiast nazwiska, nazwa zadania ze scenariuszaU3, ustalenie kosztu usługi
MiejscePodstrona i element, którego dotyczy obserwacjaStrona główna, menu górne
Co zrobiłDziałanie widoczne na ekranieTrzy razy otworzył pozycję „Oferta”, potem przeszedł do stopki
Co powiedziałDosłowne słowa, w cudzysłowie„Spodziewałem się tu cennika”
WynikWykonane samodzielnie, z pomocą albo niewykonaneWykonane z pomocą
Prosty szablon notatki z badania użyteczności, jeden wiersz na jedną obserwację

Dosłowne cytaty są szczególnie cenne, bo pokazują słowa, których używają klienci. Jeżeli trzech uczestników mówi „wycena”, a w menu widnieje „Kalkulacja oferty”, to gotowa wskazówka dla nazw w nawigacji, o których piszemy we wpisie o tym, jak układać menu strony internetowej. Warto też notować to, co poszło dobrze, ponieważ te elementy należy przy poprawkach zostawić w spokoju.

Jak zamienić obserwacje w listę poprawek

Listę poprawek tworzy się w czterech ruchach: wypisanie obserwacji, pogrupowanie ich w tematy, nazwanie ustaleń i przypisanie do nich działań. Brytyjski podręcznik zaleca zrobić to jak najszybciej po rundzie, z udziałem wszystkich, którzy obserwowali spotkania, bo wspólna praca ogranicza wpływ przekonań jednej osoby na wynik. Jako miarę czasu podaje godzinę analizy na każde dwie godziny badań.

  1. Wypisanie obserwacji

    Każdy obserwator przepisuje ze swoich notatek na osobne karteczki w jednym kolorze wszystko, co uznał za istotne. Jedna karteczka to jedna obserwacja.

  2. Grupowanie w tematy

    Karteczki trafiają na ścianę i są przesuwane tak długo, aż utworzą wyraźne skupiska: według podstron, kroków na drodze klienta albo powtarzających się tematów.

  3. Nazwanie grup i ustaleń

    Zespół nadaje każdej grupie tytuł, odkłada karteczki odosobnione i zapisuje w drugim kolorze krótkie zdanie o tym, co z danej grupy wynika.

  4. Przypisanie działań

    Na karteczkach w trzecim kolorze powstają działania: zmiana w projekcie, poprawka treści, pytanie do sprawdzenia w kolejnej rundzie.

Ustalanie kolejności poprawek

Podręcznik nie narzuca sposobu ustalania kolejności, dlatego opisujemy podejście, które sami stosujemy. Każde ustalenie oceniamy pod dwoma względami: ilu uczestników napotkało dany kłopot i jak bardzo przeszkodził on w osiągnięciu celu. Najwyżej trafiają sprawy, które uniemożliwiły wykonanie zadania więcej niż jednej osobie, na przykład formularz, którego nie dało się wysłać z telefonu. Niżej znajdują się kłopoty, które spowolniły uczestników, ale ich nie zatrzymały. Na końcu są uwagi pojedynczych osób, w tym uwagi o gustach.

Gotowa lista ma postać tabeli, w której każdy wiersz zawiera miejsce na stronie, opis kłopotu z liczbą osób, których dotyczył, proponowaną zmianę, osobę odpowiedzialną i wagę. Przykładowy wiersz dla sklepu z Poznania mógłby brzmieć tak: koszyk, krok dostawy - czterech z pięciu uczestników nie zauważyło kosztu wysyłki przed podaniem adresu, dwoje przerwało zamówienie; proponowana zmiana: koszt dostawy widoczny już w podsumowaniu koszyka; waga wysoka.

Poprawki są hipotezą, którą trzeba sprawdzić. Nielsen Norman Group zaleca powtórzyć badanie na poprawionej wersji, bo druga runda wychwytuje większość problemów, które umknęły w pierwszej. Warto zaprosić do niej nowe osoby, ponieważ uczestnicy pierwszej znają już stronę.

Typowe pomyłki i sytuacje, w których przydaje się pomoc

Najczęściej badanie psuje nie brak sprzętu, lecz sposób prowadzenia: podpowiadanie, zadania naprowadzające i uczestnicy niepodobni do klientów. Nielsen Norman Group podkreśla, że metoda jest odporna i nawet niedoskonale przeprowadzone spotkania zwykle dają użyteczne ustalenia, więc nie warto odkładać badania z obawy przed błędami. Kilku pomyłek da się jednak łatwo uniknąć.

Pierwsza to pytanie uczestników o opinię zamiast obserwowania zachowania: odpowiedź na pytanie „czy strona się Państwu podoba?” niewiele mówi o tym, czy klient zdoła złożyć zamówienie. Druga to wyciąganie daleko idących wniosków z uwagi jednej osoby; W3C przypomina, że małe badania są przydatne, ale nie mają istotności statystycznej. Trzecia to badanie wersji z niedziałającymi odnośnikami, przy której uczestnicy potykają się o braki, a nie o projekt. Czwarta to badanie bez następstw: lista ustaleń powstaje, ale nikt nie odpowiada za wprowadzenie zmian.

Kiedy warto sięgnąć po wsparcie z zewnątrz

Proste badanie strony firmowej właściciel przeprowadzi samodzielnie. Pomoc z zewnątrz przydaje się wtedy, gdy autor strony miałby sam prowadzić spotkania i trudno mu zachować neutralność, przy serwisach złożonych, takich jak sklep z rozbudowanym procesem zamówienia, oraz gdy badanie ma objąć osoby korzystające z technologii wspomagających. Podręcznik brytyjski radzi, aby przed takim spotkaniem poznać działanie danej technologii, żeby odróżnić kłopot strony od kłopotu narzędzia.

W takich przypadkach badania prowadzimy w ramach usługi projektowania UX, a ich wyniki wykorzystujemy przy tworzeniu stron. Wygoda użytkownika ma też związek z widocznością w wyszukiwarce, co wyjaśniamy we wpisie UX a SEO.

Jeśli chcą Państwo zamówić stronę internetową, zachęcamy do kontaktu: tel. 222 500 844 lub mailowo: biuro@pozycjonowaniestron.pl

Najczęstsze pytania

Ile osób potrzeba do badania strony małej firmy?

Na jedną rundę wystarcza zwykle około pięciu osób. Według modelu przytaczanego przez Nielsen Norman Group taka grupa ujawnia przeciętnie 85% problemów z użytecznością.

Czy uczestnikami mogą być pracownicy firmy albo rodzina?

Lepiej tego unikać. Pracownicy znają ofertę i firmowe nazewnictwo, więc poruszają się po stronie inaczej niż klienci, a bliscy często nie chcą krytykować.

Ile trwa jedno spotkanie?

Brytyjski podręcznik projektowania usług podaje, że spotkania trwają zwykle od trzydziestu do sześćdziesięciu minut. Zaleca też co najmniej piętnaście minut przerwy między nimi i nie więcej niż sześć godzinnych spotkań dziennie.

Czy trzeba nagrywać spotkania?

Nie jest to konieczne. Nagranie pomaga potwierdzić obserwacje, ale wymaga świadomej zgody uczestnika oraz bezpiecznego przechowywania materiału. Przy małym badaniu staranne notatki drugiej osoby zwykle wystarczają.

Co zrobić, gdy uczestnik utknie i nie może wykonać zadania?

Najpierw warto odczekać i zapytać, co uczestnik zrobiłby, gdyby był sam. Jeśli utknął całkowicie, prowadzący pomaga mu ruszyć dalej, a zadanie liczy się jako niewykonane samodzielnie.

Czy testy z użytkownikami zastępują audyt dostępności?

Nie. W3C wskazuje, że udział użytkowników przynosi wiele korzyści, ale sam nie rozstrzyga, czy strona jest dostępna. Badanie należy połączyć z oceną zgodności ze standardem WCAG.

Źródła

  1. Why You Only Need to Test with 5 Users, Nielsen Norman Group
  2. Thinking Aloud: The #1 Usability Tool, Nielsen Norman Group
  3. Using moderated usability testing, GOV.UK Service Manual
  4. Finding participants for user research, GOV.UK Service Manual
  5. Getting informed consent for user research, GOV.UK Service Manual
  6. Analyse a research session, GOV.UK Service Manual
  7. Involving Users in Evaluating Web Accessibility, W3C Web Accessibility Initiative

Funkcje wyszukiwarek i asystentów AI zmieniają się szybko, dlatego wpis aktualizujemy po większych zmianach.

Łukasz Wudyka

Specjalista SEO i programista. Agencję założył w Krakowie w 2016 roku, dziś firma ma oddziały w 7 miastach. Zajmuje się widocznością firm w Google i w odpowiedziach AI oraz ochroną dobrego imienia ludzi i firm w sieci. Komentuje dla mediów sprawy wyszukiwarek, reputacji i hejtu. Więcej o autorze: lukaszwudyka.pl

Napisz komentarz, a po zatwierdzeniu dostaniesz pierwszą rangę: Nowicjusz

Zostaw pierwszy komentarz

Konsultacja ze specjalistą

Plan dla Państwa strony zamiast ogólnej oferty

Na konsultacji specjalista SEO omówi Państwa stronę, jej widoczność i konkurencję. Otrzymają Państwo listę pierwszych kroków.

  • Wstępna ocena stronyWskazujemy błędy techniczne i braki w treściach, które dziś ograniczają widoczność.
  • Analiza ruchu i konkurencjiPokazujemy frazy, na których najszybciej można zyskać.
  • Plan pierwszych miesięcyKolejność prac dopasowana do branży, konkurencji i budżetu.

Wolą Państwo porozmawiać?

Pola oznaczone gwiazdką (*) są wymagane.